- Mod GRF 1-29, gemodificeerd GRF (1-29), tetrasubstitueerd GRF(1-29) en CJC-1295 zonder DAC zijn commerciële namen voor hetzelfde peptide van 29 residuen. De verbinding die in de gepubliceerde literatuur CJC-1295 heet, is de versie van 30 residuen met het Drug Affinity Complex (DAC), dus de term CJC-1295 zonder DAC is een contradictio in terminis.
- De twee vormen hebben een identieke receptorbindende sequentie. De DAC-versie voegt één lysine toe met een maleïmidegroep die covalent reageert met cysteïne-34 van circulerend albumine, waardoor een kortlevend peptide wordt gedragen door een langlevend plasma-eiwit.
- In het gepubliceerde fase 1-onderzoek bedroeg de serumhalfwaardetijd van CJC-1295 met DAC 5,8 tot 8,1 dagen. Eén injectie verhoogde het gemiddelde plasma-GH 2 tot 10 keer gedurende 6 dagen of langer en het gemiddelde IGF-I 1,5 tot 3 keer gedurende 9 tot 11 dagen (Teichman et al., 2006).
- Een week na één injectie met CJC-1295 met DAC steeg het dal-GH 7,5 keer en het gemiddelde GH 46%, terwijl de pulsfrequentie en -amplitude statistisch ongewijzigd bleven (Ionescu en Frohman, 2006). De DAC-vorm tilt de basislijn op in plaats van de pulsatiliteit op te heffen.
- Elke gepubliceerde humane studie van dit molecuul gebruikte de DAC-vorm. Een literatuurzoekopdracht levert geen humane studie op van het tetrasubstitueerde peptide zonder DAC, dus uitspraken over Mod GRF 1-29 bij mensen zijn extrapolaties vanuit een gedeeld mechanisme en geen gemeten gegevens.
- Geen van beide vormen is goedgekeurd als geneesmiddel in de Verenigde Staten of de Europese Unie, en groeihormoon-releasing factoren, waaronder GHRH-analogen, zijn te allen tijde verboden onder sectie S2 van de verboden lijst van WADA.
- De twee vormen verschillen ongeveer 279 Da in massa. Een massaspectrum op een batchspecifiek analysecertificaat is de enige praktische manier om te bevestigen welke van de twee zich daadwerkelijk in een flacon bevindt.
Waarom beschrijven twee verschillende namen bijna hetzelfde peptide?
Het korte antwoord hoort bovenaan deze pagina: Mod GRF 1-29 is CJC-1295 zonder het DAC. De namen gemodificeerd GRF (1-29), Mod GRF 1-29, tetrasubstitueerd GRF(1-29) en CJC-1295 no DAC verwijzen allemaal naar één peptide van 29 aminozuren. De verbinding die wetenschappers in de peer-reviewed literatuur CJC-1295 noemden, is een ander, iets groter molecuul: dezelfde ruggengraat plus een dertigste residu met een linker die het Drug Affinity Complex heet.
Daarom is de uitdrukking CJC-1295 zonder DAC in zichzelf tegenstrijdig. Het DAC is geen optioneel accessoire dat aan CJC-1295 is vastgeschroefd: het is juist het kenmerk dat CJC-1295 als aparte ontwikkelkandidaat definieerde. Haal je de linker weg, dan blijft er een gestabiliseerd GHRH-fragment over dat in geen enkele gepubliceerde studie de codenaam CJC-1295 heeft gekregen.
De verwarring heeft een commerciële oorsprong, geen wetenschappelijke. CJC-1295 is de naam die aan gepubliceerde humane farmacologie hangt en heeft dus herkenningswaarde. Het peptide zonder DAC heeft in de klinische literatuur geen eigen studie-identiteit, dus verkopers gingen het onder het bekendere label met een toevoeging aanbieden. Twintig jaar later kan dezelfde flacon op de ene site Mod GRF 1-29 heten en op de andere CJC-1295 (no DAC), zonder enig scheikundig verschil.
Het praktische nadeel van deze naamsverwarring is dat bewijs van het ene molecuul naar het andere wordt overgeplant. Wanneer een productpagina stelt dat CJC-1295 een halfwaardetijd van dagen heeft, komt dat cijfer van de albuminebindende versie en zegt het niets over het peptide zonder DAC. Als je eerst de bredere farmacologie van deze familie in kaart wilt brengen, behandelt de CJC-1295-monografie de moederverbinding uitgebreider. Deze pagina gaat alleen over wat de twee vormen van elkaar scheidt.
Toezichthouders en antidopingorganisaties maken overigens wel onderscheid tussen de leden van deze familie op basis van codenaam. Lijsten van groeihormoon-releasing factoren noemen verschillende analogen afzonderlijk, waaronder CJC-1293 en CJC-1295. Dat is een nuttige herinnering dat de woordenschat van de markt en die van de wetenschap niet hetzelfde zijn.
Wat verschilt er precies in de structuur van de twee vormen?
Natief humaan GHRH is een hormoon van 44 residuen, maar de groeihormoon-releasing activiteit zit in de eerste 29 residuen. Dat fragment, GRF(1-29) amide, is de basis van sermoreline en van beide hier besproken vormen. Het uitgangspunt van Mod GRF 1-29 en CJC-1295 is dus hetzelfde biologisch actieve N-terminale fragment.
Op dat fragment worden vier aminozuursubstituties toegepast: D-alanine op positie 2, glutamine op positie 8, alanine op positie 15 en leucine op positie 27. De wijziging op positie 2 is farmacologisch doorslaggevend. De afbraak van GHRH in plasma verloopt vooral via dipeptidylpeptidase IV, dat het peptide splitst op de binding tussen residu 2 en 3. Dit mechanisme werd door Frohman en collega's beschreven met behulp van de DPP IV-remmer diprotine A. Door het natuurlijke L-alanine te vervangen door het D-isomeer verdwijnt die splitsingsplaats. De drie overige substituties zijn maatregelen voor chemische stabiliteit, gericht op residuen die gevoelig zijn voor deamidering, omlegging en oxidatie.
Bij Mod GRF 1-29 houdt het daar op. Het heeft 29 residuen, een gemelde molecuulformule van C₁₅₂H₂₅₂N₄₄O₄₂ en een molecuulgewicht van ongeveer 3367,9 g/mol. Er zit niets in het molecuul dat is ontworpen om het in de circulatie te houden, behalve de weerstand die die vier substituties geven.
CJC-1295 voegt één element toe: een dertigste residu, een lysine, waarvan de zijketen een maleimidopropionylgroep draagt. Dat brengt het gemelde molecuulgewicht op ongeveer 3647,18 g/mol met een formule van C₁₆₅H₂₆₉N₄₇O₄₆. Het verschil tussen de twee moleculen is dus ongeveer 279 Da: één conjugatiehandvat en verder niets.
Omdat het receptorbindende gebied onaangetast is, wordt niet verwacht dat de twee vormen verschillen in wat ze bij de GHRH-receptor doen. Ze verschillen in hoe lang ze aanwezig zijn om dat te doen. Elk verder contrast in deze vergelijking, de halfwaardetijd, de vorm van de GH-curve, de ophoping van IGF-I, volgt uit die ene linker en niet uit een verschil in intrinsieke activiteit.
Hoe bindt het DAC aan albumine en waarom verandert dat alles?
Een maleïmidegroep is een thiolreactieve Michael-acceptor. In plasma is de dominante vrije thiol de enige ongepaarde cysteïne van serumalbumine, cysteïne-34. Wanneer het DAC-dragende peptide in de circulatie komt, vormt het maleïmide een covalente thio-etherbinding met die cysteïne. De conjugatiestap vindt plaats in het lichaam en niet in de fabriek, en dat is het elegante van het ontwerp: de flacon bevat een klein peptide en het langwerkende geneesmiddel bouwt zichzelf op aan het eigen dragereiwit van de patiënt.
Het preklinische werk dat dit concept onderbouwde, werd in 2005 gepubliceerd in Endocrinology door Jetté en collega's. Zij toonden aan dat hGRF(1-29)-albuminebioconjugaten de GRF-receptor op de voorkwab van de hypofyse bij ratten nog steeds activeren, en identificeerden CJC-1295 als een langwerkend GRF-analoog. De belangrijke bevinding was niet alleen dat het peptide langer overleefde, maar dat het farmacologisch actief bleef terwijl het aan een eiwit van 66 kDa vastzat.
Serumalbumine is een aantrekkelijke drager omdat het overvloedig aanwezig is, te groot is voor glomerulaire filtratie en wordt gerecycled via de neonatale Fc-receptorroute, waardoor het een verblijftijd in plasma heeft die in weken wordt gemeten en niet in minuten. Een peptide dat aan albumine is gelast, erft een aanzienlijk deel van die levensduur. Dit is dezelfde algemene strategie als bij verschillende goedgekeurde langwerkende producten, dus de farmacologische logica is goed onderbouwd, ook al heeft CJC-1295 zelf de markt nooit bereikt.
Mod GRF 1-29 heeft geen vergelijkbaar anker. Het circuleert als vrij peptide, is klein genoeg om door de nier gefilterd te worden en zijn persistentie hangt alleen af van de weerstand tegen enzymatische splitsing. Het gevolg is een korte puls van GHRH-receptorstimulatie in plaats van een continue.
Nog een gevolg verdient vermelding. Omdat de DAC-vorm deel gaat uitmaken van een albumine-adduct, ontstaat er ook een gemodificeerd lichaamseigen eiwit. Immunogeniciteit van peptideconjugaten is een van de zorgen die de FDA in haar compoundingdocumenten over deze stofklasse heeft geuit, en het is een theoretisch risico dat bij een niet-geconjugeerd peptide niet bestaat.
Hoe lang blijft elke vorm in de circulatie?
Natief GHRH vormt de referentie. Ongemodificeerd GHRH en het 1-29-fragment worden binnen minuten uit het plasma geklaard, waarbij de afbraak vooral wordt gedreven door dipeptidylpeptidase IV en in mindere mate door trypsineachtige enzymen. Humane farmacokinetische studies van GHRH(1-29) amide na intraveneuze of intranasale toediening bevestigen een blootstellingsvenster van minuten, niet van uren.
Voor Mod GRF 1-29 is het eerlijke antwoord dat er geen gepubliceerde humane farmacokinetische studie bestaat. De vier substituties verwijderen duidelijk de belangrijkste splitsingsplaats, dus een langere plasmaoverleving dan natief GHRH is een redelijke mechanistische gevolgtrekking. Het veelgenoemde cijfer van ongeveer dertig minuten is echter niet terug te voeren op een verifieerbare peer-reviewed humane meting. Het als vaststaand getal behandelen is een vergissing, en elke pagina die het als studieresultaat presenteert, citeert het internet in plaats van de literatuur.
Voor CJC-1295 met DAC zijn de cijfers wel gepubliceerd. In het fase 1-programma dat Teichman en collega's in het Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism in 2006 rapporteerden, bij gezonde proefpersonen van 21 tot 61 jaar, bedroeg de serumhalfwaardetijd van CJC-1295 5,8 tot 8,1 dagen. Eén subcutane injectie gaf dosisafhankelijke stijgingen van het gemiddelde plasma-GH met een factor 2 tot 10 gedurende 6 dagen of langer, en van het gemiddelde plasma-IGF-I met een factor 1,5 tot 3 gedurende 9 tot 11 dagen. Na meerdere toedieningen bleven de gemiddelde IGF-I-waarden tot 28 dagen boven de uitgangswaarde.
Dat laatste detail wordt het vaakst over het hoofd gezien. Een verbinding met een halfwaardetijd van meerdere dagen stapelt zich op bij herhaalde toediening, en de afgeleide marker, IGF-I, loopt erachteraan. Het farmacokinetische verschil tussen de twee vormen is dus geen kwestie van gradatie. De ene geeft een kortdurend signaal dat dezelfde dag verdwijnt, de andere geeft een blijvende verhoging die weken na de laatste toediening aanhoudt.
Deze pagina bespreekt niet hoe een van beide verbindingen zou kunnen worden toegediend. Het farmacokinetische contrast wordt hier alleen gepresenteerd om uit te leggen waarom bewijs over de ene vorm niet naar de andere kan worden doorgetrokken.
Geeft elke vorm pulsatiele of aanhoudende groeihormoonafgifte?
Groeihormoon wordt niet continu uitgescheiden. De hypofyse geeft het af in afzonderlijke uitbarstingen, waarbij de grootste pulsen optreden tijdens slow-wave-slaap en er tussendoor lage dalwaarden zijn. Het patroon zelf bevat biologische informatie: continue en pulsatiele blootstelling aan dezelfde totale hoeveelheid GH leiden niet tot dezelfde effecten in doelweefsels. Dit is de fysiologische reden waarom de vraag naar pulsatiliteit bij elk GHRH-analoog wordt gesteld.
Een kortwerkend GHRH-analoog zoals Mod GRF 1-29 stimuleert de receptor gedurende een kort venster. Het voorspelde effect is dus een afzonderlijke GH-stijging die weer afneemt, bovenop wat de hypofyse toch al deed. Die voorspelling is mechanistisch steekhoudend en is de reden dat de vorm zonder DAC vaak als de fysiologischere van de twee wordt omschreven. Strikt genomen is ze ook onbewezen: geen enkele gepubliceerde studie met nachtelijke bemonstering heeft het GH-profiel van het tetrasubstitueerde peptide zonder DAC bij mensen gemeten.
De DAC-vorm is wel gemeten. Ionescu en Frohman onderzochten gezonde mannen met frequente nachtelijke bloedafname en rapporteerden in 2006 dat een week na één injectie met CJC-1295 de basale of dal-GH-waarden sterk waren verhoogd, met een factor 7,5, terwijl het gemiddelde GH met 46% steeg en IGF-I met 45%. Cruciaal is dat de frequentie en grootte van de GH-secretiepulsen niet significant veranderden. Hun conclusie was dat pulsatiele secretie blijft bestaan tijdens continue stimulatie.
Die nuance is belangrijk en wordt vaak omgekeerd weergegeven. Continue GHRH-blootstelling maakte het GH-ritme niet vlak tot een plateau. Het verhoogde de bodem tussen de pulsen terwijl de pulsen zelf doorgingen. De belangrijkste verandering was dus een hogere geïntegreerde GH-blootstelling, vooral gedreven door dalwaarden en niet door hogere pieken.
Het pulsatiliteitsdebat verklaart ook het grootste deel van de belangstelling voor het combineren van een GHRH-analoog met een groeihormoonsecretagoog uit de klasse van de ghreline-mimetica. Die vergelijking wordt apart behandeld in Ipamorelin vs CJC-1295 en in de bespreking van de combinatie van CJC-1295 en ipamoreline. Die pagina's behandelen de mechanistische onderbouwing. Niets hier mag worden opgevat als suggestie om een van deze verbindingen te gebruiken.
Welk humaan bewijs bestaat er daadwerkelijk voor elke vorm?
Hier wordt de vergelijking scheef. Alle gepubliceerde humane gegevens over dit molecuul betreffen de DAC-versie. Er zijn drie relevante humane publicaties. Teichman en collega's rapporteerden in 2006 de farmacokinetiek, farmacodynamiek en veiligheid van CJC-1295 bij gezonde volwassenen. Ionescu en Frohman rapporteerden hetzelfde jaar het nachtelijke GH-secretieprofiel bij gezonde mannen. Sackmann-Sala en collega's publiceerden later een serumproteomische analyse in Growth Hormone and IGF Research, waarin veranderingen in het eiwitprofiel bij normale volwassen proefpersonen werden onderzocht na activering van de GH- en IGF-1-as door CJC-1295.
Het ondersteunende preklinische werk is eveneens op DAC gebaseerd. In de hypofysestudies bij ratten van Jetté en collega's activeerden albuminebioconjugaten van hGRF(1-29) de GRF-receptor. Bij GHRH-knockoutmuizen rapporteerden Alba en collega's in het American Journal of Physiology Endocrinology and Metabolism dat eenmaal daagse toediening van CJC-1295 de groei normaliseerde, waarbij behandelde knockoutdieren een normaal lichaamsgewicht en een normale lengte vertoonden. Hiermee is de biologische activiteit echt aangetoond, maar bij dieren.
Daarna stopte de ontwikkeling. Een klinische studie met CJC-1295 bij mensen met hiv en viscerale adipositas werd geregistreerd op ClinicalTrials.gov, maar de verbinding kwam nooit in een late ontwikkelingsfase en geen enkele toezichthouder heeft haar ooit goedgekeurd. De gepubliceerde humane dataset bestaat uit vroegefasewerk bij gezonde vrijwilligers. Dat volstaat om farmacokinetiek en verdraagbaarheid op korte termijn te beschrijven, maar niet om langetermijnveiligheid of klinisch voordeel te beschrijven.
Voor Mod GRF 1-29 is de dataset leeg. Literatuurzoekopdrachten onder gemodificeerd GRF (1-29), Mod GRF 1-29 en tetrasubstitueerd GRF leveren geen humane werkzaamheids- of veiligheidsstudie van het peptide zonder DAC op. Het molecuul komt in de analytische en antidopingliteratuur voor als een te detecteren stof, niet als een interventie die bij mensen is onderzocht.
De juiste formulering is ongemakkelijk maar eenvoudig: de beter gedocumenteerde vorm is die met de agressievere farmacokinetiek, en de vorm die meestal als milder en fysiologischer wordt gepresenteerd, is die zonder enig humaan bewijs. Het ontbreken van gemelde bijwerkingen bij een verbinding die nooit formeel is onderzocht, is geen veiligheidssignaal.
Welke bijwerkingen zijn gemeld?
In het fase 1-programma concludeerden de auteurs dat subcutaan CJC-1295 aanhoudende, dosisafhankelijke stijgingen van GH en IGF-I gaf en veilig en relatief goed verdragen was, vooral bij de twee lagere onderzochte doses (30 of 60 microgram per kilogram), en dat er geen ernstige bijwerkingen werden gemeld. De in dat werk beschreven voorvallen waren overwegend lokaal en van voorbijgaande aard: reacties op de injectieplaats zoals pijn, zwelling en induratie, soms met lokale urticaria. Hoofdpijn, maag-darmklachten en voorbijgaande vasodilatoire verschijnselen zoals blozen en een warm gevoel werden eveneens gemeld, vaker bij de hogere geteste doses.
Naast het studieverslag zijn er overwegingen op klasseniveau die gelden voor elke interventie die GH en IGF-I gedurende langere tijd verhoogt. Aanhoudend GH-overschot wordt in verband gebracht met insulineresistentie en verminderde glucosetolerantie, vochtretentie, gewrichtspijn en compressieklachten zoals het carpaletunnelsyndroom. Dit zijn bekende gevolgen van GH-blootstelling in het algemeen en geen bevindingen die specifiek zijn voor een van de hier besproken vormen, maar het zijn de redenen waarom een halfwaardetijd van meerdere dagen farmacologisch significant is en niet slechts handig.
In haar compoundingdocumenten over CJC-1295 heeft de FDA een risico op immunogeniciteit genoemd voor bepaalde toedieningsroutes, naast complexiteiten rond peptidegerelateerde onzuiverheden en karakterisering van de werkzame stof. Immunogeniciteit is een bijzondere zorg bij albumineconjugaten, omdat het resulterende adduct een gemodificeerde versie is van een overvloedig lichaamseigen eiwit.
Voor Mod GRF 1-29 is er geen dataset met bijwerkingen om te rapporteren, omdat er geen studie is. Een korter blootstellingsvenster beperkt aannemelijk de duur van een effect, maar dat is een mechanistisch argument en geen veiligheidsbevinding. Risico's door onzuiverheden, die afhangen van de productie en niet van de farmacologie, gelden voor beide vormen evenzeer.
Een uitgebreidere behandeling van de gemelde en theoretische risico's is te vinden in het speciale artikel over bijwerkingen van CJC-1295. Deze pagina is uitsluitend educatief. Geen van beide verbindingen is goedgekeurd voor gebruik bij mensen, voor geen van beide bestaan langetermijnveiligheidsgegevens, en wie overweegt iets uit deze klasse te gebruiken, moet met een gekwalificeerde zorgverlener spreken en niet vertrouwen op een webpagina.
Hoe verhouden de twee vormen zich tot elkaar?
De onderstaande tabel vat de verifieerbare verschillen samen. Waar een cel Niet gepubliceerd vermeldt, is dat een uitspraak over de literatuur en geen uitnodiging om het gat te vullen met een getal van een forum.
| Parameter | Mod GRF 1-29 | CJC-1295 met DAC |
|---|---|---|
| Andere gangbare namen | Gemodificeerd GRF (1-29), tetrasubstitueerd GRF(1-29), CJC-1295 no DAC | CJC-1295, CJC-1295 DAC, albuminebindend GHRH-analoog |
| Ketenlengte | 29 residuen | 30 residuen |
| Kernsubstituties | D-Ala2, Gln8, Ala15, Leu27 | Identiek: D-Ala2, Gln8, Ala15, Leu27 |
| Albuminebindende linker | Geen | Lys30 met een maleimidopropionylgroep |
| Binding aan plasma-eiwit | Geen covalente binding | Covalente thio-etherbinding met cysteïne-34 van serumalbumine |
| Gemeld molecuulgewicht | Ongeveer 3367,9 g/mol | Ongeveer 3647,18 g/mol |
| Gemelde molecuulformule | C₁₅₂H₂₅₂N₄₄O₄₂ | C₁₆₅H₂₆₉N₄₇O₄₆ |
| Gemeten humane halfwaardetijd | Niet gepubliceerd | 5,8 tot 8,1 dagen (Teichman et al., 2006) |
| Gemeld GH-profiel bij mensen | Niet gepubliceerd | Dal-GH 7,5 keer verhoogd, gemiddeld GH 46%, pulsfrequentie en -grootte ongewijzigd (Ionescu en Frohman, 2006) |
| IGF-I-respons bij mensen | Niet gepubliceerd | 1,5 tot 3 keer verhoogd gedurende 9 tot 11 dagen na één toediening, tot 28 dagen boven de uitgangswaarde na meerdere toedieningen |
| Geïdentificeerde humane studies | Geen | Vroegefasewerk bij gezonde vrijwilligers, plus een proteomische substudie |
| Diergegevens | Geen die specifiek is voor de vorm zonder DAC | Receptoractivatie in de rattenhypofyse, genormaliseerde groei bij GHRH-knockoutmuizen |
| Ophoping bij herhaalde toediening | Niet verwacht gezien de snelle klaring | Verwacht gezien de halfwaardetijd van meerdere dagen |
| Goedkeuringsstatus | Niet goedgekeurd | Niet goedgekeurd |
| Antidopingstatus | Te allen tijde verboden onder WADA-sectie S2 | Te allen tijde verboden onder WADA-sectie S2 |
Verticaal gelezen maakt de tabel het kernpunt van deze vergelijking duidelijk. De eerste vijf rijen beschrijven twee vrijwel identieke moleculen. Elke rij daarna beschrijft twee behoorlijk verschillende farmacologische situaties, allemaal terug te voeren op die ene linker.
De tabel laat ook zien waarom een direct vergelijkend oordeel niet mogelijk is. Een eerlijke vergelijking van uitkomsten zou studies van beide vormen onder dezelfde omstandigheden vereisen, en die zijn nooit uitgevoerd.
Wat is de regulatoire en antidopingstatus van elke vorm?
Geen van beide vormen heeft een handelsvergunning. Er bestaat geen door de FDA of EMA goedgekeurd product met CJC-1295 of gemodificeerd GRF (1-29) voor enige indicatie. Materiaal dat onder een van beide namen wordt verkocht, wordt verkocht als onderzoekschemicalie, meestal met het etiket alleen voor onderzoek en niet voor menselijke consumptie, en dat etiket is een juridische classificatie en geen kwaliteitsclaim.
In de Verenigde Staten werd CJC-1295 voorgedragen voor opname op de lijst van bulkgeneesmiddelstoffen die bij apotheekbereiding mogen worden gebruikt onder sectie 503A van de Food, Drug and Cosmetic Act. In FDA-documenten wordt opgemerkt dat bereide geneesmiddelen met CJC-1295 een risico op immunogeniciteit voor bepaalde toedieningsroutes met zich meebrengen en complexiteiten kunnen opleveren rond peptidegerelateerde onzuiverheden en karakterisering van de werkzame stof. De voordracht werd ingetrokken en de stof staat niet op de lijst van bulkstoffen die voor 503A-bereiding zijn goedgekeurd, wat betekent dat bereiding geen beschikbare legale route is. Opmerkelijk is dat sommige voordrachtdocumenten de gemodificeerde GRF (1-29)-vorm en de DAC-vorm onder één CJC-1295-kop samenvoegden, wat illustreert dat de bovenaan deze pagina beschreven naamsverwarring ook tot in regelgevende documenten doorwerkt.
In de sport is de positie ondubbelzinnig en geldt voor beide vormen. Groeihormoon-releasing factoren, waaronder groeihormoon-releasing hormoon en zijn analogen, staan onder sectie S2 van de verboden lijst van WADA en zijn te allen tijde verboden, zowel binnen als buiten competitie. De lijst noemt verschillende leden van de familie expliciet, waaronder CJC-1293, CJC-1295, sermoreline en tesamoreline. Omdat het peptide zonder DAC zelf een GHRH-analoog is, heeft het Mod GRF 1-29 noemen in plaats van CJC-1295 geen invloed op de verboden status.
De detectiemogelijkheden hebben het tempo bijgehouden. Analytische methoden voor de kwalitatieve identificatie van GHRH-analogen in humaan plasma met immunoaffiniteitszuivering gecombineerd met vloeistofchromatografie en hoogresolutie-tandemmassaspectrometrie werden in 2016 gepubliceerd door Knoop en collega's in Analytical and Bioanalytical Chemistry, en er zijn ook screeningstests voor CJC-1295 en verwante analogen ontwikkeld voor paardenplasma.
De nationale wetgeving verschilt sterk in hoe zij omgaat met bezit, invoer en levering van niet-goedgekeurde peptiden, en niets in dit artikel vormt juridisch advies. Lezers moeten de regels in hun eigen rechtsgebied nagaan, en sporters die onder antidopingregels vallen, moeten ervan uitgaan dat beide vormen verboden zijn.
Hoe kun je controleren wat een etiket of analysecertificaat werkelijk zegt?
Omdat de twee vormen onder elkaar overlappende namen worden verkocht, kan het etiket alleen niet vertellen welk molecuul in een flacon zit. Een rationele controle begint bij de chemische naam en niet bij de marketingnaam. Een flacon die alleen als CJC-1295 wordt omschreven, is dubbelzinnig. Een flacon die wordt omschreven als tetrasubstitueerd GRF(1-29) amide, 29 residuen, is het peptide zonder DAC. Een omschrijving met een dertigste lysineresidu dat een maleimidopropionylgroep draagt, gewoonlijk vermeld onder CAS-nummer 446262-90-4, is de DAC-vorm.
De doorslaggevende controle is de massa. De twee moleculen verschillen ongeveer 279 Da, circa 3368 versus 3647. Dat verschil is veel groter dan de resolutie van elke routinematige massaspectrometer, dus een massaspectrum op een analysecertificaat beslist de kwestie, ongeacht wat het etiket op de voorkant zegt. Een certificaat met een waargenomen massa rond 3368 beschrijft het peptide zonder DAC, ook al wordt de flacon verkocht met DAC in de naam. Dit ene getal is het nuttigste verificatiemiddel op deze pagina.
Massaspectrometrie is ook wat de wetenschappelijke literatuur voor precies dit doel gebruikt. Henninge en collega's rapporteerden in 2010 in Drug Testing and Analysis hoe een onbekend farmaceutisch preparaat werd geanalyseerd met vloeistofchromatografie en hoogresolutie-tandemmassaspectrometrie, waarbij een peptide van 29 aminozuren met een C-terminaal amide aan het licht kwam waarvan de sequentie overeenkwam met CJC-1295. Identiteitsvragen in deze familie worden opgelost met spectra en niet met verpakking.
Zuiverheidsclaims verdienen hetzelfde scepticisme als identiteitsclaims, omdat de gepubliceerde kwaliteitsgegevens over commercieel verkregen peptiden slecht zijn. Een kwaliteitsevaluatie van synthetische onderzoekspeptiden door Verbeke en collega's in het Journal of Pharmaceutical Analysis stelde vast dat slechts 44,0% van de onderzochte peptiden aan de vereiste zuiverheid voldeed, met een grote discrepantie tussen de zuiverheid op het analysecertificaat van de leverancier en het eigen analyseresultaat. Erger nog: een onzuiverheidsprofileringsstudie van de meest voorkomende vervalste polypeptidegeneesmiddelen die tussen 2009 en 2017 op de Belgische markt in beslag werden genomen, gepubliceerd door Janvier en collega's in Talanta, rapporteerde een zuiverheid tussen 5% en 75% voor cysteïnehoudende peptiden en detecteerde arseen en lood, elementaire onzuiverheden van klasse 1, waarbij arseen in zijn giftigere anorganische vorm aanwezig was.
Een certificaat dat het lezen waard is, heeft specifieke kenmerken: het is batchspecifiek, met een batch- of lotnummer dat overeenkomt met de flacon. Het noemt het testlaboratorium en de analysedatum. Het bevat een echt HPLC-chromatogram en een echt massaspectrum in plaats van een tabel met getallen die in een sjabloon zijn getypt, en het vermeldt de gebruikte methode. Eén ongedateerde pdf die voor elk product op een site wordt hergebruikt, bewijst niets. Lezers die leveranciers en documentatiepraktijken vergelijken, vinden die bespreking in het overzicht over de herkomst van CJC-1295, en de concentratieberekening die een certificaat impliceert, wordt behandeld door de CJC-1295-reconstitutiecalculator en niet hier.
Uitsluitend educatieve inhoud. Dit artikel beschrijft wat er over twee onderzoeksverbindingen is gepubliceerd. Het is geen medisch advies, het is geen aanbeveling om een van beide verbindingen te gebruiken, en geen van beide is goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener voor elke vraag over je gezondheid.
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
CJC-1295 + Ipamorelin
Groeiblend
CJC-1295
Groeipeptide
Ipamorelin
Groeipeptide
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Veelgestelde vragen
Is Mod GRF 1-29 hetzelfde als CJC-1295 zonder DAC?
Waarom noemen specialisten CJC-1295 no DAC een verkeerde benaming?
Welke van de twee vormen heeft klinische gegevens bij mensen?
Hoe lang blijft elke vorm in het lichaam?
Maakt de DAC-vorm de natuurlijke groeihormoonpulsen vlak?
Zijn beide vormen detecteerbaar bij antidopingcontroles?
Kan een analysecertificaat de twee vormen onderscheiden?
Is een van beide vormen goedgekeurd voor gebruik bij mensen?
Bronnen
- Teichman SL, Neale A, Lawrence B, Gagnon C, Castaigne JP, Frohman LA (2006). Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism. (PubMed)
- Ionescu M, Frohman LA (2006). Pulsatile secretion of growth hormone (GH) persists during continuous stimulation by CJC-1295, a long-acting GH-releasing hormone analog. The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism. (PubMed)
- Jetté L, Léger R, Thibaudeau K, et al. (2005). Human growth hormone-releasing factor (hGRF)1-29-albumin bioconjugates activate the GRF receptor on the anterior pituitary in rats: identification of CJC-1295 as a long-lasting GRF analog. Endocrinology. (academic.oup.com)
- Alba M, Fintini D, Sagazio A, et al. (2006). Once-daily administration of CJC-1295, a long-acting growth hormone-releasing hormone (GHRH) analog, normalizes growth in the GHRH knockout mouse. American Journal of Physiology. Endocrinology and Metabolism. (PubMed)
- Sackmann-Sala L, Ding J, Frohman LA, Kopchick JJ (2009). Activation of the GH/IGF-1 axis by CJC-1295, a long-acting GHRH analog, results in serum protein profile changes in normal adult subjects. Growth Hormone and IGF Research. (PubMed)
- Frohman LA, Downs TR, Heimer EP, Felix AM (1989). Dipeptidylpeptidase IV and trypsin-like enzymatic degradation of human growth hormone-releasing hormone in plasma. The Journal of Clinical Investigation. (PubMed)
- Henninge J, Pepaj M, Hullstein I, Hemmersbach P (2010). Identification of CJC-1295, a growth-hormone-releasing peptide, in an unknown pharmaceutical preparation. Drug Testing and Analysis. (PubMed)
- Knoop A, Thomas A, Fichant E, Delahaut P, Schänzer W, Thevis M (2016). Qualitative identification of growth hormone-releasing hormones in human plasma by means of immunoaffinity purification and LC-HRMS/MS. Analytical and Bioanalytical Chemistry. (PMC)
- Verbeke F, Wynendaele E, Braet S, D'Hondt M, De Spiegeleer B (2015). Quality evaluation of synthetic quorum sensing peptides used in R&D. Journal of Pharmaceutical Analysis. (PubMed)
- Janvier S, Cheyns K, Canfyn M, et al. (2018). Impurity profiling of the most frequently encountered falsified polypeptide drugs on the Belgian market. Talanta. (PubMed)
- Pharmacokinetics study group (1993). Pharmacokinetics of growth hormone-releasing hormone(1-29)-NH2 and stimulation of growth hormone secretion in healthy subjects after intravenous or intranasal administration. PubMed indexed report. (PubMed)
- U.S. Food and Drug Administration (2026). Certain Bulk Drug Substances for Use in Compounding that May Present Significant Safety Risks. FDA Human Drug Compounding. (fda.gov)
- World Anti-Doping Agency (2026). The Prohibited List, section S2: Peptide hormones, growth factors, related substances and mimetics. WADA. (wada-ama.org)
- ConjuChem Biotechnologies (registry record) (2005). A Study to Evaluate CJC 1295 in HIV Patients With Visceral Obesity (NCT00267527). ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)