Belangrijkste punten
  • BPC-157 is een synthetisch pentadecapeptide (15 aminozuren, ~1.419 Da), afgeleid van een eiwitsequentie uit menselijk maagsap. Er is geen specifieke receptor voor bekend.
  • Het meest consistent gerapporteerde mechanisme bij dieren is de stimulering van angiogenese, grotendeels via activering van de VEGFR2-Akt-eNOS-signaleringsas.
  • Preklinische studies beschrijven ook effecten op de FAK-paxilline-route, het stikstofmonoxidesysteem, de expressie van de groeihormoonreceptor en de darm-hersenas.
  • Gerapporteerde uitkomsten zijn sneller herstel van pezen, spieren en maag-darmweefsel in knaagdiermodellen, waarbij pezen in sommige studies 60-80% sneller genazen dan in controlegroepen.
  • Er is geen enkel gepubliceerd fase III-onderzoek bij mensen naar BPC-157. Vrijwel alle mechanistische data komen van ratten en muizen, en het peptide is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen.
BPC-157 Dosage & Reconstitution: Beginner’s GuideEnglish, subtitles FR · ES · DE · IT · PT

Wat is BPC-157 en waarom onderzoeken we het mechanisme?

BPC-157, afkorting van Body Protection Compound-157, is een synthetisch pentadecapeptide: een keten van 15 aminozuren met de sequentie Gly-Glu-Pro-Pro-Pro-Gly-Lys-Pro-Ala-Asp-Asp-Ala-Gly-Leu-Val. Het is oorspronkelijk afgeleid van een deelsequentie van een eiwit uit menselijk maagsap, en daarom richtte veel van het vroege onderzoek zich op het spijsverteringskanaal. Het molecuulgewicht bedraagt ongeveer 1.419 Dalton. Door zijn stabiliteit in maagzuur onderscheidt het zich van veel andere peptiden, die in de maag snel afbreken.

De belangstelling voor BPC-157 is sterk gegroeid. PubMed vermeldde in 2020 ongeveer 45 resultaten voor het peptide en in 2025 meer dan 180. Het is nu het meest gezochte peptide online buiten de afvalpeptiden, met naar schatting 165.000 zoekopdrachten per maand. Toch is deze populariteit sneller gegroeid dan de kwaliteit van het bewijs bij mensen. Daarom is inzicht in het werkingsmechanisme extra belangrijk om plausibele biologie te scheiden van marketingclaims.

In tegenstelling tot veel signaalpeptiden heeft BPC-157 geen bekende specifieke receptor. Dat is een centraal raadsel: in plaats van aan één doelwit te binden, zoals een hormoon aan zijn receptor, lijkt het meerdere onderling verbonden moleculaire routes tegelijk te beïnvloeden. Onderzoekers noemen de werking daarom pleiotroop (meerdere systemen beïnvloedend), wat een eenvoudige verklaring in één zin van hoe het werkt bemoeilijkt.

Dit artikel bespreekt wat preklinisch onderzoek werkelijk aantoont over het mechanisme van BPC-157, van de effecten op de vorming van bloedvaten tot intracellulaire signaleringscascades, en maakt daarbij duidelijk waar de grens ligt tussen dierdata en toepassing bij mensen. Voor een bredere inleiding in de biologie van peptiden verwijzen we naar ons overzicht van wat peptiden zijn, en voor een volledige monografie naar onze BPC-157-gids.

Dit is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. BPC-157 is een onderzoekspeptide en is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen door de FDA of de EMA. Raadpleeg een zorgprofessional voordat u een peptide overweegt.

Hoe stimuleert BPC-157 angiogenese?

Angiogenese (de groei van nieuwe bloedvaten vanuit bestaande vaten) is in de literatuur het vaakst gerapporteerde mechanisme dat aan BPC-157 wordt toegeschreven. Nieuwe haarvaten brengen zuurstof, voedingsstoffen en herstelcellen naar beschadigd weefsel. Voor een stof die angiogenese betrouwbaar stimuleert, is er dus een duidelijke rationale om te verwachten dat die het herstel versnelt. In meerdere knaagdiermodellen vertoonde weefsel dat met BPC-157 was behandeld dichtere en beter georganiseerde microvasculaire netwerken dan onbehandelde controles.

De meest bestudeerde route loopt via de vasculaire endotheliale groeifactorreceptor 2 (VEGFR2), de belangrijkste receptor die het gedrag van endotheelcellen aanstuurt. Hsieh en collega's rapporteerden dat BPC-157 de expressie van VEGFR2 verhoogt en de receptor activeert, zelfs zonder grote stijging van VEGF zelf. Zodra VEGFR2 is geactiveerd, rekruteert het downstream partners die endotheelcellen aanzetten tot delen, migreren en het vormen van nieuwe vaatstructuren.

Belangrijk is dat verschillende studies erop wijzen dat deze VEGFR2-activering verloopt via internalisatie en de VEGFR2-Akt-eNOS-route. In deze cascade schakelt receptoractivering het enzym Akt (proteïnekinase B) in, dat vervolgens endotheliale stikstofmonoxidesynthase (eNOS) activeert. eNOS produceert stikstofmonoxide, een molecuul dat vaten ontspant en de vorming van nieuwe vaten verder ondersteunt. Zo hangt het angiogene effect van BPC-157 rechtstreeks samen met de gerapporteerde invloed op het stikstofmonoxidesysteem, dat hieronder wordt besproken.

De praktische uitkomst bij dieren is snellere revascularisatie van wonden, pezen en beschadigd darmweefsel. Sommige peesstudies rapporteren een genezing die 60-80% sneller verloopt dan bij controledieren. Onderzoekers schrijven dit deels toe aan een eerdere en rijkere bloedvoorziening op de plek van het letsel. Omdat een goede doorbloeding ten grondslag ligt aan vrijwel alle weefselherstel, wordt angiogenese vaak gezien als de rode draad door de uiteenlopende gerapporteerde voordelen van BPC-157.

Het is belangrijk te benadrukken dat deze bevindingen vrijwel uitsluitend afkomstig zijn van celkweek en knaagdierexperimenten. Aantonen dat een peptide VEGFR2 opreguleert in een schaaltje of in de achillespees van een rat is niet hetzelfde als een klinisch genezingsvoordeel bij mensen bewijzen. Zulke gecontroleerde data bij mensen bestaan op dit moment niet.

Welke signaleringsroutes zijn betrokken?

Naast de VEGFR2-Akt-eNOS-as zijn in preklinisch onderzoek nog enkele andere intracellulaire signaleringsroutes in verband gebracht met de werking van BPC-157. Omdat het peptide geen enkele geïdentificeerde receptor heeft, hebben wetenschappers in plaats daarvan de downstream moleculaire veranderingen na toediening in kaart gebracht en vervolgens teruggeredeneerd naar het mechanisme. Dat levert een netwerkmodel op in plaats van een eenvoudig sleutel-slotbeeld.

Een goed beschreven route betreft focal adhesion kinase (FAK) en paxilline. FAK en paxilline coördineren hoe cellen zich hechten aan de extracellulaire matrix en hoe ze migreren, wat beide essentieel is voor wondsluiting en peesherstel. Chang en collega's rapporteerden dat BPC-157 de uitgroei van peesfibroblasten en hun migratie in kweek versnelde, effecten die samenhingen met activering van de FAK-paxilline-signaleringslus. Betere celmigratie betekent dat herstelcellen sneller een letsel bevolken.

Het peptide is ook in verband gebracht met de ERK1/2-route (extracellular signal-regulated kinase), die celdeling en overleving reguleert, en met veranderingen in de expressie van groeifactorgenen zoals EGR-1 (early growth response 1) en de repressor NAB2. EGR-1 helpt de productie te sturen van cytokinen en groeifactoren die cellen gebruiken om beschadigde structuren te herbouwen. Dat is een tweede aannemelijke schakel tussen blootstelling aan BPC-157 en versterkte weefselregeneratie.

Een terugkerend thema in deze routes is convergentie op herstelprogramma's. Of het nu via VEGFR2, FAK of ERK loopt, de gerapporteerde eindpunten lijken op elkaar: meer bloedvaten, meer celmigratie en meer matrixsynthese. Sommige onderzoekers veronderstellen dat BPC-157 werkt als een brede modulator die de bestaande herstelsignalering van het lichaam stabiliseert of versterkt, in plaats van een volledig nieuw signaal te introduceren. Dit model is aantrekkelijk, maar op moleculair niveau nog niet bewezen.

Het eerlijke wetenschappelijke standpunt is dat de exacte trigger aan het begin van de keten, dus hoe een peptide zonder receptor dit alles in gang zet, niet is vastgesteld. Voorgestelde verklaringen variëren van interacties met membraanlipiden tot modulatie van ionkanalen en gap junctions, maar geen ervan is definitief bevestigd. Deze onzekerheid is een echte beperking, geen voetnoot.

Wat is de interactie tussen BPC-157 en het stikstofmonoxidesysteem?

Het stikstofmonoxidesysteem (NO-systeem) is een van de meest consistent aangehaalde mechanismen in de BPC-157-literatuur en verbindt meerdere gerapporteerde effecten van het peptide. Stikstofmonoxide is een gasvormig signaalmolecuul dat de verwijding van bloedvaten, de bloedstroom, de bloedplaatjesfunctie en cytoprotectie reguleert. Omdat herstellend weefsel sterk afhankelijk is van een goede doorbloeding, staat NO op een strategisch kruispunt voor elke stof die herstel bevordert.

Sikiric en collega's, die een groot deel van het fundamentele BPC-157-onderzoek hebben geschreven, beschrijven herhaaldelijk een interactie met de L-arginine-NO-route. In experimenten met NO-synthaseremmers (zoals L-NAME) en NO-precursoren (zoals L-arginine) leek BPC-157 de schadelijke effecten van NO-blokkade tegen te gaan en NO-afhankelijke reacties in de vaten en het maag-darmkanaal te moduleren. Dit suggereert dat het peptide kan helpen de NO-homeostase onder stress te handhaven.

Deze NO-interactie sluit aan op het angiogenesemechanisme: activering van eNOS downstream van VEGFR2 produceert lokaal stikstofmonoxide, wat zowel vaatverwijding als de vorming van nieuwe vaten bevordert. In feite kan het NO-systeem een van de middelen zijn waarmee de angiogene signalering van BPC-157 wordt uitgevoerd, in plaats van een volledig los mechanisme. Deze integratie is een reden waarom onderzoekers de werking van het peptide beschrijven als een gecoördineerd netwerk.

BPC-157 is bovendien onderzocht vanwege het gerapporteerde vermogen om vasculaire verstoringen in diermodellen tegen te gaan, bijvoorbeeld door de bloedstroom te helpen herstellen na experimentele vaatafsluiting. De auteurs schreven dit effect deels toe aan snelle rekrutering van collaterale vaten (het „bypassen” van de afsluiting). Of deze opvallende bevindingen verder reiken dan specifieke chirurgische knaagdiermodellen, is onbekend.

Net als bij de andere routes is het NO-bewijs preklinisch. Het biedt een samenhangend biologisch verhaal, maar samenhang in dierexperimenten bewijst geen werkzaamheid of veiligheid bij mensen. Wie dit onderzoek beoordeelt, moet dat onderscheid voortdurend voor ogen houden.

Moduleert BPC-157 groeifactorreceptoren?

Een afzonderlijke en intrigerende onderzoekslijn betreft het gerapporteerde effect van BPC-157 op de groeihormoonreceptor (GHR). Chang en collega's zagen dat BPC-157 de expressie van de groeihormoonreceptor in peesfibroblasten verhoogde. Omdat groeihormoon de productie van insulineachtige groeifactor 1 (IGF-1) aanstuurt en de collageensynthese ondersteunt, zou opregulatie van de receptor cellen gevoeliger kunnen maken voor de eigen regeneratieve signalen van het lichaam.

Dit mechanisme is aantrekkelijk, omdat BPC-157 zo bestaande anabole signalering kan versterken in plaats van geïsoleerd te werken. Als behandelde cellen meer groeihormoonreceptoren tonen, zou dezelfde circulerende hoeveelheid groeihormoon een groter downstream effect geven, waardoor de deling van pees- en bindweefselcellen mogelijk versnelt. In de aangehaalde studies ging een hogere GHR-expressie samen met sterkere fibroblastgroei.

BPC-157 is ook in verband gebracht met modulatie van vasculaire endotheliale groeifactor (VEGF) en van signalering rond epidermale groeifactor in diverse weefsels. Dat versterkt het beeld van een peptide dat meerdere groeifactorsystemen richting een herstelbevorderende toestand duwt. Sommige maag-darmstudies beschrijven bovendien een verhoogde expressie van genen die verband houden met mucosale afweer en genezing.

Deze groeifactoreffecten helpen verklaren waarom BPC-157 vaak wordt besproken naast andere op herstel gerichte peptiden zoals TB-500, en waarom beide soms samen worden onderzocht voor weefselregeneratie. Het wordt ook regelmatig genoemd in dezelfde context als koperpeptiden zoals GHK-Cu, die onafhankelijk van BPC-157 de collageensynthese en genexpressie beïnvloeden. Voor lezers die willen weten hoe peptiden in onderzoeksopstellingen worden gecombineerd, geeft ons overzicht van peptide stacking context.

Nogmaals een waarschuwing: modulatie van groeifactorreceptoren is vastgelegd in cel- en diermodellen, niet in gecontroleerde onderzoeken bij mensen. De mechanistische aannemelijkheid is reëel, maar mag niet worden gelezen als klinisch bewijs van voordeel.

Wat is de rol van de darm-hersenas?

Gezien de afkomst uit maagsap is het niet verrassend dat een deel van de sterkste BPC-157-data het maag-darmkanaal betreft. In knaagdiermodellen van maag- en darmletsel zou BPC-157 de omvang van zweren aanzienlijk verkleinen (één review noemde een afname van 78% van het oppervlak van maagzweren) en de darmwand beschermen tegen schade door stoffen zoals NSAID's en alcohol. Deze effecten worden toegeschreven aan dezelfde angiogene en cytoprotectieve mechanismen die hierboven zijn beschreven.

Recenter onderzoek heeft dit uitgebreid naar de darm-hersenas, het tweerichtingscommunicatienetwerk dat het spijsverteringsstelsel en het centrale zenuwstelsel verbindt. Sikiric en collega's hebben voorgesteld dat BPC-157 een wisselwerking heeft met meerdere neurotransmittersystemen, waaronder het dopaminerge en serotonerge systeem en het GABAerge systeem. In dierexperimenten leek het peptide gedrags- en neurochemische verstoringen tegen te gaan die waren opgewekt door geneesmiddelen die dopamine blokkeren of juist stimuleren.

De veronderstelde logica is dat een goed doorbloede, goed beschermde darm gezondere signalen naar de hersenen stuurt, en dat de vasculaire en cytoprotectieve werking van BPC-157 daarom neurologische gevolgen heeft. Sommige studies rapporteren effecten in modellen van zenuwletsel en zelfs traumatisch hersenletsel bij knaagdieren. Die studies zijn echter vroeg en mechanistisch minder goed uitgewerkt dan het maag-darm- en vaatonderzoek.

Dit onderzoek naar de darm-hersenas behoort tot het meest speculatieve binnen het BPC-157-veld. Neurotransmittersystemen zijn buitengewoon complex. Aantonen dat een peptide een gedragsreactie bij ratten moduleert, stelt geen vastomlijnd mechanisme op receptorniveau vast en voorspelt geen effecten bij mensen. Deze bevindingen kunnen het best worden gezien als hypothesen voor verder onderzoek, niet als conclusies.

De data over cytoprotectie in het maag-darmkanaal zijn robuuster dan de neurologische data, maar beide blijven beperkt tot diermodellen. Geen enkel onderzoek bij mensen heeft een voordeel via de darm-hersenas aangetoond, en lezers moeten claims op dit gebied met extra scepsis benaderen.

Hoe kan BPC-157 pees- en spierherstel ondersteunen?

De meest aangehaalde praktische toepassing van BPC-157 in preklinisch onderzoek is herstel van het bewegingsapparaat, met name van pezen, banden en spieren. Staresinic en collega's rapporteerden dat BPC-157 de peesgenezing bij ratten versnelde, waarbij het herstel duidelijk sneller verliep dan bij controledieren. Sommige studies noemen een versnelling van 60-80% op bepaalde biomechanische en histologische parameters.

Mechanistisch sluit dit rechtstreeks aan op de routes die al zijn besproken. Sneller peesherstel wordt toegeschreven aan (1) versterkte angiogenese, die het slecht doorbloede peesweefsel van bloed voorziet, (2) versnelde migratie en uitgroei van fibroblasten via de FAK-paxilline-route en (3) verhoogde expressie van de groeihormoonreceptor, waardoor peescellen gevoeliger worden voor anabole signalen. Deze effecten komen samen in een snellere afzetting en organisatie van nieuw collageen.

In modellen van spierletsel is gerapporteerd dat BPC-157 het herstel van geplette of doorgesneden spieren verbetert en bepaalde aandoeningen met spierafbraak bij knaagdieren tegengaat. Onderzoekers wijzen opnieuw op een betere bloedvoorziening en groeifactorsignalering. Het peptide is ook onderzocht in modellen van bot- en bandgenezing, steeds met een vergelijkbare mechanistische verklaring rond vascularisatie en celmigratie.

Omdat pees- en spierletsels bij mensen langzaam en vaak onvolledig genezen, hebben deze dierresultaten sterke belangstelling gewekt bij sporters en clinici. De stap van achillespezen van ratten naar sportblessures bij mensen is echter groot. Menselijke pezen verschillen in grootte, belasting en genezingskinetiek, en geen enkel gecontroleerd onderzoek bij mensen heeft de bevindingen bij knaagdieren bevestigd.

Opvallend is ook het schrille contrast met goedgekeurde peptidegeneesmiddelen. Geneesmiddelen als semaglutide en tirzepatide doorliepen grote fase III-onderzoeken voordat ze werden goedgekeurd, terwijl er voor BPC-157 geen enkel gepubliceerd fase III-onderzoek bij mensen is. Het mechanistische verhaal is op papier overtuigend, maar de bewijshiërarchie voor een voordeel voor het bewegingsapparaat bij mensen is vrijwel leeg.

Wat zijn de beperkingen van het preklinische bewijs?

Een eerlijk verslag van het BPC-157-mechanisme moet evenveel gewicht geven aan wat het onderzoek nog niet kan onderbouwen. De grootste beperking is de vrijwel volledige afwezigheid van data bij mensen. Volgens ClinicalTrials.gov zijn er geen gepubliceerde fase III-onderzoeken bij mensen naar BPC-157. Er bestaan meer dan 100 preklinische studies, maar die zijn overwegend uitgevoerd bij ratten en muizen, vaak met doses en toedieningswegen die niet zonder meer naar mensen te vertalen zijn.

Een tweede beperking is de ontbrekende receptor. Zonder geïdentificeerd primair doelwit zijn de mechanistische modellen in dit artikel gereconstrueerd uit downstream effecten. Dat is legitieme verkennende wetenschap, maar het betekent dat het veld het definitieve moleculaire anker mist waarop goed gekarakteriseerde geneesmiddelen steunen. Verschillende studies benadrukken verschillende routes, en hoe die samenhangen blijft hypothetisch.

Ten derde komt een groot deel van het fundamentele onderzoek uit een relatief klein aantal laboratoria, en onafhankelijke replicatie, vooral door groepen buiten het oorspronkelijke onderzoeksnetwerk, is beperkt. Reproduceerbaarheid tussen onafhankelijke laboratoria is een hoeksteen van betrouwbare wetenschap, en de BPC-157-literatuur zou daar meer van kunnen gebruiken. Publicatiepatronen kunnen bovendien positieve resultaten bevoordelen, waardoor het totaalbeeld mogelijk wordt vertekend.

Daarnaast zijn er praktische en regelgevende realiteiten. BPC-157 wordt geclassificeerd als een onderzoeksstof, niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen in de Verenigde Staten, de Europese Unie en de meeste rechtsgebieden. Een voorlopig HHS-beleid van 28 oktober 2026 gedoogt in de VS het bereiden ervan op recept onder strikte voorwaarden, zonder het goed te keuren, en in de sport wordt het gemonitord. Productzuiverheid, dosering en veiligheid op lange termijn bij mensen zijn niet vastgesteld, en de wettelijke status verschilt per land. Meer hierover vindt u in onze medische disclaimer.

Conclusie: BPC-157 heeft een samenhangend en interessant voorgesteld mechanisme, gericht op angiogenese via VEGFR2-Akt-eNOS-signalering en ondersteund door effecten op de FAK-paxilline-route, het stikstofmonoxidesysteem en groeifactorreceptoren. Dit mechanisme is echter aangetoond bij dieren, niet bij mensen. Dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden en is geen medisch advies. Wie peptiden overweegt, moet een gekwalificeerde zorgprofessional raadplegen en beseffen dat preklinische belofte niet hetzelfde is als bewezen voordeel bij mensen.

Aanbevolen producten

Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:

Verzending EU
BPC-157 + TB-500

BPC-157 + TB-500

Herstelblend

BPC-157

BPC-157

Helend peptide

Oraal
BPC-157 Oral

BPC-157 Oral

Oraal helend peptide

TB-500

TB-500

Herstelpeptide

🏆

Waar kun je dit peptide kopen?

We hebben de beste leveranciers geanalyseerd om je te helpen een hoogwaardig, laboratoriumgetest product te vinden.

Bekijk onze selectie →

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Wat is het belangrijkste werkingsmechanisme van BPC-157?
In preklinisch onderzoek is het meest consistent gerapporteerde mechanisme van BPC-157 de stimulering van angiogenese, de vorming van nieuwe bloedvaten, voornamelijk via activering van de VEGFR2-Akt-eNOS-signaleringsroute. Dit verbetert de bloedvoorziening van beschadigd weefsel. Andere gerapporteerde mechanismen zijn modulatie van de FAK-paxilline-route (celmigratie), het stikstofmonoxidesysteem en de expressie van de groeihormoonreceptor. Deze bevindingen komen uit dier- en celstudies, niet uit onderzoeken bij mensen.
Heeft BPC-157 een specifieke receptor?
Nee. Een van de centrale wetenschappelijke raadsels rond BPC-157 is dat er geen specifieke receptor voor bekend is. In plaats van aan één doelwit te binden, zoals een hormoon, lijkt het meerdere onderling verbonden signaleringsroutes tegelijk te beïnvloeden. Onderzoekers hebben de downstream moleculaire effecten in kaart gebracht, maar de exacte trigger aan het begin van de keten, dus hoe een peptide zonder receptor deze cascades in gang zet, is niet vastgesteld.
Is het mechanisme van BPC-157 bewezen bij mensen?
Nee. Vrijwel alle mechanistische data komen uit studies bij knaagdieren en in celkweek. Er is geen enkel gepubliceerd fase III-onderzoek bij mensen naar BPC-157, en het is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen door de FDA of de EMA. Mechanistische aannemelijkheid bij dieren is niet hetzelfde als aangetoonde werkzaamheid of veiligheid bij mensen. Deze informatie is uitsluitend educatief; raadpleeg een zorgprofessional.
Hoe hangt BPC-157 samen met stikstofmonoxide?
BPC-157 zou een wisselwerking hebben met de L-arginine-stikstofmonoxide-route (NO-route). Downstream van VEGFR2-activering kan het endotheliale stikstofmonoxidesynthase (eNOS) stimuleren, waardoor NO ontstaat dat vaatverwijding en de vorming van nieuwe vaten bevordert. Studies met NO-remmers en NO-precursoren suggereren dat BPC-157 helpt de NO-homeostase te handhaven, wat de angiogene en vaatbeschermende effecten in diermodellen aan elkaar koppelt.
Waarom wordt BPC-157 onderzocht voor pees- en spierherstel?
Studies bij knaagdieren rapporteren dat BPC-157 pees- en spierherstel versnelt, in sommige gevallen 60-80% sneller dan bij controledieren. Het voorgestelde mechanisme combineert versterkte angiogenese (betere bloedvoorziening van slecht doorbloede pezen), snellere fibroblastmigratie via de FAK-paxilline-route en verhoogde expressie van de groeihormoonreceptor. Deze resultaten zijn echter niet bevestigd in gecontroleerde onderzoeken bij mensen, en weefselherstel bij mensen verschilt aanzienlijk van dat bij knaagdieren.

Bronnen

  1. Hsieh MJ, Liu HT, Wang CN, et al. (2017). Therapeutic potential of pro-angiogenic BPC157 is associated with VEGFR2 activation and up-regulation. Journal of Molecular Medicine. (PubMed)
  2. Chang CH, Tsai WC, Lin MS, Hsu YH, Pang JH. (2011). The promoting effect of pentadecapeptide BPC 157 on tendon healing involves tendon outgrowth, cell survival, and cell migration. Journal of Applied Physiology. (PubMed)
  3. Chang CH, Tsai WC, Hsu YH, Pang JH. (2014). Pentadecapeptide BPC 157 enhances the growth hormone receptor expression in tendon fibroblasts. Molecules. (PubMed)
  4. Sikiric P, Rucman R, Turkovic B, et al. (2018). Novel cytoprotective mediator, stable gastric pentadecapeptide BPC 157: vascular recruitment and gastrointestinal tract healing. Current Pharmaceutical Design. (PubMed)
  5. Staresinic M, Sebecic B, Patrlj L, et al. (2003). Gastric pentadecapeptide BPC 157 accelerates healing of transected rat Achilles tendon and in vitro stimulates tendocytes growth. Journal of Orthopaedic Research. (PubMed)
  6. Sikiric P, Skrtic A, Gojkovic S, et al. (2023). Stable Gastric Pentadecapeptide BPC 157 May Recover Brain-Gut Axis and Gut-Brain Axis Function. Pharmaceuticals (Basel, Switzerland). (PubMed · DOI)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer