Fakty kluczowe (stan na 20 listopada 2026)
  • Problem badawczy: literatura opisuje spadek stężenia NAD+ w tkankach ludzkich wraz z wiekiem, co Massudi i wsp. (PLoS ONE 2012) wykazali w próbkach skóry od 49 osób w wieku od 0 do 77 lat.
  • Mechanizmy łączone z tym zjawiskiem w pracach przeglądowych (Covarrubias i wsp., Nature Reviews Molecular Cell Biology 2021): zużywanie NAD+ przez enzymy PARP, CD38 i sirtuiny oraz wydajność szlaku odzysku nikotynamidu.
  • Badane związki: NAD+ podawany dożylnie, domięśniowo i podskórnie oraz prekursory doustne, czyli rybozyd nikotynamidu (NR) i mononukleotyd nikotynamidu (NMN).
  • Najwyższy istniejący poziom dowodów: randomizowane badania kontrolowane placebo i metaanalizy dotyczą prekursorów doustnych; dla NAD+ wstrzykiwanego dostępne są pojedyncze badania pilotażowe (Grant i wsp. 2019, Reyna i wsp. 2026) na próbach poniżej 15 osób.
  • Status regulacyjny: żaden produkt NAD+ do wstrzykiwań nie jest dopuszczony przez FDA ani EMA we wskazaniach związanych ze starzeniem lub energią; FDA ostrzega osobno przed używaniem NAD+ w klasie spożywczej do sporządzania preparatów dożylnych.

Co badania pokazują o zastrzykach z NAD+?

Badania nad zastrzykami z NAD+ są nieliczne i małe. Dostępne są pojedyncze prace pilotażowe nad farmakokinetyką i tolerancją wlewu dożylnego na próbach liczących od 11 do 14 osób. Randomizowane badania z punktami końcowymi klinicznymi dotyczą prekursorów doustnych, nie formy wstrzykiwanej. Żaden produkt NAD+ do wstrzykiwań nie posiada dopuszczenia FDA ani EMA.

Ta asymetria jest kluczowa dla czytania jakichkolwiek materiałów o wlewach NAD+. Większość liczb powtarzanych w kontekście tej drogi podania pochodzi z badań, w których uczestnicy przyjmowali NR lub NMN doustnie, a nie NAD+ dożylnie. Przenoszenie tych wyników na inną cząsteczkę i inną drogę podania nie ma uzasadnienia farmakologicznego, ponieważ losy metaboliczne tych substancji w organizmie różnią się.

Artykuł zestawia trzy odrębne zbiory danych: fizjologię NAD+ jako koenzymu, dowody dla prekursorów doustnych oraz to, co opublikowano dla NAD+ podawanego pozajelitowo. Opis samej cząsteczki, jej budowy i funkcji biochemicznych znajduje się w osobnym opracowaniu: przewodnik po NAD+. Niniejszy tekst dotyczy wyłącznie drogi iniekcyjnej i jej poziomu dowodów.

Wszystkie przytoczone wielkości są parametrami badań naukowych, a nie wskazówkami stosowania. Treść ma charakter edukacyjny. Decyzje dotyczące zdrowia należą do lekarza lub farmaceuty, który zna pełny obraz kliniczny danej osoby.

Dlaczego poziom NAD+ zmienia się z wiekiem?

Dinukleotyd nikotynamidoadeninowy (NAD+) jest koenzymem uczestniczącym w reakcjach przenoszenia elektronów w glikolizie, cyklu Krebsa i łańcuchu oddechowym. Jest również substratem, czyli cząsteczką zużywaną, dla kilku rodzin enzymów regulacyjnych. Prace przeglądowe opisują spadek jego stężenia w tkankach wraz z wiekiem jako wynik przewagi zużycia nad odtwarzaniem.

Covarrubias i wsp. (Nature Reviews Molecular Cell Biology 2021) opisują trzy grupy enzymów zużywających NAD+: sirtuiny, polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) oraz ektoenzymy z rodziny CD38. Każda z nich rozkłada NAD+ do nikotynamidu i reszty ADP-rybozy w trakcie swojej pracy katalitycznej. Aktywność PARP rośnie w odpowiedzi na uszkodzenia DNA, a aktywność CD38 wiąże się z przewlekłym pobudzeniem komórek odpornościowych.

Massudi i wsp. (PLoS ONE 2012) zbadali 49 próbek skóry okolicy miednicy pochodzących od noworodków oraz osób w wieku od 15 do 77 lat. Autorzy odnotowali silną odwrotną korelację między stężeniem NAD+ a wiekiem u obu płci oraz wzrost aktywności PARP z wiekiem u mężczyzn, odwrotnie skorelowany ze stężeniem NAD+. Aktywność sirtuiny SIRT1 malała z wiekiem jedynie u mężczyzn, co autorzy opisali jako zależność ograniczoną do jednej płci.

Odtwarzanie NAD+ zachodzi głównie w szlaku odzysku, w którym nikotynamid jest przekształcany przez enzym NAMPT do mononukleotydu nikotynamidu, a następnie do NAD+. Szlak de novo z tryptofanu oraz szlak Preissa-Handlera z kwasu nikotynowego mają mniejszy udział ilościowy. Wydolność tych szlaków, a nie samo dostarczenie substratu, jest w literaturze opisywana jako czynnik ograniczający.

Dane te mają charakter korelacyjny i pochodzą z ograniczonej liczby tkanek, przede wszystkim skóry, mięśnia szkieletowego i wątroby. Wykazanie zależności między wiekiem a stężeniem koenzymu nie dowodzi, że obniżone stężenie wywołuje objawy, ani że jego podniesienie je odwraca. Badacze traktują ten związek jako hipotezę do testowania, nie jako ustalony mechanizm chorobowy.

Co ma dziś potwierdzenie regulacyjne i kliniczne?

W obszarze metabolizmu NAD+ potwierdzenie regulacyjne mają wyłącznie witaminy z grupy B3 w niedoborach żywieniowych. Niacyna i nikotynamid są uznanymi składnikami odżywczymi stosowanymi w pelagrze i niedoborze witaminy B3. Żadna agencja nie dopuściła NAD+ ani jego prekursorów we wskazaniach dotyczących starzenia, poziomu energii czy funkcji poznawczych.

W Unii Europejskiej chlorek rybozydu nikotynamidu uzyskał status nowej żywności na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/16 z 10 stycznia 2020 r., z przeznaczeniem do suplementów diety dla populacji dorosłej. Jest to decyzja dotycząca bezpieczeństwa składnika żywności w określonych warunkach stosowania, a nie uznanie skuteczności terapeutycznej. Kategoria prawna nowej żywności nie zawiera oceny korzyści zdrowotnych.

W Stanach Zjednoczonych NAD+ był rozpatrywany jako substancja czynna do receptury aptecznej w trybie sekcji 503A ustawy FD&C. Komitet doradczy FDA ds. receptury aptecznej (Pharmacy Compounding Advisory Committee) głosował 8 maja 2017 r. przeciw umieszczeniu NAD na liście substancji dopuszczonych w tym trybie; ocena dotyczyła wówczas zmęczenia u osób ze stwardnieniem rozsianym. Projekt rozporządzenia opublikowany w Federal Register 5 września 2019 r. podtrzymał stanowisko, że właściwości fizykochemiczne, bezpieczeństwo, skuteczność i historia stosowania przemawiają przeciw wpisaniu tej substancji na listę.

Status NMN w USA był zmienny. Po pismach FDA z 2022 i 2023 r. wykluczających ten składnik z definicji suplementu diety, agencja w 2025 r. odstąpiła od tych rozstrzygnięć, a NMN pozostaje nowym składnikiem żywności podlegającym obowiązkowi zgłoszenia przed wprowadzeniem do obrotu. Zmienność ta dotyczy prawa żywnościowego i nie zmienia poziomu dowodów naukowych.

Towarzystwa naukowe zajmujące się geriatrią i medycyną metaboliczną nie rekomendują interwencji opartych na NAD+ w zaleceniach praktyki klinicznej. Brak takiego umocowania wynika z braku badań fazy III z twardymi punktami końcowymi, a nie z braku zainteresowania tematem.

Jakie związki są badane w metabolizmie NAD+?

Literatura bada cztery grupy związków w kontekście metabolizmu NAD+: sam NAD+ podawany pozajelitowo, rybozyd nikotynamidu (NR), mononukleotyd nikotynamidu (NMN) oraz nikotynamid i niacynę. Poziom dowodów różni się między nimi o kilka rzędów wielkości, od pojedynczych serii przypadków do metaanaliz randomizowanych badań.

NAD+ podawany dożylnie. Mechanizm rozważany w badaniach polega na dostarczeniu całej cząsteczki koenzymu do krążenia. Grant i wsp. (Frontiers in Aging Neuroscience 2019) przeprowadzili pilotażowe badanie u 11 zdrowych mężczyzn, z których ośmiu otrzymało sześciogodzinny wlew NAD+ w tempie około 3 µmol na minutę, a trzech sól fizjologiczną. Stężenia NAD+ i jego metabolitów w osoczu nie zmieniały się do upływu drugiej godziny wlewu, a w moczu po szóstej godzinie rosło wydalanie metylonikotynamidu i NAD+. Autorzy wnioskowali, że NAD+ był szybko i całkowicie usuwany z osocza przez co najmniej pierwsze dwie godziny, a profil metabolitów odpowiadał aktywności glikohydrolaz i pirofosfataz NAD+. Ograniczenia: brak randomizacji, wyłącznie mężczyźni, brak punktów końcowych klinicznych. Status regulacyjny: brak produktu dopuszczonego przez FDA lub EMA.

NAD+ domięśniowo i podskórnie. Mechanizm hipotetyczny jest ten sam, a różnica dotyczy szybkości wchłaniania z tkanki. Zarejestrowane badania porównujące iniekcję domięśniową i podskórną z podaniem dożylnym były opisywane jako prowadzone, lecz recenzowane dane farmakokinetyczne dla tych dróg praktycznie nie istnieją. Poziom dowodów: brak publikacji recenzowanych z pomiarem biodostępności. Status regulacyjny: identyczny jak dla formy dożylnej, czyli brak dopuszczenia.

Rybozyd nikotynamidu (NR). Mechanizm badany to wejście do szlaku odzysku po fosforylacji do NMN. Conze, Brenner i Kruger (Scientific Reports 2019) w randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu kontrolowanym placebo u osób z nadwagą odnotowali zależny od ilości wzrost NAD+ w krwi pełnej o 22 procent, 51 procent i 142 procent odpowiednio dla 100, 300 i 1000 mg na dobę w ciągu dwóch tygodni, utrzymujący się przez pozostały czas ośmiotygodniowego badania, bez istotnych różnic w zdarzeniach niepożądanych wobec placebo. Martens i wsp. (Nature Communications 2018) w badaniu krzyżowym 2 x 6 tygodni u zdrowych osób w wieku 55 do 79 lat opisali dobrą tolerancję i wzrost NAD+ w komórkach krwi; obniżenie ciśnienia skurczowego i sztywności aorty autorzy określili jako obserwacje eksploracyjne. Status: nowa żywność w UE, suplement diety w USA.

Mononukleotyd nikotynamidu (NMN). Yoshino i wsp. (Science 2021) w dziesięciotygodniowym badaniu randomizowanym u 25 kobiet po menopauzie ze stanem przedcukrzycowym i nadwagą lub otyłością (13 osób przyjmowało 250 mg NMN na dobę, 12 placebo) odnotowali o 25 ± 7 procent większe tempo zużycia glukozy stymulowanego insuliną w mięśniu po interwencji, przy braku zmian wrażliwości na insulinę w wątrobie i tkance tłuszczowej. Autorzy wprost przestrzegali przed wyciąganiem wniosków klinicznych z tak małej próby. Status: nowy składnik żywności z obowiązkiem zgłoszenia w USA, brak dopuszczenia jako nowa żywność w UE.

Nikotynamid i niacyna. Są to uznane formy witaminy B3 z ustaloną pozycją w niedoborze żywieniowym. W kontekście podnoszenia NAD+ bada się je jako punkt odniesienia dla nowszych prekursorów, a nie jako interwencje związane ze starzeniem.

Czym różnią się droga dożylna, domięśniowa i podskórna od prekursorów doustnych?

Różnica dotyczy przede wszystkim tego, w jakiej formie cząsteczka dociera do komórki. Badania nad NAD+ podanym dożylnie wskazują na szybki rozkład zewnątrzkomórkowy, a nie na wejście całej cząsteczki do wnętrza komórek. Prekursory doustne są natomiast badane jako substraty szlaku odzysku, z mierzalnym wzrostem NAD+ w krwi pełnej.

Prace przeglądowe nad metabolizmem NAD+ opisują, że zewnątrzkomórkowy NAD+ i NMN są rozkładane przez ektoenzymy, w tym CD38 i CD73, do ADP-rybozy, nikotynamidu lub rybozydu nikotynamidu, zanim produkty tego rozkładu zostaną przetransportowane do komórki. Tożsamość transporterów dla samego nikotynamidu i NR pozostaje przedmiotem dyskusji, a rola CD73 w przetwarzaniu NMN była w niektórych pracach podważana. Obserwacje Granta i wsp. (2019), czyli brak zmian w osoczu przez pierwsze dwie godziny wlewu przy jednoczesnym pojawianiu się metabolitów w moczu, są spójne z tym modelem.

Z farmakologicznego punktu widzenia oznacza to, że podanie pozajelitowe omija barierę jelitową i pierwsze przejście przez wątrobę, ale nie omija rozkładu enzymatycznego w przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Założenie, że droga iniekcyjna automatycznie daje wyższe stężenia wewnątrzkomórkowe niż prekursor doustny, nie zostało potwierdzone w badaniach porównawczych z pomiarem NAD+ w tkankach.

Dla dróg domięśniowej i podskórnej nie opublikowano recenzowanych badań farmakokinetycznych pozwalających porównać biodostępność z drogą dożylną lub doustną. Materiały marketingowe opisujące formaty gotowe do użycia, w tym wstrzykiwacze, dotyczą wygody podania, a nie udokumentowanej przewagi biologicznej; format ten omawia osobny tekst o wstrzykiwaczu z NAD+.

Kwestie techniczne przygotowania preparatów nie są przedmiotem tego artykułu i zostały opisane w przewodniku po NAD+. Żadna droga podania nie jest tu rekomendowana, ponieważ wybór drogi podania leku jest decyzją medyczną.

Jak wygląda tabela dowodów?

Poniższa tabela zestawia opublikowane badania dotyczące NAD+ i jego prekursorów według typu badania, populacji, wyniku głównego i ograniczeń. Zestawienie pokazuje rozkład dowodów: formy wstrzykiwane reprezentowane są przez próby pilotażowe poniżej 15 osób, prekursory doustne przez badania randomizowane i metaanalizy.

Związek i drogaTyp badaniaPopulacjaWynik głównyOgraniczeniaŹródło
NAD+ dożylniePilotaż farmakokinetyczny z grupą kontrolną11 zdrowych mężczyzn (8 wlew, 3 sól fizjologiczna)Brak zmian NAD+ w osoczu do 2. godziny wlewu; wzrost wydalania metylonikotynamidu i NAD+ w moczu po 6 godzinachBrak randomizacji, tylko mężczyźni, brak punktów końcowych klinicznychGrant i wsp., Front Aging Neurosci 2019
NAD+ dożylnie vs NR dożylnieRetrospektywne badanie tolerancji w warunkach rzeczywistych14 osób (6 NAD+, 8 NR), cztery wlewy po 500 mg w ciągu 4 dniŚredni czas wlewu 97 minut dla NAD+ wobec 37 minut dla NR; dłuższy czas wiązany z objawami o nasileniu umiarkowanym do ciężkiegoBrak randomizacji i zaślepienia, bardzo mała próba, dane z praktyki komercyjnejReyna i wsp., Front Aging 2026
NAD+ dożylnie vs NR dożylnieRandomizowany pilotaż kontrolowany placebo, preprintZdrowi dorośliKrótszy tolerowany czas wlewu dla NR niż dla NAD+Preprint bez recenzji; badanie zlecone przez producenta NR, co stanowi konflikt interesówmedRxiv 2024.06.06.24308565
NR doustnieRandomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo, 8 tygodniDorośli z nadwagą, poza tym zdrowiWzrost NAD+ w krwi pełnej o 22, 51 i 142 procent dla 100, 300 i 1000 mg na dobę w ciągu 2 tygodniPunkty końcowe biochemiczne, brak twardych punktów klinicznych; finansowanie przemysłoweConze i wsp., Sci Rep 2019
NR doustnieRandomizowane, podwójnie zaślepione badanie krzyżowe 2 x 6 tygodniZdrowe osoby w wieku 55 do 79 latDobra tolerancja i wzrost NAD+ w komórkach krwi; zmiany ciśnienia i sztywności aorty opisane jako eksploracyjneMała próba, krótki czas, punkty końcowe zastępczeMartens i wsp., Nat Commun 2018
NMN doustnieRandomizowane, kontrolowane placebo, 10 tygodni25 kobiet po menopauzie ze stanem przedcukrzycowym (13 NMN, 12 placebo)Wrażliwość mięśni na insulinę większa o 25 ± 7 procent po interwencji; brak zmian w wątrobie i tkance tłuszczowejBardzo mała próba, jedna płeć, autorzy odrzucają wnioski klinicystyczneYoshino i wsp., Science 2021
NMN i NR doustniePrzegląd systematyczny i metaanaliza 10 badań randomizowanychOsoby starszeBrak istotnych zmian masy mięśniowej, siły uchwytu ręki i wskaźników sprawności fizycznejHeterogeniczność badań, krótki czas obserwacji; autorzy określają dowody jako niejednoznaczneProkopidis i wsp., J Cachexia Sarcopenia Muscle 2025
NMN doustniePrzegląd systematyczny i metaanaliza 9 badań randomizowanychDorośliBrak istotnego wpływu na glukozę i insulinę na czczo, HbA1c oraz profil lipidowyMała liczba badań, różne czasy trwania i populacjeZheng i wsp., Curr Diab Rep 2024

Osoby porównujące dostępność i źródła produktów znajdą odrębne omówienie rynku w tekście gdzie kupić NAD+, a format gotowego wstrzykiwacza w artykule o wstrzykiwaczu z NAD+. Powyższa tabela nie stanowi rekomendacji żadnego produktu ani drogi podania.

Czego badania jeszcze nie wiedzą?

Badania nie odpowiadają dziś na pytanie podstawowe: czy podniesienie stężenia NAD+ u człowieka zmienia jakikolwiek istotny klinicznie wynik zdrowotny. Dostępne badania randomizowane mierzyły głównie stężenia metabolitów i parametry zastępcze. Metaanalizy prekursorów doustnych dotyczące mięśni oraz metabolizmu glukozy i lipidów nie wykazały istotnych zmian.

Dla formy wstrzykiwanej nie istnieją dane o farmakokinetyce w tkankach docelowych. Badanie Granta i wsp. (2019) mierzyło osocze i mocz, a nie stężenia wewnątrzkomórkowe w mięśniu, mózgu czy wątrobie. Nie opublikowano badań porównujących wzrost NAD+ w tkankach po wlewie dożylnym i po przyjęciu prekursora doustnego, co oznacza brak podstaw do twierdzeń o przewadze którejkolwiek drogi.

Nie ma również danych o skutkach długotrwałych. Opublikowane badania nad NAD+ podawanym pozajelitowo obejmowały godziny lub dni, a nie miesiące. Nie badano dotąd wpływu powtarzanych wlewów na aktywność enzymów zużywających NAD+, na metylację jednowęglową przy dużym obrocie nikotynamidu ani na procesy, w których NAD+ pełni rolę substratu dla sirtuin i enzymów CD38 w komórkach nowotworowych i odpornościowych.

Brakuje danych o zależności między wielkością podania a efektem, o różnicach między płciami, o grupach wiekowych oraz o interakcjach z lekami. Nie przeprowadzono badań fazy III dla żadnej formy NAD+ ani jego prekursorów w jakimkolwiek wskazaniu związanym ze starzeniem. Autorzy przeglądu narracyjnego z 2026 r. dotyczącego dożylnego NAD+ i jego prekursorów stwierdzają, że obecne dowody są wstępne i niewystarczające, by uzasadnić rutynowe stosowanie kliniczne lub wellness.

Dodatkowym ograniczeniem jest struktura finansowania. Część badań porównujących NR z NAD+ podawanym dożylnie była prowadzona na zlecenie producenta NR, co odnotowano w opisie badania zarejestrowanego pod numerem NCT06382688. Niezależne powtórzenie tych obserwacji pozostaje do wykonania.

Jakie zdarzenia niepożądane i jaki status prawny są raportowane?

Zgłaszane zdarzenia dotyczą zarówno reakcji w trakcie wlewu, jak i jakości samego preparatu. W badaniu retrospektywnym Reyna i wsp. (2026) objawy o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w grupie NAD+ obejmowały dolegliwości żołądkowo-jelitowe i uczucie ucisku w klatce piersiowej i przekładały się na dłuższy czas wlewu, średnio 97 minut wobec 37 minut dla NR. FDA odnotowała ponadto zgłoszenia ciężkich dreszczy, drżenia, wymiotów i zmęczenia po wstrzyknięciach NAD+.

Agencja wiąże te zgłoszenia z jakością surowca. W komunikacie dla podmiotów sporządzających preparaty recepturowe FDA poinformowała, że ma wiedzę o wykorzystywaniu NAD+ w klasie spożywczej, sprzedawanego przez przepakowywaczy, do przygotowywania produktów do podania dożylnego. Składniki oznaczone jako spożywcze nie są, według agencji, odpowiednie do sporządzania jałowych produktów leczniczych bez właściwego przetworzenia, z powodu wysokiego ryzyka zanieczyszczenia mikroorganizmami i endotoksynami, a opisane reakcje były spójne z nadmiernym poziomem endotoksyn.

Status prawny pozostaje restrykcyjny. Żaden produkt NAD+ do wstrzykiwań nie jest dopuszczony przez FDA ani EMA we wskazaniach dotyczących starzenia, energii czy funkcji poznawczych. W USA substancja nie została wpisana na listę dozwolonych substancji czynnych receptury aptecznej w trybie 503A; komitet doradczy FDA głosował przeciw takiemu wpisowi 8 maja 2017 r., a projekt rozporządzenia z 5 września 2019 r. podtrzymał negatywną ocenę. W UE jedynie chlorek rybozydu nikotynamidu uzyskał status nowej żywności (rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/16) i dotyczy to suplementów diety, nie preparatów do wstrzykiwań.

Preparaty sprzedawane jako przeznaczone wyłącznie do celów badawczych nie są produktami leczniczymi, nie podlegają kontroli jakości właściwej dla leków i nie są przeznaczone do stosowania u ludzi. Szersze omówienie ram bezpieczeństwa dla tej kategorii substancji znajduje się w tekście czy peptydy są bezpieczne. Status prawny różni się między jurysdykcjami.

Zastrzeżenie medyczne: ten artykuł ma charakter wyłącznie edukacyjny i nie stanowi porady medycznej, zalecenia stosowania ani wskazania drogi podania. Nie zawiera żadnych wskazówek praktycznych dotyczących przygotowania czy podawania jakiejkolwiek substancji. Każdą decyzję dotyczącą zdrowia, w tym ocenę przeciwwskazań i interakcji, należy podjąć wspólnie z lekarzem lub farmaceutą.

Najczęstsze pytania

Co według badań robi wstrzyknięcie NAD+?
Opublikowane dane są ograniczone do farmakokinetyki. W badaniu pilotażowym Granta i wsp. (Frontiers in Aging Neuroscience 2019) u 11 zdrowych mężczyzn stężenia NAD+ w osoczu nie zmieniały się do drugiej godziny sześciogodzinnego wlewu, a po szóstej godzinie rosło wydalanie metylonikotynamidu i NAD+ w moczu. Autorzy zinterpretowali to jako szybkie i całkowite usuwanie NAD+ z osocza, zgodne z działaniem glikohydrolaz i pirofosfataz. Żadne recenzowane badanie nie wykazało wpływu wstrzykniętego NAD+ na poziom energii, funkcje poznawcze ani markery starzenia. Twierdzenia o takich efektach nie mają obecnie oparcia w literaturze.
Czy NAD+ działa jak Ozempic?
Nie, są to substancje o odmiennej naturze i odmiennym statusie. Semaglutyd, sprzedawany jako Ozempic i Wegovy, jest analogiem peptydowym działającym jako agonista receptora GLP-1, dopuszczonym przez FDA w cukrzycy typu 2 od 2017 r. i w leczeniu otyłości od 2021 r., z danymi z dużych badań randomizowanych, w których średnia redukcja masy ciała wynosiła 15 do 17 procent. NAD+ jest endogennym koenzymem reakcji redoks, nie działa na receptory GLP-1 i nie posiada dopuszczenia żadnej agencji we wskazaniach metabolicznych. Metaanaliza Zheng i wsp. (Current Diabetes Reports 2024), obejmująca dziewięć badań randomizowanych nad doustnym NMN, nie wykazała istotnego wpływu na glukozę na czczo, insulinę, HbA1c ani profil lipidowy. Porównywanie tych dwóch kategorii nie ma podstaw farmakologicznych.
Kto nie powinien przyjmować NAD+ w formie wstrzyknięć?
Ocena przeciwwskazań należy do lekarza i nie może być dokonana na podstawie artykułu. Z punktu widzenia stanu wiedzy istotne jest, że badania nad NAD+ podawanym pozajelitowo prowadzono niemal wyłącznie u niewielkich grup zdrowych dorosłych: Grant i wsp. (2019) włączyli 11 zdrowych mężczyzn, Reyna i wsp. (2026) opisali 14 osób. Nie ma danych dotyczących kobiet w ciąży i karmiących, osób nieletnich, osób z chorobą nowotworową, niewydolnością nerek lub wątroby, chorobami serca ani osób przyjmujących leki przewlekle. Brak danych nie jest dowodem bezpieczeństwa i nie pozwala sformułować listy grup ryzyka. FDA odnotowała ponadto zgłoszenia ciężkich reakcji po wstrzyknięciach NAD+, wiązane z zanieczyszczeniem endotoksynami preparatów sporządzanych z surowca w klasie spożywczej.
Czym różni się NAD+ podawany dożylnie od NMN i NR przyjmowanych doustnie?
Różnica dotyczy formy, w jakiej cząsteczka dociera do komórki, oraz poziomu dowodów. Prace przeglądowe nad metabolizmem NAD+ opisują rozkład zewnątrzkomórkowego NAD+ przez ektoenzymy, w tym CD38, do nikotynamidu i reszty ADP-rybozy, zanim produkty zostaną przetransportowane do wnętrza komórki. Prekursory doustne są badane jako substraty szlaku odzysku, a ich wpływ na NAD+ w krwi pełnej zmierzono w badaniach randomizowanych: Conze i wsp. (Scientific Reports 2019) odnotowali wzrost o 22, 51 i 142 procent przy 100, 300 i 1000 mg NR na dobę w ciągu dwóch tygodni. Dla formy wstrzykiwanej analogicznych danych o wzroście NAD+ w tkankach nie opublikowano, więc porównanie skuteczności obu dróg pozostaje nierozstrzygnięte.
Czy istnieje zarejestrowany produkt NAD+ do wstrzykiwań?
Nie. Ani FDA, ani EMA nie dopuściły produktu leczniczego z NAD+ do wstrzykiwań we wskazaniach dotyczących starzenia, energii czy funkcji poznawczych. W Stanach Zjednoczonych substancja nie została wpisana na listę dozwolonych substancji czynnych receptury aptecznej w trybie sekcji 503A: komitet doradczy FDA ds. receptury aptecznej głosował przeciw takiemu wpisowi 8 maja 2017 r., a projekt rozporządzenia opublikowany w Federal Register 5 września 2019 r. podtrzymał negatywną ocenę. Preparaty dostępne na rynku to albo preparaty recepturowe sporządzane w aptekach, albo materiały oznaczone jako przeznaczone wyłącznie do celów badawczych, które nie są produktami leczniczymi.
Jakie działania niepożądane zgłaszano po wstrzyknięciach i wlewach NAD+?
W badaniu retrospektywnym Reyna i wsp. (Frontiers in Aging 2026), obejmującym 14 osób otrzymujących cztery wlewy po 500 mg w ciągu czterech dni, w grupie NAD+ zgłaszano objawy o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, w tym dolegliwości żołądkowo-jelitowe i uczucie ucisku w klatce piersiowej, co wiązało się z wydłużeniem czasu wlewu do średnio 97 minut wobec 37 minut w grupie rybozydu nikotynamidu. Niezależnie od tego FDA poinformowała o zgłoszeniach ciężkich dreszczy, drżenia, wymiotów i zmęczenia po wstrzyknięciach NAD+, spójnych z nadmiernym poziomem endotoksyn w preparatach sporządzanych z surowca w klasie spożywczej. Ze względu na rozmiar prób nie da się oszacować częstości zdarzeń rzadkich ani opóźnionych.
Czy wlew NAD+ podnosi stężenie NAD+ wewnątrz komórek?
Nie zostało to wykazane. Badanie Granta i wsp. (2019) mierzyło NAD+ i jego metabolity w osoczu i w moczu, a nie w komórkach tkanek docelowych. Obserwowany profil, czyli brak zmian w osoczu przez pierwsze dwie godziny wlewu przy jednoczesnym pojawianiu się metabolitów w moczu, autorzy odczytali jako szybki rozkład cząsteczki. Modele opisane w literaturze przeglądowej zakładają, że NAD+ nie wnika do komórki w całości, lecz zostaje najpierw rozłożony przez ektoenzymy. Pytanie o wzrost NAD+ w mięśniu, mózgu czy wątrobie po podaniu pozajelitowym pozostaje otwarte i wymaga badań z pomiarem w tkankach.
Co mówią metaanalizy o prekursorach NAD+?
Wyniki są w większości neutralne dla punktów końcowych czynnościowych. Prokopidis i wsp. (Journal of Cachexia, Sarcopenia and Muscle 2025) w metaanalizie dziesięciu badań randomizowanych nad NMN i NR u osób starszych nie odnotowali istotnych zmian masy mięśniowej, siły uchwytu ręki ani wskaźników sprawności fizycznej, a dowody określili jako niejednoznaczne. Zheng i wsp. (Current Diabetes Reports 2024) w metaanalizie dziewięciu badań randomizowanych nad doustnym NMN nie wykazali istotnego wpływu na glukozę i insulinę na czczo, HbA1c ani profil lipidowy. Wzrost stężenia NAD+ we krwi jest więc zjawiskiem powtarzalnym, natomiast przełożenie tego wzrostu na mierzalne wyniki zdrowotne pozostaje niepotwierdzone. Żadna z tych metaanaliz nie obejmowała NAD+ podawanego we wstrzyknięciach.

Polecane produkty

Peptydy badawcze wybrane ze względu na jakość i czystość:

NAD+

NAD+

Peptyd długowieczności

Pen · Europa
NAD+ Pen

NAD+ Pen

Napełniony pen NAD+

Zestaw · Europa
GLOW-UP Ritual

GLOW-UP Ritual

Zestaw 3 penów: Glow, NAD+, GHK-Cu

Glutathione

Glutathione

Peptyd antyoksydacyjny

GHK-Cu

GHK-Cu

Peptyd anti-aging

Pen · Europa
GHK-Cu Pen

GHK-Cu Pen

Napełniony pen GHK-Cu

Sprawdź swoją wiedzę

Szybki quiz · 6 pytań

Źródła

  1. Grant R, Berg J, Mestayer R, Braidy N, Bennett J, Broom S, Watson J (2019). A Pilot Study Investigating Changes in the Human Plasma and Urine NAD+ Metabolome During a 6 Hour Intravenous Infusion of NAD+ (badanie pilotażowe, poziom dowodów: niekontrolowane randomizacją badanie u ludzi). Frontiers in Aging Neuroscience. (PubMed)
  2. Reyna K, Heinzen G, Patel N, Ritter M, Siojo A, Legere H, Pojednic R (2026). Intravenous infusion of nicotinamide adenine dinucleotide (NAD+) versus nicotinamide riboside (NR): a retrospective tolerability pilot study in a real-world setting (poziom dowodów: badanie retrospektywne, obserwacyjne). Frontiers in Aging. (PubMed)
  3. Alangari A, Arif J, Al Qureshah F, Alkhodairy F (2026). Narrative review of intravenous NAD+ and NAD+ precursors in wellness and translational medicine (poziom dowodów: przegląd narracyjny). Frontiers in Aging. (frontiersin.org)
  4. Conze D, Brenner C, Kruger CL (2019). Safety and Metabolism of Long-term Administration of NIAGEN (Nicotinamide Riboside Chloride) in a Randomized, Double-Blind, Placebo-controlled Clinical Trial of Healthy Overweight Adults (poziom dowodów: randomizowane badanie kontrolowane placebo). Scientific Reports. (PubMed)
  5. Martens CR, Denman BA, Mazzo MR, Armstrong ML, Reisdorph N, McQueen MB, Chonchol M, Seals DR (2018). Chronic nicotinamide riboside supplementation is well-tolerated and elevates NAD+ in healthy middle-aged and older adults (poziom dowodów: randomizowane badanie krzyżowe kontrolowane placebo). Nature Communications. (PubMed)
  6. Yoshino M, Yoshino J, Kayser BD, i wsp. (2021). Nicotinamide mononucleotide increases muscle insulin sensitivity in prediabetic women (poziom dowodów: randomizowane badanie kontrolowane placebo, mała próba; NCT03151239). Science. (PubMed)
  7. Prokopidis K, Moriarty F, Bahat G, McLean J, Church D, Patel HP (2025). The Effect of Nicotinamide Mononucleotide and Riboside on Skeletal Muscle Mass and Function: A Systematic Review and Meta-Analysis (poziom dowodów: metaanaliza badań randomizowanych). Journal of Cachexia, Sarcopenia and Muscle. (PMC)
  8. Zheng i wsp. (2024). Effects of Nicotinamide Mononucleotide on Glucose and Lipid Metabolism in Adults: A Systematic Review and Meta-analysis of Randomised Controlled Trials (poziom dowodów: metaanaliza badań randomizowanych). Current Diabetes Reports. (link.springer.com)
  9. Massudi H, Grant R, Braidy N, Guest J, Farnsworth B, Guillemin GJ (2012). Age-associated changes in oxidative stress and NAD+ metabolism in human tissue (poziom dowodów: badanie obserwacyjne na tkankach ludzkich, n = 49). PLoS ONE. (PubMed)
  10. Covarrubias AJ, Perrone R, Grozio A, Verdin E (2021). NAD+ metabolism and its roles in cellular processes during ageing (poziom dowodów: przegląd systematyzujący mechanizmy). Nature Reviews Molecular Cell Biology. (PubMed)
  11. U.S. Food and Drug Administration (2024). FDA reminds compounders to use ingredients suitable for sterile compounding (komunikat regulacyjny dotyczący NAD+ w klasie spożywczej i zgłoszeń działań niepożądanych). FDA, Human Drug Compounding. (fda.gov)
  12. U.S. Food and Drug Administration (2019). Amendments to the List of Bulk Drug Substances That Can Be Used to Compound Drug Products in Accordance With Section 503A (projekt rozporządzenia; głosowanie komitetu doradczego z 8 maja 2017 r. przeciw wpisaniu NAD). Federal Register. (federalregister.gov)
  13. Komisja Europejska (2020). Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/16 z dnia 10 stycznia 2020 r. zezwalające na wprowadzenie na rynek chlorku rybozydu nikotynamidu jako nowej żywności (akt prawny). Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 7/6. (eur-lex.europa.eu)

Ta treść jest udostępniana wyłącznie w celach informacyjnych i edukacyjnych. Nie stanowi porady medycznej. Przed podjęciem jakichkolwiek decyzji skonsultuj się z lekarzem. Przeczytaj pełne zastrzeżenie medyczne