Belangrijkste punten
  • Melanotan I (afamelanotide) is een lineaire analoog van α-MSH van 13 aminozuren, terwijl Melanotan II een kleiner, cyclisch peptide van 7 residuen is. Het zijn chemisch verschillende moleculen, geen twee doseringen van hetzelfde middel.
  • Beide stimuleren de melanogenese, maar Melanotan II is een brede, niet-selectieve melanocortine-agonist. Daarom veroorzaakt het ook seksuele opwinding, onderdrukking van de eetlust en misselijkheid, wat Melanotan I grotendeels niet doet.
  • Melanotan I is goedgekeurd als Scenesse® (een implantaat) voor de zeldzame aandoening erythropoëtische protoporfyrie. Melanotan II is nergens ter wereld ooit goedgekeurd voor gebruik bij mensen.
  • Melanotan II dat online wordt verkocht, is een ongereguleerde onderzoeksstof die in verband wordt gebracht met casuïstiek over donkerder wordende moedervlekken, nieuwe naevi, misselijkheid en zeldzame ernstige voorvallen.
  • Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter educatie en vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgprofessional voordat u een melanocortinepeptide overweegt.
Melanotan-1 vs Melanotan-2 in één oogopslag
Melanotan-1 (afamelanotide)
Een lineaire analoog van alfa-MSH van 13 aminozuren die vooral werkt op de MC1R-receptor om de huidpigmentatie te stimuleren.
Gericht MC1R-pigmentatieonderzoek
vs
Melanotan-2
Een kleiner cyclisch peptide dat melanocortinereceptoren niet-selectief activeert en zo invloed heeft op pigment, eetlust en opwinding.
Breed melanocortine-onderzoek
Koop Melanotan-2 met laboratoriumtests
Kies Melanotan-1 als uw interesse uitgaat naar de goedgekeurde, op MC1R gerichte pigmentatieroute die is onderzocht voor erythropoëtische protoporfyrie.
Kies Melanotan-2 als u brede melanocortine-activiteit onderzoekt, met de kanttekening dat het niet is goedgekeurd en niet-selectief is.

Wat zijn Melanotan I en Melanotan II?

Melanotan I en Melanotan II zijn twee synthetische analogen van alfa-melanocytstimulerend hormoon (α-MSH), een natuurlijk peptidehormoon dat de huidpigmentatie reguleert. Ondanks de vergelijkbare namen zijn het verschillende moleculen met andere structuren, potenties en effectprofielen. De gedeelde naam weerspiegelt hun gemeenschappelijke oorsprong: beide zijn ontwikkeld op basis van onderzoek naar melanocortinepeptiden aan de University of Arizona eind jaren tachtig en in de jaren negentig. Toch is het een veelgemaakte en belangrijke fout om ze als inwisselbaar te beschouwen.

Melanotan I, tegenwoordig bekend onder de internationale generieke naam afamelanotide, is een lineair peptide dat sterk lijkt op de structuur van natuurlijk α-MSH. Het is inmiddels een goedgekeurd geneesmiddel, op de markt gebracht als Scenesse® voor een zeldzame erfelijke lichtgevoeligheidsstoornis. Melanotan II is daarentegen een korter cyclisch peptide, ontworpen om veel krachtiger en stabieler te zijn, en het werd nooit ontwikkeld tot een goedgekeurd geneesmiddel. In plaats daarvan werd het breed bekend als een illegale "bruiningsinjectie".

Beide peptiden werken op de familie van melanocortinereceptoren (MC1R tot en met MC5R), maar met sterk uiteenlopende selectiviteit. Dit ene verschil, namelijk hoe breed elk peptide de receptorfamilie activeert, verklaart bijna alles wat hun effecten in de praktijk onderscheidt, van de bruining die ze veroorzaken tot de bijwerkingen die gebruikers melden. Wilt u begrijpen wat peptiden zijn en hoe kleine structurele veranderingen hun gedrag beïnvloeden, lees dan ons overzicht over wat peptiden zijn.

Deze vergelijking behandelt de chemie, het werkingsmechanisme, de effecten op de pigmentatie, de redenen waarom Melanotan II seksuele effecten en effecten op de eetlust veroorzaakt en, vooral, de verschillen in regelgeving en veiligheid die het belangrijkst zijn voor iedereen die deze stoffen onderzoekt. Deze inhoud is uitsluitend bedoeld ter educatie en vormt geen medisch advies.

Hoe verschillen Melanotan I en II in structuur?

De duidelijkste manier om de twee peptiden te onderscheiden is hun moleculaire opbouw. Melanotan I (afamelanotide) is een lineair tridecapeptide, 13 aminozuren in een keten, met de sequentie Ac-Ser-Tyr-Ser-Nle-Glu-His-D-Phe-Arg-Trp-Gly-Lys-Pro-Val-NH₂. Het is in wezen natuurlijk α-MSH met twee belangrijke substituties: norleucine (Nle) op positie 4 en D-fenylalanine (D-Phe) op positie 7. Deze veranderingen beschermen het peptide tegen snelle enzymatische afbraak en verhogen de potentie, terwijl de algemene vorm van het oorspronkelijke hormoon behouden blijft.

Melanotan II is een veel kleiner en ingrijpender herontworpen molecuul: een cyclisch heptapeptide met de structuur Ac-Nle-cyclo[Asp-His-D-Phe-Arg-Trp-Lys]-NH₂. Een lactambrug tussen de zijketens van aspartaat en lysine fixeert het peptide in een rigide ring. Deze cyclisatie verbetert de metabole stabiliteit en de receptorbindingsaffiniteit sterk, waardoor Melanotan II een "superpotente" agonist wordt. Dezelfde ring neemt echter ook de fijne selectiviteit weg die de lineaire structuur behoudt.

Deze structurele verschillen vertalen zich naar concrete cijfers. Melanotan I heeft de molecuulformule C₇₈H₁₁₁N₂₁O₁₉ en een moleculair gewicht van ongeveer 1646,85 g/mol, passend bij de lengte van 13 residuen. Melanotan II is aanzienlijk kleiner, met de formule C₅₀H₆₉N₁₅O₉ en een moleculair gewicht van circa 1024,18 g/mol.

De les is dat dit geen "versie 1" en "versie 2" van één middel zijn. Het zijn twee afzonderlijke peptiden die toevallig dezelfde afkomst delen. Zoals bij veel peptide-analogen leiden kleine aanpassingen, een cyclisatie hier, een residuwissel daar, tot grote gevolgen voor stabiliteit, potentie en vooral receptorselectiviteit. Lezers die nog niet vertrouwd zijn met deze terminologie vinden onze peptidenwoordenlijst mogelijk nuttig voor termen als "cyclisch peptide" en "agonist".

Hoe werken ze op melanocortinereceptoren?

Beide peptiden werken via de melanocortinereceptorfamilie, een groep van vijf G-eiwitgekoppelde receptoren (MC1R-MC5R) die in verschillende weefsels voorkomen. Elke receptor stuurt een eigen fysiologie aan: MC1R regelt de pigmentatie in melanocyten van de huid, MC3R en MC4R reguleren in de hersenen de energiebalans, de eetlust en de seksuele functie, en MC5R is betrokken bij de activiteit van exocriene klieren. Natuurlijk α-MSH activeert meerdere van deze receptoren, maar het lichaam controleert de afgifte en de snelle afbraak ervan nauwkeurig.

Melanotan I is ontworpen om zich veel als α-MSH te gedragen, met een duidelijke selectiviteit voor door MC1R aangestuurde pigmentatie, terwijl het veel beter bestand is tegen afbraak. De lineaire structuur behoudt een bindingsprofiel dat dicht bij het natuurlijke hormoon ligt. Daarom is het belangrijkste, beoogde effect een verhoogde melanineproductie met verhoudingsgewijs minder effecten op het centrale zenuwstelsel.

Melanotan II is door de rigide cyclische structuur een niet-selectieve agonist met hoge affiniteit die MC1R, MC3R, MC4R en MC5R met aanzienlijke potentie activeert. In een vroege pilotstudie van fase I werd Melanotan II beschreven als een "superpotent" melanotroop peptide, juist omdat het het receptorsysteem zo breed en sterk aansprak. Deze brede activering is het belangrijkste gegeven om te begrijpen waarom de twee peptiden zich in het lichaam zo verschillend gedragen.

In de praktijk is selectiviteit bepalend. Melanotan I werkt vooral op de pigmentatieroute; Melanotan II werkt op de pigmentatie plus de hersencircuits die opwinding en eetlust sturen. Dat is geen bonus, maar de mechanistische oorzaak van de meest berucht geworden bijwerkingen van Melanotan II, die hieronder worden besproken. Geen van beide peptiden mag als veilig worden beschouwd alleen omdat het "slechts een bruiningspeptide" is: beide werken op receptorsystemen met een grote fysiologische reikwijdte.

Hoe beïnvloedt elk van beide de huidpigmentatie?

Het gedeelde hoofdeffect van beide peptiden is de stimulatie van de melanogenese, de productie van melanine door melanocyten in de huid. Door MC1R te activeren zetten beide stoffen melanocyten aan tot de productie van meer eumelanine, het donkere pigment dat samenhangt met bruining en, biologisch gezien, met een zekere mate van bescherming tegen zonlicht. Dit effect maakte beide peptiden beroemd onder de bijnaam "de bruiningsinjectie".

Bij Melanotan I is dit pigmentatie-effect het therapeutische doel. In de goedgekeurde vorm verhoogt afamelanotide de melaninedichtheid om patiënten met erythropoëtische protoporfyrie (EPP) te beschermen, een zeldzame aandoening waarbij zonlicht hevige pijn veroorzaakt, doordat ze meer blootstelling aan licht kunnen verdragen. Klinische studies, waaronder een gecontroleerde studie gepubliceerd in het New England Journal of Medicine, toonden een toename van pijnvrije lichtblootstelling aan bij EPP-patiënten die afamelanotide-implantaten kregen.

Ook Melanotan II veroorzaakt bruining, en omdat het krachtiger en niet-selectief is, melden gebruikers vaak een snellere of sterkere verdonkering. De pigmentatie door Melanotan II gaat echter vaak gepaard met het donkerder worden van bestaande moedervlekken (naevi) en het verschijnen van nieuwe gepigmenteerde laesies, een cosmetisch en dermatologisch probleem in plaats van een voordeel. Meer sproeten en ongelijkmatige pigmentatie worden eveneens vaak gemeld.

Voor beide geldt een cruciale kanttekening: een door melanocortine veroorzaakte bruining is niet gelijk aan bescherming tegen de zon en neemt het risico op uv-schade of huidkanker niet weg. Van geen van beide peptiden is aangetoond dat het een veilig alternatief is voor zonnebrandcrème of verstandig gedrag in de zon. Wie deze stoffen overweegt voor cosmetische bruining, moet beseffen dat het bewijs voor veilig, langdurig cosmetisch gebruik vrijwel ontbreekt. Raadpleeg een dermatoloog of een andere gekwalificeerde zorgprofessional voordat u conclusies trekt over pigmentatiemiddelen.

Waarom veroorzaakt Melanotan II seksuele effecten en effecten op de eetlust?

Een van de opvallendste praktische verschillen tussen de twee peptiden is dat Melanotan II betrouwbaar effecten veroorzaakt die ver buiten de bruining liggen, vooral spontane erecties, verhoogde seksuele opwinding, onderdrukking van de eetlust en misselijkheid, terwijl Melanotan I dat grotendeels niet doet. Dit verschil is geen toeval, maar een direct gevolg van receptorselectiviteit.

Doordat Melanotan II MC4R in het centrale zenuwstelsel sterk activeert, stimuleert het de hersencircuits die betrokken zijn bij de seksuele respons en de verzadiging. Vroege studies bij mensen lieten dit duidelijk zien: onderzoek naar Melanotan II bij mannen met erectiestoornissen meldde erectiele reacties als een prominent effect, en deze waarneming leidde rechtstreeks tot de ontwikkeling van bremelanotide (PT-141), een verwant peptide gericht op MC4R dat later werd goedgekeurd voor een specifieke indicatie bij seksuele disfunctie bij vrouwen. Met andere woorden: de "bijwerking" van Melanotan II werd de basis van een afzonderlijk geneesmiddel.

Onderdrukking van de eetlust en misselijkheid ontstaan door dezelfde activering van MC4R en MC3R die bij de energiebalans betrokken is. Veel gebruikers van Melanotan II melden minder honger en voorbijgaande misselijkheid, vooral na de eerste doses. Blozen van het gezicht en gapen worden eveneens vaak beschreven en weerspiegelen brede melanocortinesignalering.

Melanotan I, dat selectiever is voor de pigmentatieroute, veroorzaakt deze centrale effecten veel minder nadrukkelijk, wat er deels de reden voor is dat het een geschiktere kandidaat was voor farmaceutische ontwikkeling. De conclusie voor wie de twee vergelijkt: als een peptide wordt besproken vanwege zijn effecten op libido of eetlust, dan gaat het om farmacologie van het Melanotan II-type, en die komt met de bredere veiligheidszorgen van niet-selectieve melanocortine-activering. Dit zijn geen effecten om lichtvaardig na te streven, en niets hiervan mag worden gelezen als een aanbeveling om zelf te experimenteren.

Wat is de wettelijke en regelgevende status van beide?

De regelgevende status is waarschijnlijk de scherpste scheidslijn tussen de twee peptiden en wordt vaak verkeerd begrepen. Melanotan I (afamelanotide) is een goedgekeurd geneesmiddel. Het wordt door Clinuvel op de markt gebracht als Scenesse® en kreeg in 2014 goedkeuring van het Europees Geneesmiddelenbureau en in 2019 van de Amerikaanse FDA, beide voor de preventie van fototoxiciteit bij volwassenen met erythropoëtische protoporfyrie. Het wordt toegediend als een gecontroleerd subcutaan implantaat door daartoe opgeleide artsen, niet als een zelf te injecteren flacon.

Die goedkeuring is echter beperkt. Afamelanotide is niet goedgekeurd voor cosmetische bruining of voor algemeen gebruik en is niet vrij verkrijgbaar. De legitieme toeleveringsketen is beperkt tot gespecialiseerde EPP-behandelcentra.

Melanotan II is in geen enkel belangrijk rechtsgebied ooit goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Toezichthouders zoals de Amerikaanse FDA, de Britse MHRA en diverse Europese instanties hebben gewaarschuwd tegen producten die het bevatten. Het wordt meestal online verkocht als "onderzoeksstof" of als product "niet voor menselijke consumptie", waardoor het zich, afhankelijk van het land, in een juridische grijze zone bevindt of de verkoop voor menselijk gebruik ronduit onwettig is. De wettelijke status verschilt sterk per rechtsgebied.

Door deze ongereguleerde status bieden Melanotan II-producten geen garantie voor identiteit, zuiverheid, steriliteit of nauwkeurigheid van de dosis. Als er een leveranciersprijs wordt genoemd, beschouw die dan uitsluitend als informatie over onderzoeksaanbod en niet als aanbeveling voor gebruik bij mensen. Zo wordt Melanotan II door sommige leveranciers van onderzoeksstoffen aangeboden voor ongeveer 27,96 USD per flacon van 10 mg, maar prijzen en beschikbaarheid veranderen vaak en de wettigheid blijft de verantwoordelijkheid van de gebruiker. Wie deze stoffen onderzoekt, moet de actuele wettelijke status in het eigen land controleren en onze medische disclaimer raadplegen.

Wat zijn de veiligheidsrisico’s en bijwerkingen?

Geen van beide peptiden is zonder risico, maar hun veiligheidsprofielen verschillen aanzienlijk door de selectiviteit en vooral door de manier waarop elk wordt geleverd. Voor Melanotan I (afamelanotide) komen de veiligheidsgegevens uit gecontroleerde klinische studies en monitoring na goedkeuring. Gemelde effecten in die gereguleerde context zijn onder meer misselijkheid, hoofdpijn, vermoeidheid en de verwachte huidverdonkering. Omdat het onder medisch toezicht als implantaat wordt toegediend, zijn dosering en monitoring gecontroleerd.

Melanotan II kent een breder en minder voorspelbaar risicoprofiel. Vaak gemelde effecten zijn onder meer misselijkheid en braken, blozen van het gezicht, spontane erecties, verlies van eetlust en donkerder worden van moedervlekken en sproeten. Zorgwekkender zijn de dermatologische signalen: casuïstiek in de medische literatuur beschrijft veranderingen in melanocytaire naevi en, in minstens één melding, melanoom in samenhang met het gebruik van Melanotan II. Hoewel een causaal verband niet is aangetoond, is het verschijnen van nieuwe of veranderende gepigmenteerde laesies een erkend alarmsignaal dat dermatologische beoordeling vereist.

Met Melanotan II zijn ook zeldzame maar ernstige voorvallen gemeld, waaronder gevallen van rabdomyolyse en andere systemische reacties. Bovenop de farmacologie komt een probleem met de productkwaliteit: omdat Melanotan II ongereguleerd wordt verkocht, kunnen injecteerbare producten niet-steriel, verkeerd gelabeld, onder- of overgedoseerd of verontreinigd zijn, wat infectierisico en onzekerheid over de dosering met zich meebrengt, los van de eigen effecten van het peptide.

De medische literatuur heeft Melanotan II herhaaldelijk aangemerkt als een opkomend zorgwekkend middel, juist omdat het krachtige, niet-selectieve farmacologie combineert met een ongereguleerde toeleveringsketen en zelftoediening. Er is geen vastgestelde veilige dosis voor cosmetisch gebruik en gegevens over de langetermijnveiligheid ontbreken. Deze sectie is geen gebruiksaanwijzing, maar een samenvatting van gedocumenteerde risico’s. Wie veranderende moedervlekken, aanhoudende misselijkheid of een ander ongewoon symptoom opmerkt, moet stoppen en snel medische hulp zoeken.

Welk peptide heeft het sterkere klinische bewijs?

Bij het afwegen van de twee peptiden verschillen de kwaliteit en de hoeveelheid van het bewijs bij mensen enorm. Melanotan I (afamelanotide) heeft het volledige traject van farmaceutische ontwikkeling doorlopen: gerandomiseerde gecontroleerde studies, beoordeling door toezichthouders en voortdurende geneesmiddelenbewaking. De gecontroleerde EPP-studies, waaronder de multicenterstudie gepubliceerd in het New England Journal of Medicine, leveren echt klinisch bewijs voor een afgebakende indicatie bij een afgebakende patiëntengroep.

Het is belangrijk precies te zijn over wat dat bewijs dekt. De afamelanotide-studies onderbouwen het gebruik bij erythropoëtische protoporfyrie, niet voor cosmetische bruining bij gezonde mensen. Zelfs het "goed onderzochte" peptide is dus alleen goed onderzocht voor een beperkte, zeldzame aandoening. Het doortrekken van de gunstige regelgevende status naar recreatieve bruining wordt niet door de gegevens ondersteund.

Melanotan II heeft slechts beperkte vroege gegevens bij mensen, namelijk kleine pilotstudies en fase I-studies uit de jaren negentig en begin jaren 2000 naar bruining en erectiele effecten, en er is geen afgerond programma dat veiligheid of werkzaamheid voor een goedgekeurd gebruik aantoont. De ontwikkeling werd feitelijk omgebogen: de bevindingen over de seksuele functie leidden tot bremelanotide (PT-141), terwijl Melanotan II zelf achterbleef als niet-goedgekeurde stof die vooral voortbestaat via het grijze circuit. Daardoor wordt de moderne literatuur over Melanotan II gedomineerd door casuïstiek over schade in plaats van studies naar voordeel.

De eerlijke samenvatting is asymmetrisch: Melanotan I heeft echte maar beperkte klinische validatie; Melanotan II heeft zwak bewijs bij mensen en een groeiende literatuur over veiligheidssignalen. Geen van beide rechtvaardigt lichtvaardig cosmetisch gebruik, en het verschil in bewijs mag niet worden verward met een verschil in veiligheid bij lichtvaardig gebruik. Voor algemene context over hoe peptiden worden onderzocht en ingedeeld, zie onze introductie over peptiden.

Melanotan I vs II: een vergelijking naast elkaar

De onderstaande tabel bundelt de belangrijkste verschillen uit dit artikel. Ze is bedoeld als snel naslagwerk en niet als aanbeveling om een van beide stoffen te gebruiken.

KenmerkMelanotan I (afamelanotide)Melanotan II
StructuurLineair, 13 aminozurenCyclisch, 7 residuen (lactamring)
MolecuulformuleC₇₈H₁₁₁N₂₁O₁₉C₅₀H₆₉N₁₅O₉
Moleculair gewicht≈ 1646,85 g/mol≈ 1024,18 g/mol
ReceptorselectiviteitMeer MC1R-selectiefNiet-selectief (MC1R, MC3R, MC4R, MC5R)
Belangrijkste effectMelanogenese (pigmentatie)Pigmentatie + seksuele opwinding + onderdrukking van de eetlust
Regelgevende statusGoedgekeurd (Scenesse®) alleen voor EPPNergens goedgekeurd voor gebruik bij mensen
ToedieningImplantaat toegediend door een artsZelf geïnjecteerd (ongereguleerd)
BewijsbasisGerandomiseerde studies voor EPPBeperkte pilotgegevens + casuïstiek over schade

De overkoepelende conclusie is dat Melanotan I en Melanotan II moeten worden gezien als twee verschillende geneesmiddelen met een gemeenschappelijke afkomst, niet als twee sterktes van hetzelfde product. Melanotan I is een niche-therapie, goedgekeurd voor een zeldzame ziekte; Melanotan II is een niet-goedgekeurd, breed werkend peptide met een zorgwekkend veiligheids- en juridisch profiel.

Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter educatie en vormt geen medisch advies. Deze peptiden zijn niet goedgekeurd voor cosmetisch gebruik, de wettelijke status verschilt per rechtsgebied en het besproken klinische bewijs geldt voor specifieke onderzoeks- en ziektecontexten, niet voor algemene zelftoediening. Raadpleeg altijd een gekwalificeerde zorgprofessional voordat u een melanocortinepeptide overweegt.

Neusspray. Melanotan 2 wordt ook verkocht als gebruiksklare neusspray. In Europa biedt AuraVia Research een flacon van 10 mg aan voor € 49,99 (verzending door heel Europa, inclusief het VK, Zwitserland en Noorwegen, met volgens de leverancier een analysecertificaat per batch). De gelyofiliseerde SwissChems-flacon is goedkoper en wordt ook buiten Europa verzonden. Het formaat verandert niets aan de risico’s of de status: Melanotan 2 is nergens goedgekeurd voor gebruik bij mensen.

Aanbevolen producten

Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:

Melanotan 2

Melanotan 2

Bruiningspeptide

Neusspray · Europa
MT-2 Nasal Spray

MT-2 Nasal Spray

Neusspray MT-2

PT-141

PT-141

Peptide voor seksuele functie

🏆

Waar kun je dit peptide kopen?

We hebben de beste leveranciers geanalyseerd om je te helpen een hoogwaardig, laboratoriumgetest product te vinden.

Bekijk onze selectie →

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is Melanotan 1 hetzelfde als Melanotan 2?
Nee. Het zijn chemisch verschillende peptiden. Melanotan 1 (afamelanotide) is een lineaire analoog van α-MSH van 13 aminozuren die relatief selectief is voor de pigmentatiereceptor MC1R, terwijl Melanotan 2 een kleiner cyclisch peptide van 7 residuen is dat meerdere melanocortinereceptoren niet-selectief activeert. Dit verschil verklaart waarom Melanotan 2 ook seksuele effecten en effecten op de eetlust veroorzaakt die Melanotan 1 grotendeels niet heeft.
Welke is legaal: Melanotan 1 of Melanotan 2?
Melanotan 1 (afamelanotide) is een goedgekeurd receptgeneesmiddel, op de markt als Scenesse®, maar alleen voor de zeldzame aandoening erythropoëtische protoporfyrie en alleen als implantaat toegediend door artsen. Melanotan 2 is in geen enkel belangrijk rechtsgebied ooit goedgekeurd voor gebruik bij mensen en wordt uitsluitend verkocht als ongereguleerde onderzoeksstof. De wettelijke status verschilt per land, dus controleer de lokale regelgeving.
Waarom veroorzaakt Melanotan 2 erecties en misselijkheid, maar Melanotan 1 niet?
Melanotan 2 activeert sterk de MC4R-receptor in de hersenen, die seksuele opwinding en eetlust aanstuurt, en MC3R, die de energiebalans beïnvloedt. Dit veroorzaakt spontane erecties, onderdrukking van de eetlust en misselijkheid. Melanotan 1 is selectiever voor de MC1R-pigmentatieroute en veroorzaakt deze centrale effecten daardoor veel minder. Het seksuele effect van Melanotan 2 inspireerde overigens de ontwikkeling van het afzonderlijke peptide bremelanotide (PT-141).
Beschermt een van beide peptiden tegen huidkanker?
Nee. Hoewel beide peptiden de hoeveelheid melanine verhogen, is een door melanocortine veroorzaakte bruining geen vervanging voor bescherming tegen de zon en neemt ze uv-gerelateerde huidschade of het risico op kanker niet weg. Melanotan 2 is in casuïstiek in verband gebracht met donkerder wordende moedervlekken en, in enkele meldingen, met melanoom. Elke nieuwe of veranderende gepigmenteerde laesie moet door een dermatoloog worden beoordeeld.
Welk peptide heeft het beste wetenschappelijke bewijs?
Melanotan 1 (afamelanotide) heeft sterker bewijs, waaronder gerandomiseerde gecontroleerde studies, maar alleen voor erythropoëtische protoporfyrie, niet voor cosmetische bruining. Melanotan 2 heeft slechts beperkte vroege pilotstudies en een moderne literatuur die wordt gedomineerd door casuïstiek over schade. Voor geen van beide is er bewijs dat veilig recreatief cosmetisch gebruik ondersteunt, en deze informatie is uitsluitend educatief en geen medisch advies.

Bronnen

  1. Langendonk JG, Balwani M, Anderson KE, et al. (2015). Afamelanotide for Erythropoietic Protoporphyria. New England Journal of Medicine. (PubMed)
  2. Dorr RT, Lines R, Levine N, et al. (1996). Evaluation of melanotan-II, a superpotent cyclic melanotropic peptide in a pilot phase-I clinical study. Life Sciences. (PubMed)
  3. Wessells H, Fuciarelli K, Hansen J, et al. (1998). Synthetic melanotropic peptide initiates erections in men with psychogenic erectile dysfunction: a double-blind, placebo controlled crossover study. Journal of Urology. (PubMed)
  4. Langan EA, Nie Z, Rhodes LE (2010). Melanotropic peptides: more than just 'Barbie drugs' and 'sun-tan jabs'?. British Journal of Dermatology. (PubMed)
  5. Hjuler KF, Lorentzen HF (2014). Melanoma associated with the use of melanotan-II. Dermatology. (PubMed)
  6. Habbema L, Halk AB, Neumann M, Bergman W (2017). Risks of unregulated use of alpha-melanocyte-stimulating hormone analogues: a review. International Journal of Dermatology. (PubMed)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer