Wat is hexarelin en waar komt het vandaan?
Hexarelin, ook bekend als examorelin, is een synthetisch peptide van zes aminozuren dat behoort tot de familie van de groeihormoonvrijmakende peptiden (GHRP's). De sequentie, His-D-2-methyl-Trp-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH₂, is nauw verwant aan GHRP-6, waarvan het is afgeleid door op positie twee een gemethyleerd D-tryptofaan te substitueren. Die ene aanpassing maakt het molecuul beter bestand tegen enzymatische afbraak dan de oorspronkelijke verbinding. Dat is meestal ook de reden waarom D-aminozuren en C-terminale amiden in peptiden van deze klasse worden ingebouwd.
Het verhaal van de GHRP's begint ruim vóór hexarelin zelf. Eind jaren zeventig en in de jaren tachtig zagen onderzoekers dat bepaalde van opioïden afgeleide peptidefragmenten groeihormoon vrijmaakten via een route die niet liep via de bekende receptor voor groeihormoonreleasinghormoon (GHRH). Opeenvolgende rondes van medicinale chemie leverden GHRP-6 op, daarna krachtigere analogen, waaronder GHRP-2 en hexarelin. Hexarelin werd in de jaren negentig vooral onderzocht als farmacologische probe en kandidaat-diagnosticum: omdat het een grote, reproduceerbare groeihormoonpiek uitlokt, werd het getest als manier om de hypofysaire groeihormoonreserve te beoordelen.
Het is belangrijk het einde van dat verhaal helder te benoemen. Hexarelin heeft het ontwikkelingstraject tot goedkeuring nooit afgerond. Geen enkele toezichthouder heeft het als geneesmiddel voor welke indicatie dan ook toegelaten, er zijn geen grote gerandomiseerde studies met klinische eindpunten, en het molecuul circuleert tegenwoordig vrijwel uitsluitend als onderzoekschemicalie die voor laboratoriumgebruik wordt verkocht. Alles wat erover wordt geschreven, deze gids inbegrepen, beschrijft een onderzoeksverbinding en geen therapie.
Deze gids behandelt wat de peer-reviewed literatuur meldt: hoe hexarelin zijn receptoren aanspreekt, wat er is gemeten in de bestaande studies bij mensen, hoe de groeihormoonrespons zich gedraagt bij herhaalde blootstelling, waarom een tweede receptor (CD36) hartonderzoekers naar dit veld bracht, en hoe hexarelin zich verhoudt tot verwante peptiden zoals GHRP-2, GHRP-6 en ipamorelin. Praktische vragen over het bereiden van een flacon worden apart behandeld op de hexarelin-toolpagina en vallen bewust buiten het bestek van dit artikel.
Hoe werkt hexarelin op de GHS-R1a-receptor?
Hexarelin is een agonist van de groeihormoonsecretagoogreceptor type 1a (GHS-R1a). Deze receptor werd gekloneerd en gekarakteriseerd door een groep van Merck en in 1996 gepubliceerd in Science. Daarmee werd aangetoond dat de synthetische secretagogen werkten via een G-eiwit-gekoppelde receptor in de hypofyse en de hypothalamus, los van de GHRH-receptor (Howard et al., 1996). Drie jaar later werd ghreline geïdentificeerd als de endogene ligand van diezelfde receptor, waardoor elke GHRP voortaan gold als een synthetisch ghreline-mimeticum en niet langer als een weesgeneesmiddel op zoek naar een doelwit.
Mechanistisch koppelt GHS-R1a vooral aan de Gq-route. Receptoractivatie stimuleert fosfolipase C, vormt inositoltrifosfaat en verhoogt het intracellulaire calcium in somatotrope cellen, waardoor opgeslagen groeihormoon vrijkomt. Het calciumsignaal is snel en in vitro binnen enkele minuten meetbaar, een detail dat relevant wordt voor de hieronder besproken kwestie van desensibilisatie (Orkin et al., 2003).
Omdat hexarelin en GHRH via twee verschillende receptoren en twee verschillende intracellulaire routes werken, zijn hun effecten niet overlappend. GHRH werkt grotendeels via cyclisch AMP, terwijl hexarelin via de calciumroute werkt. Daarnaast speelt ook de hypothalamus een rol in het GHRP-effect: deze peptiden lijken daar de somatostatinetoon te dempen en GHRH-producerende neuronen te rekruteren. Dat is de farmacologische basis voor de waarneming, die in de literatuur uit de jaren negentig herhaaldelijk is gemeld, dat een GHRP een grotere groeihormoonrespons geeft dan GHRH alleen en dat de combinatie van beide meer oplevert dan elk afzonderlijk.
GHS-R1a komt niet alleen in de hypofyse voor. De receptor wordt ook aangetroffen in de hypothalamuskernen die de eetlust sturen en in diverse perifere weefsels. Daarom worden GHRP's naast groeihormoon ook onderzocht op effecten op voedselinname, maagmotiliteit en stofwisseling. Hexarelin heeft echter een tweede, niet-verwante bindingspartner, CD36, en die tweeledigheid maakt de farmacologie ervan ingewikkelder dan die van een eenvoudige groeihormoonsecretagoog.
Deze sectie beschrijft receptorbiologie zoals waargenomen in laboratorium- en diersystemen. Dit impliceert geen klinisch voordeel bij mensen.
Wat hebben studies bij mensen daadwerkelijk gemeten?
De eerlijke samenvatting is dat hexarelin bij mensen is bestudeerd in kleine, korte, op hormonen gerichte protocollen, vooral tussen 1994 en 2002, en dat er nooit een studie naar klinische uitkomsten is gepubliceerd, zoals lichaamssamenstelling over jaren, fractuurrisico, cardiovasculaire gebeurtenissen of sterfte.
De farmacodynamische vorm van de respons werd in kaart gebracht in een dosis-responsstudie bij gezonde volwassen mannen, gepubliceerd in het Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism in 1996. Intraveneus hexarelin gaf een graduele stijging van het groeihormoon die een plateau bereikte, en de auteurs registreerden ook parallelle stijgingen van prolactine en cortisol. Daarmee stond van meet af aan vast dat het hormonale effect niet tot groeihormoon beperkt bleef (Massoud et al., 1996).
Een vergelijkende studie, gepubliceerd in Peptides in 1997, onderzocht zes gezonde jongvolwassenen van 22 tot 27 jaar en vergeleek hexarelin met GHRP-2, GHRH, thyrotropine-releasinghormoon en humaan corticotropine-releasinghormoon. Hexarelin en GHRP-2 gaven vergelijkbare, sterke groeihormoonresponsen, groter dan de respons op GHRH, samen met lichte stimulerende effecten op prolactine, ACTH en cortisol (Arvat et al., 1997).
Herhaalde subcutane toediening werd onderzocht bij zes gezonde jonge mannen door een samenwerkingsverband van Turijn en Mayo Clinic, gepubliceerd in het European Journal of Endocrinology in 2002. Met deconvolutieanalyse van 24-uursprofielen vonden de auteurs dat intermitterende dagelijkse injecties de 24-uurs groeihormoonsecretie versterkten door selectief de massa van de secretiepulsen van groeihormoon te verhogen, zonder de secretie van lactotrope of corticotrope cellen over de dag te veranderen (Maccario et al., 2002). Met andere woorden: het acute bolus-effect op prolactine en cortisol vertaalde zich niet noodzakelijkerwijs in een aanhoudende verschuiving van die assen bij een intermitterend schema.
Hexarelin werd ook gegeven aan patiëntengroepen en niet alleen aan gezonde vrijwilligers, waaronder volwassenen met hypopituïtarisme en groeihormoondeficiëntie, en aan oudere vrijwilligers in het langste gepubliceerde protocol. Die studies komen aan bod in de secties over desensibilisatie en cardiale effecten. In de gehele literatuur bij mensen zijn steekproeven van enkele tot ruim tien deelnemers de norm. Dat volstaat om een hormoonkromme te beschrijven, maar niet om veiligheid of werkzaamheid vast te stellen.
Neemt de groeihormoonrespons af bij herhaalde blootstelling?
Dit is de meest consistent gerepliceerde beperking van hexarelin, en het is de bevinding die het vaakst verloren gaat wanneer het peptide buiten de wetenschappelijke literatuur wordt besproken.
De doorslaggevende waarneming komt van een groep van het Christie Hospital in Manchester. Twaalf gezonde oudere vrijwilligers kregen 16 weken lang tweemaal daags subcutaan hexarelin, en de groeihormoonrespons op een testinjectie werd gemeten bij aanvang en tijdens de studie. De gemiddelde oppervlakte onder de groeihormoonkromme was 19,1 in week 0, 13,1 in week 1, 12,3 in week 4 en 10,5 microg/l per uur in week 16, waarbij de dalingen in week 4 en 16 statistisch significant waren ten opzichte van de uitgangswaarde (Rahim et al., 1998). De groeihormoonas werd kortom steeds minder gevoelig voor dezelfde prikkel.
Hetzelfde onderzoek levert ook de geruststellende helft van het beeld. Vier weken na het einde van de periode van 16 weken werd opnieuw hexarelin toegediend, en de oppervlakte onder de groeihormoonkromme steeg significant ten opzichte van week 16 tot een waarde die niet langer statistisch verschilde van de uitgangswaarde. De afname was dus omkeerbaar na een uitwasperiode en geen blijvende uitputting van de somatotrope celpopulatie.
In-vitro-onderzoek biedt een aannemelijke verklaring op receptorniveau. In cellen die de groeihormoonsecretagoogreceptor tot expressie brengen, werd de calciumrespons op hexarelin binnen enkele minuten na een eerste blootstelling sterk gedesensibiliseerd, in lijn met de snelle ontkoppeling en internalisatie die typisch is voor G-eiwit-gekoppelde receptoren onder aanhoudende agonistdruk (Orkin et al., 2003). Een overzicht van de kwestie in Growth Hormone and IGF Research trok vanuit de klinische hoek dezelfde conclusie: desensibilisatie voor hexarelin treedt wel degelijk op.
Twee kanttekeningen zijn het onthouden waard. Ten eerste hangt desensibilisatie af van het schema: studies met kortdurende of intermitterende toediening, waaronder intranasale en orale protocollen bij ouderen, vonden niet altijd een verlies van responsiviteit. Ten tweede sluit desensibilisatie van GHS-R1a de GHRH-route niet noodzakelijkerwijs af, omdat dat een afzonderlijk receptorsysteem is. Niets hiervan vertaalt zich naar richtlijnen voor het gebruik van de stof, en niets in dit artikel mag zo worden gelezen.
Waarom wordt hexarelin ook onderzocht als CD36-ligand in het hart?
Eind jaren negentig merkten onderzoekers op dat GHRP's cardiovasculaire effecten gaven die niet samenhingen met de groeihormoonspiegels, ook bij dieren bij wie de hypofyse was verwijderd. De verklaring bleek een tweede, structureel niet-verwante bindingsplaats.
Een studie gepubliceerd in Circulation Research in 2002 identificeerde CD36, een multifunctionele scavengerreceptor en transporter van langketenige vetzuren, als cardiale bindingspartner van hexarelin. CD36 bleek tot expressie te komen in cardiomyocyten en in microvasculaire endotheelcellen, en activatie van CD36 door hexarelin in geperfundeerde harten gaf een dosisafhankelijke stijging van de coronaire perfusiedruk (Bodart et al., 2002). Later onderzoek met fotoaffiniteitscrosslinking lokaliseerde het hexarelin-bindingsgebied binnen de CD36-sequentie. Hexarelin heeft dus twee verschillende farmacologieën: een groeihormoonfarmacologie die via GHS-R1a loopt, en een cardiovasculaire farmacologie waaraan zowel GHS-R1a als CD36 deelnemen.
Cardiale gegevens bij mensen bestaan, maar ze zijn minimaal. Zeven volwassen mannen met groeihormoondeficiëntie, plus controlepersonen, werden onderzocht met evenwichtsradionuclide-angiocardiografie na intraveneus hexarelin. De linkerventrikelejectiefractie nam in beide groepen toe, terwijl catecholaminespiegels, bloeddruk en hartminuutvolume onveranderd bleven. De auteurs beschreven een kortdurend positief inotroop effect dat waarschijnlijk onafhankelijk was van groeihormoon en werd gemedieerd door myocardiale receptoren voor groeihormoonsecretagogen (Bisi et al., 1999). Eén enkele acute beeldvormingsstudie bij zeven patiënten is een mechanistisch signaal en geen bewijs van therapeutisch voordeel.
De rest van de cardiale literatuur is preklinisch. In knaagdiermodellen is gemeld dat hexarelin letsel na ischemie en reperfusie beperkt, met een betere systolische hartfunctie, minder productie van malondialdehyde als marker van oxidatieve stress en een groter aantal overlevende cardiomyocyten, waarbij interleukine-1-signalering als route betrokken zou zijn (Huang et al., 2017). Andere studies bij knaagdieren en in cellen onderzochten effecten op de proliferatie van cardiale fibroblasten, de collageensynthese en hypertrofiesignalering.
De kloof tussen deze bevindingen en de klinische praktijk is groot. Infarctmodellen bij knaagdieren hebben in het verleden gunstige effecten in cardiovasculaire studies bij mensen niet voorspeld, en er is geen voltooide uitkomstenstudie van hexarelin bij hartziekten. Niets hiervan ondersteunt het gebruik van hexarelin bij enige hartaandoening. Wie een hartdiagnose heeft, bespreekt evidence-based, goedgekeurde behandelingen met een cardioloog.
Wat gebeurt er met prolactine, ACTH en cortisol?
De eerstegeneratie-GHRP's zijn niet selectief voor groeihormoon, en hexarelin vormt daarop geen uitzondering. Dat is van belang, omdat prolactine en de hypothalamus-hypofyse-bijnieras een eigen fysiologie hebben en het stimuleren ervan geen neutrale bijwerking is.
Acute intraveneuze toediening is de situatie waarin de niet-selectiviteit het best zichtbaar is. Het dosis-responsonderzoek uit 1996 bij gezonde mannen documenteerde stijgingen van prolactine en cortisol naast de stijging van groeihormoon (Massoud et al., 1996), en de vergelijkende studie uit 1997 bij zes jongvolwassenen registreerde lichte maar reële stimulerende effecten op prolactine, ACTH en cortisol voor zowel hexarelin als GHRP-2 (Arvat et al., 1997). Afzonderlijk onderzoek toonde aan dat deze responsen met de leeftijd variëren, met verschillende patronen bij prepuberale kinderen, puberale kinderen, jongvolwassenen en ouderen. Onderzoek naar het mechanisme heeft arginine-vasopressine in verband gebracht met de activatie van de bijnieras, waardoor een deel van het effect boven de hypofyse ligt en niet erbinnen.
Chronische intermitterende subcutane toediening ziet er anders uit. In het Manchester-protocol van 16 weken werden de ACTH-, cortisol- en prolactineresponsen op de ochtendinjectie beoordeeld, en de auteurs concludeerden dat overstimulatie van de hypofyse-bijnieras en van de prolactinesecretie bij dat regime niet optrad (Rahim et al., 1999). De 24-uursdeconvolutiestudie kwam tot een verenigbare conclusie: herhaalde dagelijkse subcutane injecties versterkten de massa van de groeihormoonpulsen zonder de secretie van lactotrope en corticotrope cellen te veranderen, ook al verhoogde een intraveneuze bolus aan het einde van het profiel nog steeds groeihormoon, prolactine, ACTH en cortisol (Maccario et al., 2002).
De praktische lezing is genuanceerd en niet geruststellend. De toedieningsweg en het blootstellingspatroon lijken te bepalen of de effecten op prolactine en cortisol een voorbijgaande piek of een aanhoudende verschuiving zijn, en de studies die geen aanhoudende verschuiving vonden, betroffen zes tot twaalf personen gedurende weken tot maanden. Langdurig verhoogd cortisol heeft goed gedocumenteerde gevolgen voor de glucosestofwisseling, het bot en de immuunfunctie, en verhoogd prolactine kan de voortplantingshormonen verstoren. Die risico's zijn voor hexarelin niet uitgesloten; ze zijn simpelweg niet voldoende onderzocht.
Hoe verhoudt hexarelin zich tot GHRP-2, GHRP-6 en ipamorelin?
Alle vier de peptiden zijn GHS-R1a-agonisten, dus ze delen een mechanisme en verschillen in potentie, selectiviteit en de hoeveelheid onderliggend bewijs. De onderstaande tabel vat samen wat de literatuur ondersteunt, zonder hoeveelheden van welke aard dan ook.
| Peptide | Generatie | Effect op groeihormoon | Prolactine, ACTH en cortisol | Opvallende punten |
|---|---|---|---|---|
| Hexarelin | Derivaat van GHRP-6 | Sterk; overtrof GHRH in directe vergelijking bij mensen | Stijgt na een intraveneuze bolus; in kleine studies niet verhoogd over 24 uur bij intermitterende subcutane schema's | Bindt naast GHS-R1a ook CD36; gedocumenteerde omkeerbare desensibilisatie over 16 weken |
| GHRP-2 | Tweede generatie | Sterk; vergelijkbaar met hexarelin in de vergelijking uit 1997 | Lichte stimulatie gemeld in dezelfde studie | Ook bekend als pralmorelin; in sommige rechtsgebieden gebruikt als diagnosticum |
| GHRP-6 | Eerste van de klinisch bestudeerde GHRP's | Aanwezig, maar minder krachtig dan de opvolgers | Gedocumenteerde ACTH- en cortisolstimulatie, ook bij patiënten met de ziekte van Cushing | De structurele ouder van hexarelin; het sterkst geassocieerd met eetluststimulatie |
| Ipamorelin | Ontworpen voor selectiviteit | Krachtig en dosisafhankelijk in diermodellen | Maakte ACTH of cortisol niet vrij op niveaus die significant verschilden van GHRH, zelfs bij blootstellingen die ver boven die voor groeihormoonafgifte lagen | In 1998 beschreven als de eerste selectieve groeihormoonsecretagoog (Raun et al.) |
Het verschil in selectiviteit is het nuttigste onderscheid. Hexarelin en GHRP-6 rekruteren de bijnieras en de lactotrope cellen in meetbare mate; ipamorelin is in preklinische screening juist geselecteerd om dat niet te doen. Daarom domineert ipamorelin de hedendaagse discussie over deze klasse, terwijl hexarelin ondanks zijn potentie vooral een historisch en mechanistisch onderwerp blijft.
Een tweede onderscheid betreft het type peptide. GHRP's werken op GHS-R1a, terwijl sermorelin en CJC-1295 GHRH-analogen zijn die op een andere receptor werken. Lezers die beide families vergelijken, vinden de bespreking in sermorelin versus ipamorelin misschien nuttig, want het receptorverschil, en niet de marketingpositionering, verklaart het grootste deel van het verschil in hun hormoonprofielen.
Geen van deze vier peptiden is een goedgekeurd geneesmiddel voor groeihormoondeficiëntie of voor enige prestatie- of antiverouderingsindicatie. Ze vergelijken is een oefening in farmacologie en geen ranglijst van behandelingen.
Wat is de regulatoire status en antidopingstatus van hexarelin?
Hexarelin heeft nergens een handelsvergunning. Het is niet goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration, door het Europees Geneesmiddelenbureau of door vergelijkbare nationale instanties, voor geen enkele indicatie. De ontwikkeling stagneerde na het verkennende klinische werk van de jaren negentig, en de stof wordt nu geleverd als chemisch product dat uitsluitend voor onderzoek is bestemd.
In de sport is de situatie ondubbelzinnig. Groeihormoonsecretagogen en groeihormoonvrijmakende peptiden staan vermeld in sectie S2 van de verbodslijst van het Wereldantidopingagentschap (WADA), die te allen tijde geldt, zowel binnen als buiten wedstrijdverband. Hexarelin wordt in die sectie expliciet genoemd onder de alternatieve naam examorelin, naast GHRP-1 tot en met GHRP-6. Atleten in elke WADA-conforme sport moeten blootstelling aan hexarelin beschouwen als een overtreding van de antidopingregels, met alle gevolgen van dien.
De nationale wetgeving verschilt aanzienlijk en verandert. In sommige rechtsgebieden is de verkoop van niet-goedgekeurde peptiden voor menselijke consumptie een strafbaar feit, in andere valt de stof in een grijs gebied als laboratoriumreagens, en in verschillende landen kan invoer voor persoonlijk gebruik worden behandeld als invoer van een niet-goedgekeurd geneesmiddel. Lezers moeten nagaan welke regels gelden in hun woonland en niet aannemen dat online beschikbaarheid legaliteit impliceert.
Productkwaliteit is een afzonderlijke praktische zorg. Omdat materiaal van onderzoeksgraad buiten het farmaceutische toezicht valt, controleert geen enkele toezichthouder de identiteit, de zuiverheid, het endotoxinegehalte of de steriliteit, en analytische onderzoeken van de bredere markt voor onderzoekspeptiden hebben herhaaldelijk verkeerd gelabelde en te laag gedoseerde flacons aangetroffen. Vragen over hoe een flacon wordt bereid, worden behandeld op de hexarelin-toolpagina en worden hier bewust niet besproken.
Op de WADA-verbodslijst van 2026 valt hexarelin onder sectie S2.2.4 (groeihormoonvrijmakende factoren), waar het wordt genoemd als examorelin (hexarelin), en is het te allen tijde verboden, zowel binnen als buiten wedstrijdverband. In de Verenigde Staten behoort hexarelin niet tot de zes peptiden die vallen onder het handhavingsbeleid met discretionaire ruimte van HHS van 28 oktober 2026.
Medische disclaimer: dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Het is geen medisch advies, beveelt geen hoeveelheid, schema of toedieningsweg aan en moedigt het gebruik van een niet-goedgekeurde stof niet aan. Wie overweegt in te grijpen in de groeihormoonas, raadpleegt een gekwalificeerde zorgprofessional, en wie een vermoedelijke groeihormoonstoornis heeft, laat zich onderzoeken met goedgekeurde diagnostische tests.
Welke bijwerkingen zijn in de literatuur gemeld?
De gepubliceerde ervaring met hexarelin bij mensen is te beperkt om een zinvol veiligheidsprofiel te onderbouwen, en dat gebrek aan gegevens is zelf de belangrijkste veiligheidsuitspraak die kan worden gedaan. Wat volgt is wat de literatuur vastlegt, geen volledige lijst van wat zich zou kunnen voordoen.
In de acute studies bij mensen waren de meest gemelde effecten hormonaal en niet symptomatisch. In verschillende protocollen werd opgemerkt dat de toediening zonder gemelde bijwerkingen werd verdragen door de onderzochte vrijwilligers, terwijl tijdelijke stijgingen van prolactine, ACTH en cortisol naast groeihormoon werden gedocumenteerd (Massoud et al., 1996; Arvat et al., 1997). Studies waarin hexarelin tijdens de slaap werd gegeven, meldden gedurende de nacht stijgingen van groeihormoon en prolactine, samen met stijgingen van ACTH en cortisol in de eerste helft van de nacht, en een afname van de diepe slaap (slow-wave sleep), wat aangeeft dat effecten op de slaaparchitectuur meetbaar zijn.
Daarnaast zijn de erkende zorgen mechanistisch en klassegebonden. Ze omvatten hypofysaire desensibilisatie bij herhaalde blootstelling, rechtstreeks gedocumenteerd voor hexarelin; activatie van de bijnieras en van de prolactinesecretie bij bolustoediening; en de metabole gevolgen die samenhangen met elke aanhoudende verhoging van groeihormoon, met name verminderde insulinegevoeligheid en hogere glucosewaarden, samen met vochtretentie, gewrichtsklachten en de zenuwcompressieklachten die bekend zijn van een teveel aan groeihormoon. Ghrelinereceptoragonisten stimuleren als klasse ook de eetlust, wat een gewenst effect is in onderzoek naar cachexie en een ongewenst effect elders.
Enkele specifieke onbekenden verdienen vermelding. Geen enkele studie heeft de langetermijngevolgen van chronische CD36-activatie bij mensen in kaart gebracht. Geen enkele studie heeft vastgesteld of stimulatie van de groeihormoonas veilig is bij mensen met niet-gediagnosticeerde neoplasie, een theoretische zorg voor het hele veld van groeihormoon en IGF-1. Geen enkele studie heeft interacties met receptplichtige geneesmiddelen, zwangerschap of borstvoeding, of pediatrisch gebruik buiten de korte diagnostische protocollen uit de jaren negentig onderzocht. Niet-steriel of verkeerd gelabeld materiaal voegt infecties op de injectieplaats en blootstelling aan verontreinigingen aan deze lijst toe.
Raadpleeg een zorgprofessional voordat u iets uit deze gids in de praktijk brengt. Hexarelin is een onderzoekspeptide en geen behandeling, en het risicoprofiel wordt minstens evenzeer gekenmerkt door wat niet is onderzocht als door wat wel is onderzocht.
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
GHK-Cu
Anti-agingstof
GHK-Cu Pen
Voorgevulde pen GHK-Cu
GLOW-UP Ritual
Set van 3 pennen: Glow, NAD+, GHK-Cu
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Veelgestelde vragen
Is hexarelin hetzelfde als ghreline?
Waarom werkt hexarelin na verloop van tijd minder goed?
Heeft hexarelin bij mensen effecten op het hart?
Wat is CD36 en waarom is het hier van belang?
Hoe verschilt hexarelin van ipamorelin?
Geeft deze gids hoeveelheden of bereidingsinstructies?
Is hexarelin verboden in de sport?
Waarom is er zo weinig recent onderzoek naar hexarelin bij mensen?
Wetenschappelijke bronnen
- Howard AD, Feighner SD, Cully DF, et al. (1996). A receptor in pituitary and hypothalamus that functions in growth hormone release. Science. (PubMed)
- Massoud AF, Hindmarsh PC, Brook CGD (1996). Hexarelin-induced growth hormone, cortisol, and prolactin release: a dose-response study. The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism. (PubMed)
- Arvat E, di Vito L, Maccagno B, et al. (1997). Effects of GHRP-2 and hexarelin, two synthetic GH-releasing peptides, on GH, prolactin, ACTH and cortisol levels in man. Comparison with the effects of GHRH, TRH and hCRH. Peptides. (PubMed)
- Rahim A, O'Neill PA, Shalet SM (1998). Growth hormone status during long-term hexarelin therapy. The Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism. (PubMed)
- Rahim A, et al. (1998). Does desensitization to hexarelin occur?. Growth Hormone and IGF Research. (PubMed)
- Rahim A, O'Neill PA, Shalet SM (1999). The effect of chronic hexarelin administration on the pituitary-adrenal axis and prolactin. Clinical Endocrinology. (PubMed)
- Maccario M, Veldhuis JD, Broglio F, et al. (2002). Impact of two or three daily subcutaneous injections of hexarelin, a synthetic growth hormone (GH) secretagogue, on 24-h GH, prolactin, adrenocorticotropin and cortisol secretion in humans. European Journal of Endocrinology. (PubMed)
- Bodart V, Febbraio M, Demers A, et al. (2002). CD36 mediates the cardiovascular action of growth hormone-releasing peptides in the heart. Circulation Research. (PubMed)
- Bisi G, et al. (1999). Cardiac effects of hexarelin in hypopituitary adults. European Journal of Pharmacology. (PubMed)
- Orkin RD, New DI, Norman D, et al. (2003). Rapid desensitisation of the GH secretagogue (ghrelin) receptor to hexarelin in vitro. Journal of Endocrinological Investigation. (PubMed)
- Huang J, et al. (2017). The growth hormone secretagogue hexarelin protects rat cardiomyocytes from in vivo ischemia/reperfusion injury through interleukin-1 signaling pathway. International Heart Journal. (PubMed)
- Raun K, Hansen BS, Johansen NL, et al. (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European Journal of Endocrinology. (PubMed)
- World Anti-Doping Agency (2026). Prohibited List, section S2: Peptide hormones, growth factors, related substances and mimetics (growth hormone secretagogues, including examorelin and GHRP-1 to GHRP-6). WADA Prohibited List. (wada-ama.org)
- U.S. Department of Health and Human Services (2026). 503A peptide enforcement discretion policy (Federal Register notice 2026-22192). Federal Register. (federalregister.gov)