Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
GHRP-2
Pralmorelin

GHRP-2

Growth Hormone Releasing Peptide-2 (pralmorelin, KP-102, GPA-748)

817.98 g/mol Molecuulgewicht
C₄₅H₅₅N₉O₆ Molecuulformule
In Japan uitsluitend goedgekeurd als diagnosticum. Niet goedgekeurd als therapie in de Verenigde Staten of Europa. Te allen tijde verboden in de sport. Regulatoire status
D-Ala-D-2-Nal-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH₂ (synthetic hexapeptide, C-terminal amide)
Bijgewerkt op 7 november 2026
GHRP-2 Photo: Pavel Danilyuk

Wat is een groeihormoonsecretagoog en waar past GHRP-2 in?

Een groeihormoonsecretagoog is elke stof die de hypofyse aanzet tot het vrijmaken van haar eigen opgeslagen groeihormoon (GH), in plaats van GH van buiten het lichaam toe te voeren. Dat onderscheid is belangrijker dan het klinkt. Recombinant humaan groeihormoon overspoelt de bloedsomloop met hormoon volgens een schema dat door de injectie wordt bepaald. Een secretagoog werkt stroomopwaarts: hij prikkelt een klier die nog haar eigen terugkoppelingslussen, haar eigen pulsgenerator en haar eigen plafond heeft.

De familie splitst zich in twee takken die via totaal verschillende receptoren werken. De eerste tak bootst groeihormoon-releasing hormoon (GHRH) na, het hypothalame peptide dat somatotrope cellen normaal gesproken opdraagt te secreteren. Sermoreline, tesamoreline en CJC-1295 horen hierbij. De tweede tak bootst ghreline na, het uit de maag afkomstige hormoon dat pas na zijn receptor werd ontdekt, en werkt op GHS-R1a, de groeihormoonsecretagoogreceptor type 1a. GHRP-2 hoort onmiskenbaar bij deze tweede tak, samen met GHRP-6, hexarelin en ipamorelin.

De geschiedenis is ongewoon, omdat de geneesmiddelen eerder kwamen dan het inzicht. Cyril Bowers en collega's bouwden synthetische peptiden die GH vrijmaakten via een route die niemand kon identificeren. Pas later werd de receptor gekloneerd uit hypofyse- en hypothalamusweefsel, waarmee werd bevestigd dat er een aparte GH-releasing receptor bestond, los van de GHRH-receptor. Het lichaamseigen ligand, ghreline, werd daarna geïdentificeerd. GHRP-2 is dus het best te begrijpen als een laboratoriummolecuul dat een natuurlijke tegenhanger bleek te hebben, en niet andersom.

Binnen de ghreline-receptortak neemt GHRP-2 een bijzondere plaats in. Het is ontworpen als een structurele verfijning van het oudere GHRP-6 en was zo'n tien jaar lang de stof die de klinische endocrinologie het meest serieus nam als diagnostisch hulpmiddel. Het is ook het scharnierpunt voor wie de hele klasse wil begrijpen, omdat bijna elke vergelijking die een lezer maakt (GHRP-6, hexarelin, ipamorelin) een vergelijking met GHRP-2 is.

Educatieve opmerking: deze gids beschrijft gepubliceerd onderzoek. Deze gids is geen medisch advies, beveelt geen dosis of protocol aan, en geen van deze stoffen is goedgekeurd als therapie in de Verenigde Staten of de Europese Unie. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener voordat u iets overweegt wat hier besproken wordt.

Hoe werkt GHRP-2 op receptorniveau?

GHRP-2 is een peptide van zes aminozuren met de sequentie D-Ala-D-2-Nal-Ala-Trp-D-Phe-Lys-NH₂, molecuulformule C₄₅H₅₅N₉O₆ en een molecuulgewicht van ongeveer 818 g/mol. Verschillende residuen hebben de D-configuratie en de C-terminus is geamideerd. Beide kenmerken hebben dezelfde reden: natuurlijke peptiden van L-aminozuren van deze grootte worden binnen enkele minuten afgebroken door circulerende peptidasen, en de onnatuurlijke residuen vertragen dat proces genoeg om het molecuul intact de hypofyse te laten bereiken.

Mechanistisch is GHRP-2 een agonist van GHS-R1a. Dit is een G-eiwitgekoppelde receptor die tot expressie komt in de voorkwab van de hypofyse en in de nucleus arcuatus van de hypothalamus. De receptor werd halverwege de jaren negentig gekloneerd, juist omdat bekend was dat synthetische GH-releasing peptiden ergens aangrijpen waar GHRH dat niet doet. Activering zet een cascade van fosfolipase C en inositoltrifosfaat in gang, verhoogt het intracellulaire calcium in somatotrope cellen en leidt tot exocytose van opgeslagen groeihormoon. Omdat de route verschilt van de cyclisch-AMP-route van de GHRH-receptor, zijn de twee prikkels additief in plaats van overbodig, en dat is de farmacologische basis voor de combinaties die verderop in deze gids worden besproken.

De tweede helft van het mechanisme wordt vaak overgeslagen. Activering van GHS-R1a in de hypothalamus vermindert ook de afgifte van somatostatine, de rem op de GH-secretie. Een GHRP levert dus GH-output via twee hendels tegelijk: het drukt het gaspedaal in bij de hypofyse en lost de rem bij de hypothalamus. Dat is deels waarom deze peptiden grotere GH-pieken kunnen geven dan een GHRH-analoog alleen.

Kinetisch is GHRP-2 een kortwerkende stof. Groeihormoon stijgt snel na intraveneuze toediening, bereikt zijn piek binnen ongeveer het eerste halfuur en daalt in de daaropvolgende uren terug naar de basiswaarde. Juist dit profiel maakt GHRP-2 bruikbaar als diagnostische prikkel: één dosis, een handvol getimede bloedafnames en een duidelijke piekwaarde om te interpreteren. Het is ook de eigenschap die bepaalt hoe mensen die deze peptiden buiten de geneeskunde gebruiken hun schema's opbouwen, aangezien de puls bewust kort is.

Eén gevolg van het ghreline-receptormechanisme verdient nadruk. GHS-R1a is geen receptor die alleen GH aanstuurt. Dezelfde receptorfamilie medieert de eetlustsignalering en werkt samen met de hypothalamus-hypofyse-bijnieras, en daarom beïnvloedt GHRP-2 naast groeihormoon ook honger, prolactine en cortisol. Die gebrekkige selectiviteit is geen productieverontreiniging of doseringsartefact. Ze zit ingebouwd in het doelwit.

Wat is de regulatoire en antidopingstatus van GHRP-2?

GHRP-2 heeft een regulatoire voetnoot die geen enkel ander lid van de familie deelt. Onder de internationale generieke naam pralmorelin werd het in 2004 in Japan goedgekeurd als diagnosticum voor groeihormoondeficiëntie, op de markt gebracht door Kaken Pharmaceutical. De goedkeuring berust op een eenvoudige klinische logica: één intraveneuze dosis lokt een GH-piek uit bij een patiënt met een intacte somatotrope celpopulatie, en een afgevlakte of ontbrekende piek ondersteunt de diagnose deficiëntie. Het is een test met één dosis, uitgevoerd in een klinische setting, met een gemeten eindpunt.

Wat die goedkeuring niet is, is een onderschrijving van GHRP-2 als therapie. Japan keurde het niet goed voor groeibevordering, lichaamssamenstelling, herstel, slaap of anti-aging. Geen enkele toezichthouder ter wereld heeft dat gedaan. De Amerikaanse Food and Drug Administration en het Europees Geneesmiddelenbureau hebben geen enkel groeihormoon-releasing peptide goedgekeurd voor een therapeutische indicatie, en in de Verenigde Staten valt GHRP-2 buiten de compounding-routes die beschikbaar zijn voor gelicentieerde apotheken. De wettelijke status verschilt per rechtsgebied en verandert, dus lezers moeten de actuele regels van hun eigen land nagaan in plaats van iets aan te nemen.

Voor sporters is de situatie ondubbelzinnig. De verboden lijst van het World Anti-Doping Agency behandelt deze klasse onder sectie S2, Peptidehormonen, groeifactoren, verwante stoffen en mimetica. In de subsectie over groeihormoon-releasing factoren noemt de lijst GH-releasing peptiden (GHRP's) met expliciete voorbeelden, waaronder GHRP-2 (pralmorelin), examorelin (hexarelin) en GHRP-6, naast een aparte groep GH-secretagogen en mimetica waarin ipamorelin, anamorelin, macimorelin en ibutamoren worden genoemd. GHRH-analogen zoals CJC-1295, sermoreline en tesamoreline staan in dezelfde sectie. S2-stoffen zijn te allen tijde verboden, dus zowel binnen als buiten wedstrijdverband.

Opsporing is evenmin theoretisch. Gevalideerde vloeistofchromatografie-tandemmassaspectrometriemethoden voor pralmorelin en zijn metaboliet in de urine zijn gepubliceerd in de antidopingliteratuur, en de klasse wordt routinematig gescreend. De praktische samenvatting voor een wedstrijdsporter is dat GHRP-2 een verboden stof is met een gevestigde analytische methode erachter.

Een laatste commerciële opmerking voor lezers: deze site biedt geen enkel GHRP-2-, GHRP-6- of hexarelinproduct aan, en er wordt hier voor geen van deze stoffen een aankooplink gegeven. Waar deze peptiden worden verkocht, gebeurt dat als onderzoekschemicaliën die niet bedoeld zijn voor menselijk gebruik, en de identiteit en zuiverheid van het product worden door geen enkele toezichthouder gecontroleerd.

Op de verboden lijst van WADA voor 2026 valt GHRP-2 onder sectie S2.2.4 (groeihormoon-releasing factoren) en is het te allen tijde verboden, binnen en buiten wedstrijdverband. De FDA plaatste GHRP-2 (voor injecteerbare en nasale routes) op 29 september 2023 in categorie 2 van haar tijdelijke 503B-compoundingbeleid (aanzienlijke veiligheidsrisico's, waaronder immunogeniciteit) en vermeldt het in categorie 3 van haar 503A-lijst (genomineerd zonder voldoende onderbouwing). In de Verenigde Staten valt GHRP-2 niet onder de zes peptiden die gedekt worden door het handhavingsbeleid (enforcement discretion) van HHS van 28 oktober 2026.

GHRP-2 versus GHRP-6 versus hexarelin versus ipamorelin: waarin verschillen ze echt?

Dit is de vraag waarmee de meeste lezers komen, en het eerlijke antwoord is dat de vier moleculen één receptor delen en vooral verschillen in hoe zuiver en hoe duurzaam ze die raken. Alle vier zijn GHS-R1a-agonisten. Geen ervan introduceert een nieuw mechanisme van groeihormoonafgifte. Wat ze onderscheidt, is de omvang van de nevensignalering, de snelheid waarmee de receptorrespons wegebt en hoeveel humane data er bestaan.

EigenschapGHRP-2GHRP-6HexarelinIpamorelin
DoelreceptorGHS-R1aGHS-R1aGHS-R1a plus CD36 (hart, niet-GH)GHS-R1a
Gemelde GH-afgifteSterk; groter dan GHRH in directe humane vergelijkingSterk, maar over het algemeen lager gerapporteerd dan GHRP-2 bij gelijkwaardige dosesVergelijkbaar met GHRP-2 in directe humane vergelijkingVergelijkbare GH-werkzaamheid in preklinische karakterisering
Effect op eetlustAanwezig en meetbaar bij mensenAanwezig, historisch beschreven als het meest uitgesprokenAanwezigGemeld als het minst uitgesproken
Niet-GH-effecten (cortisol, prolactine)Prolactine, ACTH en cortisol stijgen allemaalACTH en cortisol stijgenProlactine, ACTH en cortisol stijgen allemaalGeen significante stijging van ACTH of cortisol boven de GHRH-vergelijker
WerkingsduurKort, pulsachtigKort, pulsachtigKort, pulsachtigKort, pulsachtig
ReceptordesensibilisatieGemeld bij herhaalde blootstelling; kruisdesensibilisatie met andere GHRP'sKruisdesensibilisatie met GHRP-2Gedeeltelijke, omkeerbare afname gedocumenteerd over 16 weken bij mensenBij mensen minder goed gekarakteriseerd
Niveau van humaan bewijsHoogste van de vier: diagnostische studies, eetluststudies, pediatrische studiesOudere humane endocriene studies, beperkte moderne dataVerschillende humane endocriene studies; geen humane studies naar hartbeschermingGrotendeels preklinisch, beperkte gepubliceerde humane data
Regulatoire statusIn Japan alleen goedgekeurd als diagnosticum; WADA S2Nergens goedgekeurd; WADA S2Nergens goedgekeurd; WADA S2Nergens goedgekeurd; WADA S2

GHRP-2. De best gedocumenteerde van de vier bij mensen. In een directe vergelijking bij gezonde vrijwilligers gaf GHRP-2 een hogere GH-respons dan GHRH, en het effect was zowel dosisafhankelijk als leeftijdsafhankelijk, waarbij oudere proefpersonen minder reageerden. Dezelfde studie vond dat de werking van GHRP-2 niet specifiek was: het verhoogde prolactine, ACTH en cortisol, waarbij de prolactinestijging kleiner was dan die door TRH, maar de ACTH- en cortisolstijging vergelijkbaar was met die door humaan CRH. Die laatste vergelijking is het nuttigste feit in deze gids, omdat ze het cortisolprobleem kwantificeert ten opzichte van een referentieprikkel in plaats van het bij een vage waarschuwing te laten.

GHRP-6. De oorspronkelijke stof van de groep en het molecuul waarop GHRP-2 een verbetering moest zijn. De volkswijsheid is dat GHRP-6 intense honger veroorzaakt, terwijl GHRP-2 meer GH vrijmaakt met minder eetluststimulatie. De eerste helft is goed onderbouwd. De tweede helft vraagt om nuancering: gezonde mannen die een subcutaan GHRP-2-infuus kregen, aten bij een buffetmaaltijd 35,9 procent meer dan bij fysiologische zoutoplossing, en elke proefpersoon in de studie at meer. GHRP-2 is geen eetlustneutraal peptide. Het geeft aannemelijk minder honger dan GHRP-6, maar de rigoureuze directe eetlustvergelijking bij mensen die dit zou beslechten, is niet gepubliceerd. Laboratoriumonderzoek met hypofysecellen van ratten liet bovendien zien dat de twee peptiden elkaar kruisdesensibiliseren terwijl de GHRH-respons intact blijft, wat bevestigt dat ze op dezelfde plek concurreren.

Hexarelin. Op papier de krachtigste, en degene met het interessantste nevenverhaal. Naast GHS-R1a bindt hexarelin CD36, een scavengerreceptor die voorkomt op cardiomyocyten en microvasculaire endotheelcellen. In hartmembranen van ratten identificeerde een radioactief gelabeld hexarelinderivaat een bindend eiwit van 84 kDa dat CD36 bleek te zijn, en hexarelin verhoogde de coronaire perfusiedruk in geperfundeerde harten op een dosisafhankelijke manier. Dat effect verdween in harten van CD36-nulmuizen en van ratten met een genetisch CD36-tekort, wat sterk bewijs is dat de hartwerking via CD36 loopt in plaats van via de ghreline-receptor, en dus onafhankelijk van groeihormoon. Dit bewijs voor hartbescherming is uitsluitend preklinisch. Het komt uit geïsoleerde harten, knock-outmuizen en rattenmodellen. Geen enkele gepubliceerde humane studie heeft hexarelin getest op hartbescherming, en niets in deze literatuur ondersteunt gebruik voor een cardiale indicatie. Hexarelin draagt ook het duidelijkste desensibilisatiesignaal van de groep: over 16 weken tweemaaldaagse subcutane toediening bij mensen daalde de oppervlakte onder de GH-curve progressief ten opzichte van de uitgangswaarde, met significante afnamen in week 4 en 16, en herstelde zich tot bijna de uitgangswaarde vier weken na het stoppen van de behandeling. De afname was gedeeltelijk en omkeerbaar, maar wel reëel.

Ipamorelin. Het molecuul dat de oudere GHRP's stilletjes met pensioen stuurde. Ipamorelin is een pentapeptide dat specifiek is ontwikkeld om GH-afgifte los te koppelen van de rest van de output van de ghreline-receptor, en in de oorspronkelijke karakterisering deed het precies dat: GHRP-6 en GHRP-2 verhoogden allebei het plasma-ACTH en cortisol, terwijl ipamorelin geen van beide verhoogde boven het niveau na GHRH-stimulatie. De auteurs beschreven het als de eerste selectieve groeihormoonsecretagoog, en die selectiviteit is de reden dat ipamorelin, en niet GHRP-2, het peptide is dat de meeste mensen tegenwoordig tegenkomen. Ook het eigen bewijs heeft beperkingen die het waard zijn te begrijpen voordat men conclusies trekt, en daarom heeft het een eigen pagina: zie de ipamorelin-gids in plaats van een samenvatting hier.

Waarom worden GHRP's gecombineerd met een GHRH-analoog zoals CJC-1295?

Een GHRP combineren met een GHRH-analoog is de meest voorkomende opzet op dit gebied en, anders dan veel stackingfolklore, heeft die een coherente farmacologische onderbouwing. De twee stoffen werken op verschillende receptoren via verschillende intracellulaire routes. Een GHRH-analoog bindt de GHRH-receptor en werkt grotendeels via cyclisch AMP. Een GHRP bindt GHS-R1a en werkt via fosfolipase C en calcium, terwijl het tegelijk de somatostatinetoon in de hypothalamus vermindert.

Het resultaat is dat de twee prikkels complementair zijn in plaats van dubbelop. Het GHRH-signaal draagt de somatotrope cel op te secreteren. Het GHRP-signaal versterkt die instructie en neemt tegelijk de rem weg die de respons anders zou begrenzen. Bij endocriene tests wordt gecombineerde GHRH- en GHRP-stimulatie al lang erkend als een krachtigere provocatieprikkel dan elk van beide afzonderlijk, en dat is de oorsprong van het hele idee.

In de praktijk is dit de reden dat CJC-1295 zo vaak naast een GHRP verschijnt, en waarom de combinatie van CJC-1295 en ipamorelin de standaardcombinatie werd zodra het schonere bijwerkingenprofiel van ipamorelin algemeen bekend raakte. Er bestaan andere GHRH-analogen met een andere farmacokinetiek: sermoreline is de kortwerkende oorspronkelijke stof, en tesamoreline is degene die daadwerkelijk een goedgekeurde indicatie heeft, namelijk hiv-geassocieerde lipodystrofie.

Bij deze onderbouwing horen twee kanttekeningen. Ten eerste is een sterkere GH-puls niet automatisch een beter resultaat. De eindpunten die klinisch tellen (lichaamssamenstelling, herstel, metabole markers, kwaliteit van leven) zijn voor deze combinaties niet aangetoond in humane studies met voldoende statistische power, en een hogere piek op een labuitslag is een surrogaat, geen uitkomst. Ten tweede doet het combineren van twee secretagogen niets aan de niet-GH-effecten van de GHRP-component. Een GHRH-analoog toevoegen aan GHRP-2 heft de prolactine-, ACTH- of cortisolrespons niet op; het voegt alleen een tweede GH-prikkel toe naast die respons.

Welke bijwerkingen worden gemeld bij GHRP-2 en de bredere klasse?

De gemelde bijwerkingen van GHRP-2 volgen rechtstreeks uit de receptorfarmacologie, waardoor ze naar aard redelijk voorspelbaar zijn, al is dat minder het geval voor de omvang.

  • Verhoging van cortisol en ACTH. Het best gekarakteriseerde niet-GH-effect. Bij gezonde volwassenen gaf GHRP-2 een ACTH- en cortisolrespons die vergelijkbaar was met die van humaan CRH binnen hetzelfde studieprotocol. Herhaalde activering van de HPA-as is geen triviale overweging, en het is de belangrijkste reden dat deze generatie peptiden uit de gratie raakte.
  • Verhoging van prolactine. Ook gedocumenteerd voor GHRP-2 en hexarelin in dezelfde humane vergelijking, waarbij de omvang kleiner was dan de respons op TRH, maar duidelijk boven de uitgangswaarde lag.
  • Toegenomen eetlust en voedselinname. Direct gemeten in plaats van afgeleid: subcutaan GHRP-2-infuus verhoogde de inname bij een buffetmaaltijd met 35,9 procent ten opzichte van fysiologische zoutoplossing bij gezonde mannen. Langdurig oraal GHRP-2 bij kinderen met groeihormoondeficiëntie is eveneens specifiek onderzocht op effecten op eetlust en lichaamsgewicht.
  • Tachyfylaxie bij herhaalde blootstelling. Het best gedocumenteerd voor hexarelin, waarbij de GH-respons progressief daalde over 16 weken tweemaaldaagse dosering en zich herstelde na een uitwasperiode van vier weken. Onderzoek met hypofysecellen van ratten liet zien dat GHRP's elkaar ook kruisdesensibiliseren, dus wisselen tussen GHRP-2 en GHRP-6 zal de respons waarschijnlijk niet herstellen.
  • Glucose en insulinegevoeligheid. Groeihormoon is een tegenregulerend hormoon met anti-insulinewerking, dus elke aanhoudende toename van de GH-blootstelling brengt een theoretisch risico voor de glucosehuishouding met zich mee. Dit is voor GHRP-2 specifiek niet goed gekarakteriseerd.
  • Reacties op de injectieplaats, vochtretentie, voorbijgaand blozen en hoofdpijn worden vaak beschreven in gebruikersberichten, maar die komen uit ongecontroleerde situaties en niet uit gepubliceerde studies en moeten dienovereenkomstig worden gewogen.

Er is ook een risicocategorie die niets met farmacologie te maken heeft. Omdat geen enkel GHRP-2-product in de Verenigde Staten of Europa is goedgekeurd of gereguleerd als geneesmiddel, is niet geverifieerd wat er in een bepaald flesje zit. Identiteit, zuiverheid, steriliteit, endotoxinegehalte en de werkelijke hoeveelheid peptide per flesje zijn allemaal onbekend, behalve via een analysecertificaat dat de koper niet zelfstandig kan bevestigen. Voor een bredere behandeling van hoe men over deze risicocategorie kan nadenken, zie zijn peptiden veilig.

Een opmerking over wie deze klasse helemaal niet zou moeten overwegen: iedereen met een actieve of vermoede maligniteit, aangezien groeihormoon en IGF-1 groeibevorderende signalen zijn, en iedereen met onbehandelde endocriene ziekte. Dit zijn vragen voor een arts, niet voor een artikel.

Hoe worden deze peptiden in de tijd gevolgd?

Alles in deze klasse is kortwerkend en pulsgebaseerd, wat betekent dat het patroon van blootstelling over dagen en weken belangrijker is dan één enkele toediening. De desensibilisatiedata maken dit concreet: de hexarelinstudie liet een GH-respons zien die over maanden afnam en zich na een uitwasperiode herstelde, een patroon dat niemand zou opmerken bij één enkele meting.

Dat is het praktische argument om gestructureerde gegevens bij te houden in plaats van op het geheugen te vertrouwen. De variabelen die het waard zijn om bij te houden, zijn de reconstitutiedatum en concentratie, het tijdspatroon van elke puls ten opzichte van maaltijden en slaap, de totale duur van de blootstelling, eventuele uitwasperioden en objectieve markers die door een clinicus worden aangevraagd en geïnterpreteerd (IGF-1, nuchtere glucose, prolactine en ochtendcortisol zijn de voor de hand liggende kandidaten gezien de hierboven beschreven farmacologie).

Voor het rekenwerk onderhouden we speciale hulpmiddelen: de GHRP-2-calculator, de GHRP-6-calculator en de hexarelin-calculator. Deze verzorgen de reconstitutieberekeningen en het bijhouden van gegevens. Ze bevelen geen dosis, frequentie of protocol aan en zijn geen vervanging voor medisch toezicht. Deze gids noemt bewust geen dosis voor enige besproken stof.

Wilt u reconstitutieberekeningen en cyclusregistratie op één plek, dan brengt de Peptide Lab-app de calculators en de tracker samen.

Wat is er nog onbekend over GHRP-2?

Het is de moeite waard om expliciet te zijn over de omvang van de kloof tussen waarmee deze klasse wordt aangeprezen en wat daadwerkelijk is aangetoond.

Er is geen therapeutisch eindpunt vastgesteld. De enige regulatoire goedkeuring van GHRP-2 betreft een diagnostische test met één dosis. Er is nergens ter wereld een goedgekeurde therapeutische indicatie, en de studies die nodig zouden zijn om er een te creëren (met voldoende statistische power, gecontroleerd, met klinische in plaats van hormonale eindpunten) zijn niet uitgevoerd. Alles wat wordt beweerd over lichaamssamenstelling, herstel, slaapkwaliteit of veroudering berust op mechanisme en extrapolatie, niet op uitkomstgegevens.

Veiligheid op lange termijn is niet gekarakteriseerd. De bestaande humane studies zijn kort, klein en vooral gericht op de acute hormonale respons of op pediatrische groeihormoondeficiëntie. Wat herhaalde activering van de HPA-as gedurende maanden of jaren doet bij een verder gezonde volwassene, is niet onderzocht. Dat geldt ook voor de metabole gevolgen van aanhoudende intermitterende GH-verhoging bij mensen bij wie de GH-as aanvankelijk normaal was.

Het eetlustverschil tussen GHRP-2 en GHRP-6 is onvoldoende onderbouwd. Het wordt overal herhaald als vaststaand feit. In werkelijkheid is het eigen eetlusteffect van GHRP-2 gemeten en aanzienlijk, en de gecontroleerde directe vergelijking die de twee zou rangschikken, is niet gepubliceerd.

Het hartverhaal van hexarelin stopt op de labtafel. Het CD36-mechanisme is goed gekarakteriseerd in knaagdier- en knock-outmodellen en is werkelijk interessante biologie. Het is nooit in een gepubliceerde humane studie getest als hartbeschermende interventie. Een bevinding op receptorniveau in geperfundeerde rattenharten behandelen als een klinische eigenschap is precies het soort sprong waardoor het moeilijk is dit vakgebied eerlijk te lezen.

De desensibilisatiekinetiek verschilt per molecuul en is slechts gedeeltelijk in kaart gebracht. Hexarelin heeft de duidelijkste humane data. Het eigen tijdsverloop van GHRP-2 bij chronische blootstelling, en dat van ipamorelin, is veel minder goed beschreven, wat betekent dat elke bewering over optimale cyclusschema's gevolgtrekking is in plaats van bewijs.

Medische disclaimer: dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies, beveelt geen dosis of protocol aan en mag niet worden gebruikt als leidraad voor beslissingen over uw gezondheid. GHRP-2, GHRP-6 en hexarelin zijn in de Verenigde Staten of de Europese Unie niet goedgekeurd voor therapeutisch gebruik bij mensen, hun wettelijke status verschilt per rechtsgebied, en een groot deel van het hier aangehaalde bewijs is preklinisch. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener voordat u handelt naar iets wat u hier leest.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is GHRP-2 door een toezichthouder goedgekeurd?
Ja, maar slechts beperkt. Onder de naam pralmorelin werd GHRP-2 in 2004 in Japan goedgekeurd als intraveneus diagnosticum met één dosis voor het beoordelen van groeihormoondeficiëntie, op de markt gebracht door Kaken Pharmaceutical. Dat is een diagnostische goedkeuring, geen therapeutische. Noch de FDA noch de EMA heeft GHRP-2 voor enige indicatie goedgekeurd, en geen enkele toezichthouder ter wereld heeft het goedgekeurd als behandeling voor groei, lichaamssamenstelling, herstel of veroudering. Het is het enige groeihormoon-releasing peptide met een goedkeuring in enig land.
Is GHRP-2 verboden in de sport?
Ja. De verboden lijst van WADA behandelt het onder sectie S2, Peptidehormonen, groeifactoren, verwante stoffen en mimetica. GHRP-2 (pralmorelin) wordt expliciet genoemd onder de GH-releasing peptiden, naast GHRP-6 en examorelin (hexarelin), terwijl ipamorelin voorkomt in de aangrenzende groep van groeihormoonsecretagogen en mimetica. Stoffen in S2 zijn te allen tijde verboden, binnen en buiten wedstrijdverband, en gevalideerde massaspectrometriemethoden voor het opsporen van pralmorelin en zijn metaboliet in de urine zijn gepubliceerd in de antidopingliteratuur.
Veroorzaakt GHRP-2 echt minder honger dan GHRP-6?
Het geeft waarschijnlijk minder honger, maar het verschil is kleiner dan vaak beweerd en is niet vastgesteld in een gecontroleerde directe humane vergelijking. Wat wel direct is gemeten, is het eigen eetlusteffect van GHRP-2: gezonde magere mannen die een subcutaan GHRP-2-infuus kregen, aten bij een ad libitum buffetmaaltijd 35,9 procent meer dan bij fysiologische zoutoplossing, en elke proefpersoon at meer. GHRP-2 is geen eetlustneutraal peptide. Als minimale eetluststimulatie de prioriteit is, is ipamorelin het molecuul dat meestal voor die eigenschap wordt genoemd.
Welke is sterker, GHRP-2 of hexarelin?
Bij gezonde jonge volwassenen die direct naast elkaar werden getest met dezelfde intraveneuze dosis gaven GHRP-2 en hexarelin een vergelijkbare sterke groeihormoonrespons, en beide maakten meer GH vrij dan GHRH. De twee zijn dus grofweg vergelijkbaar qua acute GH-output, zonder dat de een duidelijk superieur is. Het betekenisvolle verschil komt in de tijd naar voren: chronische hexarelindosering bij mensen gaf een progressieve, gedeeltelijke daling van de GH-respons over 16 weken, die zich herstelde na een uitwasperiode van vier weken. Beide peptiden verhoogden in die vergelijking ook prolactine, ACTH en cortisol.
Waarom wordt hexarelin hartbeschermend genoemd?
Omdat hexarelin een tweede receptor bindt die de andere GHRP's niet op dezelfde manier aanspreken. Onderzoek in hartmembranen van ratten identificeerde een hexarelinbindend eiwit van 84 kDa als CD36, een scavengerreceptor op cardiomyocyten en microvasculaire endotheelcellen, en hexarelin verhoogde de coronaire perfusiedruk in geperfundeerde harten op een dosisafhankelijke manier. Dat effect ontbrak in harten van CD36-nulmuizen en CD36-deficiënte ratten, wat laat zien dat de werking via CD36 loopt, onafhankelijk van groeihormoon. Dit is uitsluitend preklinisch bewijs. Geen enkele gepubliceerde humane studie heeft hexarelin getest op hartbescherming, en het mag niet worden behandeld als een hartbehandeling.
Waarom heeft ipamorelin GHRP-2 en GHRP-6 grotendeels vervangen?
Selectiviteit. In de studie waarin het werd geïntroduceerd, maakte ipamorelin groeihormoon vrij zonder het plasma-ACTH of cortisol te verhogen boven het niveau na GHRH-stimulatie, terwijl zowel GHRP-6 als GHRP-2 in dezelfde experimenten ACTH en cortisol verhoogden. De auteurs beschreven ipamorelin als de eerste selectieve groeihormoonsecretagoog. Omdat cortisolverhoging het belangrijkste farmacologische bezwaar tegen de oudere GHRP's is, werden ze verdrongen door een molecuul met vergelijkbare GH-werkzaamheid en een schoner endocrien profiel. Ook het eigen bewijs voor ipamorelin heeft beperkingen, die in de eigen gids worden behandeld.
Waarom worden GHRP's gecombineerd met CJC-1295 of een andere GHRH-analoog?
Omdat ze op verschillende receptoren werken via verschillende routes, waardoor de effecten elkaar aanvullen in plaats van overlappen. Een GHRH-analoog geeft een signaal via de GHRH-receptor en cyclisch AMP, terwijl een GHRP signaleert via GHS-R1a, calciumafgifte en een verminderde hypothalame somatostatinetoon. Combineren geeft een grotere groeihormoonpuls dan elk van beide afzonderlijk, en daarom wordt gecombineerde GHRH- plus GHRP-stimulatie erkend als een krachtige provocatietest in de endocrinologie. Houd er rekening mee dat een hogere GH-piek een surrogaatmarker is, en dat het toevoegen van een GHRH-analoog niets doet om de prolactine- of cortisoleffecten van de GHRP-component te verminderen.
Houdt GHRP-2 na verloop van tijd op te werken?
Gedeeltelijke tolerantie is gedocumenteerd in deze klasse, hoewel de specifieke kenmerken per molecuul verschillen. De duidelijkste humane data komen van hexarelin, waarbij de oppervlakte onder de groeihormooncurve progressief afnam over 16 weken tweemaaldaagse dosering en vier weken na het stoppen weer richting de uitgangswaarde terugkeerde, wat wijst op een afname die gedeeltelijk en omkeerbaar was in plaats van blijvend. Laboratoriumonderzoek met hypofysecellen van ratten liet ook zien dat GHRP-2 en GHRP-6 elkaar kruisdesensibiliseren terwijl de GHRH-respons intact blijft, dus wisselen tussen de twee GHRP's zou de respons naar verwachting niet herstellen.

Bronnen

  1. Laferrère B, Abraham C, Russell CD, Bowers CY (2005). Growth hormone releasing peptide-2 (GHRP-2), like ghrelin, increases food intake in healthy men. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. (PubMed)
  2. Raun K, Hansen BS, Johansen NL, Thøgersen H, Madsen K, Ankersen M, Andersen PH (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European Journal of Endocrinology. (PubMed)
  3. Arvat E, di Vito L, Maccagno B, Broglio F, Boghen MF, Deghenghi R, Camanni F, Ghigo E (1997). Effects of GHRP-2 and hexarelin, two synthetic GH-releasing peptides, on GH, prolactin, ACTH and cortisol levels in man. Comparison with the effects of GHRH, TRH and hCRH. Peptides. (PubMed)
  4. Bodart V, Febbraio M, Demers A, McNicoll N, Pohankova P, Perreault A, Sejlitz T, Escher E, Silverstein RL, Lamontagne D, Ong H (2002). CD36 mediates the cardiovascular action of growth hormone-releasing peptides in the heart. Circulation Research. (PubMed)
  5. Rahim A, Shalet SM, et al. (1998). Growth hormone status during long-term hexarelin therapy. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. (PubMed)
  6. Mericq V, Cassorla F, Bowers CY, Avila A, Gonen B, Merriam GR (2003). Changes in appetite and body weight in response to long-term oral administration of the ghrelin agonist GHRP-2 in growth hormone deficient children. Journal of Pediatric Endocrinology and Metabolism. (PubMed)
  7. Adis R&D Profile (2004). Pralmorelin: GHRP 2, GPA 748, growth hormone-releasing peptide 2, KP-102 D, KP-102 LN. Drugs in R&D. (PubMed)
  8. Okano M, Sato M, Kageyama S, et al. (2010). Determination of growth hormone secretagogue pralmorelin (GHRP-2) and its metabolite in human urine by liquid chromatography/electrospray ionization tandem mass spectrometry. Rapid Communications in Mass Spectrometry. (PubMed)
  9. Howard AD, Feighner SD, Cully DF, et al. (1996). A receptor in pituitary and hypothalamus that functions in growth hormone release. Science. (ui.adsabs.harvard.edu)
  10. Ishida J, Saitoh M, Ebner N, Springer J, Anker SD, von Haehling S (2020). Growth hormone secretagogues: history, mechanism of action, and clinical development. JCSM Rapid Communications. (onlinelibrary.wiley.com)
  11. World Anti-Doping Agency (2026). The Prohibited List, section S2: Peptide Hormones, Growth Factors, Related Substances and Mimetics. World Anti-Doping Agency. (wada-ama.org)
  12. U.S. Department of Health and Human Services (2026). 503A peptide enforcement discretion policy (Federal Register notice 2026-22192). Federal Register. (federalregister.gov)
  13. U.S. Food and Drug Administration (2026). Safety risks associated with certain bulk drug substances nominated for use in compounding (category 2). FDA. (fda.gov)
  14. U.S. Food and Drug Administration (2026). Bulk Drug Substances Nominated for Use in Compounding Under Section 503A of the FD&C Act, updated May 14, 2026. FDA. (fda.gov)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →