Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
Cagri
lintide

Cagrilintide

Cagrilintide (AM833, NNC0174-0833), langwerkend geacyleerd humaan amyline-analoog

4409.01 g/mol Molecuulgewicht
C₁₉₄H₃₁₂N₅₄O₅₉S₂ Molecuulformule
In onderzoek. Niet goedgekeurd door de FDA of EMA. Klinische ontwikkeling in fase 3. Status
37-amino-acid acylated analogue of human amylin. Reported sequence KCNTATCATQRLAEFLRHSSNNFGPILPPTNVGSNTP, carrying a C20 diacid side chain and an intramolecular Cys2-Cys7 disulfide bridge.
Bijgewerkt op 7 november 2026
Cagrilintide Photo: Artem Podrez

Wat is cagrilintide?

Cagrilintide (ontwikkelcodes AM833 en NNC0174-0833) is een synthetisch, langwerkend analoog van amyline, een hormoon uit de alvleesklier met 37 aminozuren dat bètacellen na een maaltijd samen met insuline in de bloedbaan afgeven. Novo Nordisk ontwikkelt het als injecteerbare kandidaat voor gewichtsbeheersing, zowel op zichzelf als in een vaste combinatie met semaglutide, bekend als CagriSema.

Natief humaan amyline is een lastig molecuul om tot geneesmiddel te maken. Het aggregeert gemakkelijk tot amyloïdfibrillen en wordt binnen enkele minuten uit de circulatie verwijderd. Het medicinaal-chemische werk van Kruse en collega's, in 2021 gepubliceerd in het Journal of Medicinal Chemistry, beschrijft hoe het team van Novo Nordisk de ruggengraat stabiliseerde tegen fibrillatie en een lipidezijketen toevoegde. Zo ontstond cagrilintide als kandidaat die voor klinische ontwikkeling werd geselecteerd, met obesitas als beoogde indicatie.

Structureel blijft cagrilintide een peptide van 37 residuen met de intramoleculaire disulfidebrug die kenmerkend is voor de amyline- en calcitoninefamilie, plus een C20-dizuur-acylketen. De molecuulformule is C₁₉₄H₃₁₂N₅₄O₅₉S₂ met een molecuulgewicht van ongeveer 4.409 g/mol. Daarmee valt het in dezelfde grootteklasse als andere geacyleerde metabole peptiden, en niet bij kleine herstelpeptiden zoals BPC-157.

Functioneel wordt cagrilintide beschreven als een niet-selectieve agonist van de amylinereceptoren (AMY1, AMY2 en AMY3, gevormd door de calcitoninereceptor in combinatie met receptoractiviteitmodificerende eiwitten) en van de calcitoninereceptor zelf. Dat dubbele profiel is bewust gekozen. Het onderscheidt cagrilintide van pramlintide, het amyline-analoog van de eerste generatie, dat is goedgekeurd als aanvulling op insulinetherapie en vanwege de korte halfwaardetijd drie injecties per dag vereiste.

Eén punt is van belang voordat we naar de data kijken: cagrilintide is een experimentele stof. Het is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen door de FDA, de EMA of een andere toezichthouder, en dit artikel is educatieve inhoud, geen medisch advies of protocol.

Hoe werkt amyline anders dan GLP-1?

Amyline en GLP-1 zijn allebei verzadigingssignalen die met de maaltijd samenhangen, maar ze bereiken de hersenen via verschillende receptoren en verschillende circuits. Dat verschil is de hele reden om ze te combineren.

GLP-1 is een incretine dat door L-cellen in de darm wordt afgegeven. Via de GLP-1-receptor versterkt het de glucoseafhankelijke insulineafgifte, remt het glucagon, vertraagt het de maaglediging en vermindert het de eetlust via receptoren in de hypothalamus en de hersenstam. Onze GLP-1-gids behandelt die route uitgebreid, en de semaglutide-gids behandelt het best gekarakteriseerde analoog uit die klasse.

Amyline wordt samen met insuline uitgescheiden door de bètacellen van de alvleesklier. De beschreven fysiologische functies zijn het vertragen van de maaglediging, het onderdrukken van de glucagonafgifte na de maaltijd en het bevorderen van verzadiging. Het werkt grotendeels via de area postrema in de hersenstam, een circumventriculair gebied buiten de bloed-hersenbarrière, en de receptoren zijn opgebouwd uit de calcitoninereceptor in combinatie met receptoractiviteitmodificerende eiwitten (RAMP's). Preklinisch onderzoek beschrijft amyline ook als modulator van de leptinegevoeligheid, al is dat mechanisme beter onderbouwd in diermodellen dan bij mensen.

Het praktische gevolg is farmacologische complementariteit. Twee verzadigingsroutes die samenkomen bij de voedselinname maar verschillende receptoren aanspreken, kunnen in principe worden opgeteld zonder dat één receptorsysteem simpelweg verzadigd raakt. Precies die hypothese werd getest in de fase 1b- en fase 2-combinatiestudies. Het is ook de reden dat een molecuul met bescheiden werkzaamheid op zichzelf interessant werd als partner voor semaglutide.

Het betekent ook dat de verdraagbaarheidsprofielen op een voorspelbare manier overlappen. Beide routes vertragen de maaglediging en beide werken in op misselijkheidscircuits in de hersenstam. Daarom staan maag-darmklachten bovenaan in de veiligheidstabellen van amyline-analogen, GLP-1-analogen en hun combinatie.

Waarom is cagrilintide een molecuul voor eenmaal per week?

Het technische probleem met amyline was altijd de werkingsduur. Natief amyline wordt binnen enkele minuten geklaard, en pramlintide, het eerste analoog op de markt, moest nog steeds bij elke hoofdmaaltijd worden gedoseerd. Cagrilintide is rond die beperking ontworpen.

De oplossing is acylering: het aanbrengen van een C20-vetdizuurzijketen op het peptide. Het lipide bindt omkeerbaar aan circulerend albumine. Dat vormt een groot, langzaam in evenwicht komend reservoir van het middel, schermt het peptide af van nierfiltratie en van proteolytische afbraak, en geeft het vrije peptide geleidelijk vrij. Dit is dezelfde albuminebindende strategie als bij verschillende goedgekeurde metabole peptiden.

In de gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 1b-trial met meervoudig oplopende doses, gerapporteerd door Enebo en collega's in The Lancet in 2021, kregen deelnemers eenmaal per week subcutaan cagrilintide in een doseerbereik van 0,16 mg tot 4,5 mg. De gerapporteerde eliminatiehalfwaardetijd lag in de orde van 159 tot 195 uur, ruwweg zeven tot acht dagen, met een mediane tijd tot maximale concentratie tussen 24 en 72 uur. Met een halfwaardetijd in dit bereik kan de blootstelling in steady state worden gehandhaafd met één injectie per week.

Diezelfde trial was de eerste waarin cagrilintide samen met semaglutide 2,4 mg aan mensen werd toegediend. Het doel was veiligheid, verdraagbaarheid, farmacokinetiek en farmacodynamiek, niet werkzaamheid. De belangrijkste bevinding voor het ontwikkelprogramma was dat de farmacokinetiek van de twee moleculen elkaar niet zodanig beïnvloedde dat dit co-formulering in de weg zou staan.

Een lange halfwaardetijd werkt twee kanten op. Ze maakt de blootstelling gelijkmatiger en vermindert de injectielast, maar als er een bijwerking optreedt, wordt de stof ook niet snel geklaard. In een klinische trial wordt dat opgevangen met dosisaanpassing volgens protocol en medisch toezicht, en beide ontbreken buiten een trial.

Wat laten de trials echt zien voor cagrilintide alleen?

De referentiedataset voor cagrilintide als enkel middel is de fase 2-dosisbepalingstrial van Lau en collega's, in 2021 gepubliceerd in The Lancet. Het was een multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde en actief gecontroleerde studie op 57 locaties in tien landen, met 706 volwassenen met obesitas, of overgewicht met minstens één gewichtsgerelateerde comorbiditeit, en zonder type 2-diabetes.

Deelnemers werden gerandomiseerd naar eenmaal per week subcutaan cagrilintide in een dosis van 0,3, 0,6, 1,2, 2,4 of 4,5 mg, naar eenmaal daags liraglutide 3,0 mg als actieve vergelijker, of naar placebo, allemaal bovenop een leefstijlinterventie, gedurende 26 weken. In de opzet werd bewust een goedgekeurd middel tegen obesitas als maatstaf opgenomen, in plaats van alleen tegen placebo te testen.

Na 26 weken gaf de hoogste dosis cagrilintide een gemiddeld gewichtsverlies van 10,8 procent, vergeleken met 3,0 procent voor placebo en 9,0 procent voor liraglutide 3,0 mg. Over de cagrilintide-armen was een dosis-responsrelatie zichtbaar. De auteurs concludeerden dat cagrilintide leidde tot significante afname van het lichaamsgewicht en in deze populatie goed werd verdragen.

Bij deze cijfers horen twee kanttekeningen. Ten eerste is 26 weken een korte periode voor een obesitasinterventie, ruim onder de 68 weken die nu de standaard zijn in registratietrials voor obesitas, dus de curve was nog niet afgevlakt. Ten tweede is de vergelijking met liraglutide informatief, maar ze reikt niet tot de krachtigere middelen die de huidige standaardzorg bepalen. Cagrilintide alleen bereikte een werkzaamheid die interessant was maar niet duidelijk onderscheidend, en dat is voor een groot deel de reden dat het programma opschoof naar combinatie.

Later fase 3-onderzoek gaf een langere blik op monotherapie. In REDEFINE 1 gaf de cagrilintide 2,4 mg-arm na 68 weken een geschatte gemiddelde gewichtsverandering van -11,5 procent, qua omvang in lijn met het signaal uit fase 2.

Wat verandert CagriSema?

CagriSema is de vaste-dosiscombinatie van cagrilintide 2,4 mg en semaglutide 2,4 mg in één subcutane injectie per week. Het is de vorm waarin cagrilintide de fase 3 in is gegaan en is ingediend voor beoordeling door toezichthouders.

Het eerste werkzaamheidssignaal kwam uit de fase 2-trial van Frias en collega's, in 2023 gerapporteerd in The Lancet, uitgevoerd op 17 locaties in de VS bij 92 volwassenen met type 2-diabetes. Na 32 weken was het gemiddelde gewichtsverlies 15,6 procent met de combinatie, tegenover 8,1 procent met cagrilintide alleen en 5,1 procent met semaglutide alleen. HbA1c daalde met 2,2 procentpunt met de combinatie, tegenover 1,8 met semaglutide en 0,9 met cagrilintide. De combinatie was beter dan cagrilintide wat HbA1c betreft, maar verschilde op dat eindpunt niet significant van semaglutide.

Het doorslaggevende resultaat is REDEFINE 1, in 2025 gepubliceerd in het New England Journal of Medicine door Garvey en collega's namens de REDEFINE 1 Study Group. In totaal werden 3.417 volwassenen met overgewicht of obesitas en zonder diabetes gerandomiseerd: 2.108 naar cagrilintide-semaglutide, 302 naar semaglutide, 302 naar cagrilintide en 705 naar placebo, en behandeld gedurende 68 weken. De geschatte gemiddelde procentuele verandering in lichaamsgewicht was -20,4 procent met de combinatie tegenover -3,0 procent met placebo, met semaglutide alleen op -14,9 procent en cagrilintide alleen op -11,5 procent. Novo Nordisk rapporteerde een gemiddelde afname van 22,7 procent volgens de estimand die volledige therapietrouw modelleert.

REDEFINE 2, tegelijk gepubliceerd door Davies en collega's, testte de combinatie bij 1.206 volwassenen met type 2-diabetes en overgewicht of obesitas gedurende 68 weken. De gemiddelde verandering in lichaamsgewicht was -13,7 procent met cagrilintide-semaglutide tegenover -3,4 procent met placebo, een verschil van 10,4 procentpunt. Bij 73,5 procent van de combinatiegroep kwam HbA1c uit op 6,5 procent of lager, tegenover 15,9 procent bij placebo. Zoals in de farmacologie van obesitas steeds wordt gezien, is het gewichtsverlies bij mensen met type 2-diabetes kleiner dan bij mensen zonder diabetes.

Samen genomen ondersteunen deze trials de hypothese van additieve routes: het toevoegen van amyline-agonisme aan GLP-1-agonisme gaf binnen dezelfde trial meer gewichtsverlies dan elk van beide componenten afzonderlijk. Wat ze niet aantonen is superioriteit ten opzichte van de bredere klasse, een aparte vraag die hieronder aan bod komt.

Hoe verhoudt cagrilintide zich tot semaglutide en tirzepatide?

Deze sectie is een feitelijke positionering, geen aanbeveling. Vergelijkingen tussen trials zijn zwak bewijs, omdat populaties, duur, estimands en achtergrondinterventies op het gebied van leefstijl verschillen. Alleen vergelijkingen binnen één trial zijn betrouwbaar, en die worden hieronder als zodanig aangegeven.

Binnen REDEFINE 1, een directe gerandomiseerde vergelijking, deed de combinatie (-20,4 procent) het na 68 weken beter dan semaglutide 2,4 mg alleen (-14,9 procent) en cagrilintide 2,4 mg alleen (-11,5 procent). Dat is het sterkste interne bewijs dat de amylinecomponent iets toevoegt bovenop GLP-1-agonisme.

Ten opzichte van tirzepatide is het beeld anders. Novo Nordisk maakte in februari 2026 kerncijfers bekend van de directe vergelijking REDEFINE 4: 809 volwassenen met obesitas en minstens één comorbiditeit, gerandomiseerd naar CagriSema 2,4/2,4 mg of tirzepatide 15 mg eenmaal per week gedurende 84 weken. Het bedrijf meldde gewichtsafnames van 23,0 procent met CagriSema tegenover 25,5 procent met tirzepatide volgens de werkzaamheidsestimand, en 20,2 procent tegenover 23,6 procent volgens de behandelregime-estimand. CagriSema voldeed niet aan het primaire eindpunt van non-inferioriteit ten opzichte van tirzepatide 15 mg. Dit zijn door het bedrijf aangekondigde kerncijfers, en op het moment van schrijven is er geen volledige peer-reviewed publicatie verschenen, dus de details over subgroepen, uitval en veiligheid moeten nog worden gepubliceerd.

Het mechanistische verschil verdient een heldere uiteenzetting. Semaglutide is een GLP-1-receptoragonist die op één route aangrijpt. Tirzepatide is een dubbele GIP- en GLP-1-receptoragonist, en onze vergelijking van semaglutide en tirzepatide bespreekt het directe bewijs tussen die twee. CagriSema combineert GLP-1-agonisme met amyline-agonisme. Verder in de pijplijn voegt retatrutide glucagonreceptor-agonisme toe als derde component. Elke combinatie is een andere gok op welke verzadigings- en energieverbruiksroutes elkaar zinvol aanvullen.

Niets hiervan leidt tot een rangorde voor een individu. Gemiddelde werkzaamheid in trials zegt niets over verdraagbaarheid, comorbiditeiten, contra-indicaties, geneesmiddelinteracties, toegang of kosten voor een bepaalde persoon. Dat zijn klinische beslissingen die thuishoren bij een gekwalificeerde zorgverlener, op basis van een individuele medische voorgeschiedenis.

Welke bijwerkingen zijn gemeld in de trials?

In elke tot nu toe gepubliceerde cagrilintide-dataset staan maag-darmklachten bovenaan de veiligheidstabellen. Dat is te verwachten vanuit het mechanisme: zowel amyline- als GLP-1-signalering vertragen de maaglediging en activeren misselijkheidscircuits in de hersenstam.

In REDEFINE 1 werden maag-darmklachten gemeld bij 79,6 procent van de deelnemers die cagrilintide-semaglutide kregen, tegenover 39,9 procent bij placebo. De gemelde klachten waren misselijkheid, braken, diarree, obstipatie en buikpijn, door de onderzoekers beschreven als voornamelijk voorbijgaand en licht tot matig van ernst. Het verschil tussen de actieve arm en de placeboarm is groot, maar het hoge placebopercentage herinnert eraan dat maag-darmklachten in deze populatie vaak voorkomen en dat ongecontroleerde meldingen de toeschrijving overschatten.

In de fase 2-monotherapietrial werd cagrilintide over het hele geteste doseerbereik als goed verdragen beschreven, waarbij maag-darmklachten opnieuw de meest voorkomende categorie waren, met een dosisrelatie in de frequentie. De opbouwschema's in al deze trials waren specifiek bedoeld om vroege misselijkheid te beperken. Daarom mag de verdraagbaarheid uit een protocol met langzame opbouw niet worden doorgetrokken naar een ander gebruikspatroon.

Naast maag-darmklachten kennen de betrokken klassen aandachtspunten die zijn vastgelegd voor goedgekeurde GLP-1-receptoragonisten en die fase 3-programma's bewaken: reacties op de injectieplaats, galblaasgerelateerde gebeurtenissen bij snel gewichtsverlies, veranderingen in hartslag en het verlies van vetvrije massa dat gepaard gaat met grote afnames van het totale lichaamsgewicht. De veiligheid op lange termijn van specifiek de amylinecomponent, over een periode van meerdere jaren, is nog niet in kaart gebracht.

Medische disclaimer: deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Cagrilintide is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Het is geen behandeling en niets hier mag worden opgevat als protocol. Wie farmacologische gewichtsbeheersing overweegt, moet een zorgverlener raadplegen, die contra-indicaties, interacties en het persoonlijke risico kan beoordelen. De wettelijke status van experimentele peptiden verschilt per rechtsgebied.

Wat is de regulatoire status van cagrilintide in 2026?

Per september 2026 is cagrilintide door geen enkele toezichthouder goedgekeurd, niet op zichzelf en niet als onderdeel van CagriSema. Het blijft een experimenteel geneesmiddel in klinische ontwikkeling.

Novo Nordisk diende in december 2025 een New Drug Application in bij de Amerikaanse FDA voor CagriSema voor gewichtsbeheersing, voornamelijk op basis van de fase 3-resultaten van REDEFINE 1 en REDEFINE 2. Volgens de verwachting van het bedrijf valt een regulatoire beslissing in de tweede helft van 2026. Een indiening is geen goedkeuring, en een beoordeling kan eindigen in goedkeuring, een verzoek om meer informatie of afwijzing.

Het klinische programma blijft ondertussen uitbreiden. Naast de REDEFINE-obesitastrials hebben de REIMAGINE-studies cagrilintide-semaglutide onderzocht bij type 2-diabetes, ook als aanvulling op basale insuline, met publicaties in de tijdschriftenfamilie van The Lancet in 2026. Elke extra indicatie heeft een eigen regulatoir traject en een eigen tijdlijn.

Een apart punt verdient nadruk, omdat het online veel verkeerd wordt voorgesteld. Er bestaat geen gevalideerde vorm van cagrilintide voor onderzoek of consumenten. Materiaal dat buiten de klinische toeleveringsketen wordt verkocht, is niet het trialproduct, is door geen enkele toezichthouder gekarakteriseerd op identiteit, zuiverheid, aggregatietoestand of steriliteit, en mag niet worden verondersteld zich te gedragen als de stof die in de bovenstaande publicaties wordt beschreven. Amyline-analogen zijn op dit punt bijzonder gevoelig, gezien de neiging tot fibrillatie die het medicinaal-chemische werk juist moest overwinnen.

Klow Peptide neemt cagrilintide niet op in zijn assortiment en linkt niet naar een leverancier ervan. Dat is een bewuste redactionele keuze, geen vergissing, en het weerspiegelt het feit dat de stof op dit moment alleen bestaat binnen een gereguleerd klinisch programma.

Wat is nog onbekend over cagrilintide?

Het gepubliceerde bewijs is ongewoon sterk voor een stof in dit stadium, met twee grote fase 3-trials in een toptijdschrift. Toch is het op een aantal specifieke punten nog onvolledig.

Cardiovasculaire uitkomsten. Gewichtsverlies is een surrogaateindpunt. Of cagrilintide-semaglutide ernstige cardiovasculaire voorvallen vermindert, zoals voor sommige GLP-1-receptoragonisten is aangetoond in speciale uitkomstentrials, is niet vastgesteld. Gewichtsverliestrials hebben daarvoor niet de statistische power.

De afzonderlijke bijdrage van amyline op de lange termijn. REDEFINE 1 kwantificeerde cagrilintide alleen na 68 weken, maar het ontwikkeltraject is de combinatie. Hoeveel van het extra voordeel specifiek uit amyline-agonisme komt, bij welke patiënten, en of het langer dan twee jaar aanhoudt, zijn open vragen. Het REDEFINE 4-resultaat tegenover tirzepatide roept ook de vraag op of amyline-agonisme bovenop GLP-1 net zoveel toevoegt als GIP-agonisme, wat nog in geen enkele trial rechtstreeks is getest.

Duurzaamheid en stopzetting. Zoals bij de rest van de klasse is de vraag wat er met het lichaamsgewicht gebeurt na het stoppen van de behandeling een centrale praktische kwestie, en de gepubliceerde follow-up is beperkt. De veiligheid op lange termijn van chronische activering van de calcitoninereceptor, inclusief effecten op bot en calciumhuishouding, is niet over een periode van meerdere jaren in kaart gebracht.

Bijzondere populaties. Data bij ouderen, bij mensen met aanzienlijke nier- of leverinsufficiëntie, bij adolescenten en tijdens de zwangerschap ontbreken of zijn minimaal, wat gebruikelijk is in dit ontwikkelstadium. Interacties met het volledige scala aan gelijktijdig gebruikte geneesmiddelen zijn eveneens onvolledig onderzocht.

Een eerlijke lezing van dit bewijs betekent twee dingen tegelijk vasthouden: het werkzaamheidssignaal uit fase 3 is aanzienlijk en goed gedocumenteerd, en de stof is nog experimenteel met belangrijke onbeantwoorde vragen. Beide uitspraken zijn waar.

Hoe houd je een flacon in de loop van de tijd bij?

Deze sectie bevat bewust geen eenheden, hoeveelheden of schema's. Ze gaat over de methodiek van registratie, een legitiem en afzonderlijk onderwerp naast de vraag wat iemand in een spuit zou moeten opzuigen.

Elk injecteerbaar peptide dat als gevriesdroogd poeder wordt geleverd, roept na reconstitutie dezelfde rekenkundige vragen op: hoeveel stof de container in totaal bevatte, welk volume oplosmiddel is toegevoegd, welke concentratie dat oplevert, hoeveel toedieningen een container dekt en wanneer hij is geopend. Dat rekenwerk verkeerd doen is een van de meest voorkomende en meest ingrijpende fouten op dit terrein, omdat een fout met een factor tien gemakkelijk te maken is en in een heldere oplossing onmogelijk te zien.

Drie dingen zijn de moeite waard om systematisch vast te leggen in een onderzoeks- of klinische registratie: de concentratie na reconstitutie, de datum van reconstitutie (peptiden in oplossing hebben onder koeling een beperkt stabiliteitsvenster) en een lopend saldo van wat er in de container overblijft. Een schriftelijk of digitaal logboek neemt de afhankelijkheid van het geheugen weg en maakt elke inconsistentie vroeg zichtbaar.

  • Noteer het lotnummer en de reconstitutiedatum op het moment dat de container wordt geopend, niet later.
  • Houd de concentratieberekening schriftelijk vast in plaats van haar telkens opnieuw uit te rekenen.
  • Houd het resterende saldo bij na elke onttrekking, zodat het einde van de container nooit een verrassing is.
  • Noteer de opslagomstandigheden en elke temperatuurafwijking.

De cagrilintide-calculator van Peptide Lab verzorgt dit rekenwerk en het lopende saldo. Het is een reken- en registratiehulpmiddel: het beveelt geen hoeveelheid, frequentie of schema aan en vervangt geen professioneel medisch toezicht. Voor een experimentele stof als cagrilintide is de enige passende context voor toediening een klinische trial onder toezicht.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is cagrilintide goedgekeurd door de FDA of de EMA?
Nee. Per september 2026 is cagrilintide niet goedgekeurd door de FDA, de EMA of een andere toezichthouder, noch alleen noch als onderdeel van de combinatie CagriSema. Novo Nordisk diende in december 2025 een New Drug Application in bij de FDA voor CagriSema voor gewichtsbeheersing, op basis van de fase 3-trials REDEFINE 1 en REDEFINE 2, waarbij het bedrijf een beslissing later in 2026 verwacht. Een indiening is geen goedkeuring. Zolang een toezichthouder geen besluit heeft genomen, blijft de stof experimenteel en moet ze worden beschouwd als alleen beschikbaar binnen klinische trials onder toezicht.
Wat is het verschil tussen cagrilintide en CagriSema?
Cagrilintide is het afzonderlijke molecuul, een langwerkend amyline-analoog. CagriSema is de vaste-dosiscombinatie van cagrilintide 2,4 mg met semaglutide 2,4 mg in één subcutane injectie per week. Bijna alle klinische ontwikkeling in de late fase is uitgevoerd met de combinatie en niet met cagrilintide alleen, omdat de fase 3-trials grotere gewichtsafnames lieten zien met het duo dan met elk van beide componenten. In REDEFINE 1 was de geschatte gemiddelde gewichtsverandering na 68 weken -20,4 procent met de combinatie, -14,9 procent met semaglutide alleen en -11,5 procent met cagrilintide alleen.
Hoe werkt cagrilintide vergeleken met een GLP-1-agonist?
Ze werken via verschillende receptorsystemen. GLP-1-receptoragonisten zoals semaglutide bootsen een incretinehormoon uit de darm na, waardoor ze de glucoseafhankelijke insulineafgifte verbeteren, glucagon remmen, de maaglediging vertragen en de eetlust verminderen via GLP-1-receptoren. Cagrilintide bootst amyline na, een hormoon dat samen met insuline door de bètacellen van de alvleesklier wordt uitgescheiden, en activeert amylinereceptoren en de calcitoninereceptor. Het signaleert grotendeels via de area postrema in de hersenstam om verzadiging te bevorderen en de maaglediging te vertragen. Omdat de twee routes verschillen, werd van combinatie een additief effect verwacht, en dat is wat de REDEFINE-trials zagen.
Hoeveel gewichtsverlies is gemeld met cagrilintide alleen?
In de fase 2-dosisbepalingstrial die in 2021 in The Lancet werd gepubliceerd, met 706 volwassenen met overgewicht of obesitas en zonder diabetes, gaf 26 weken eenmaal per week cagrilintide in de hoogste geteste dosis een gemiddeld gewichtsverlies van 10,8 procent, tegenover 3,0 procent met placebo en 9,0 procent met eenmaal daags liraglutide 3,0 mg. Over de cagrilintide-armen werd een dosis-responsrelatie waargenomen. Over de langere periode van 68 weken in REDEFINE 1 liet de monotherapie-arm met cagrilintide 2,4 mg een geschatte gemiddelde verandering van -11,5 procent zien. Dit zijn trialresultaten ter context, geen doseeradvies.
Waarom is voor cagrilintide maar één injectie per week nodig?
Vanwege acylering. Een C20-vetdizuurzijketen op het peptide bindt omkeerbaar aan circulerend albumine en vormt zo een langzaam in evenwicht komend depot dat het peptide beschermt tegen klaring door de nieren en enzymatische afbraak. In de fase 1b-trial met meervoudig oplopende doses, gerapporteerd door Enebo en collega's, lag de eliminatiehalfwaardetijd in de orde van 159 tot 195 uur, ruwweg zeven tot acht dagen, met een mediane tijd tot piekconcentratie tussen 24 en 72 uur. Natief amyline wordt binnen enkele minuten geklaard, en het analoog van de eerste generatie, pramlintide, vereiste drie injecties per dag.
Wat zijn de meest gemelde bijwerkingen?
Maag-darmklachten overheersen in elke gepubliceerde dataset. In REDEFINE 1 werden maag-darmklachten gemeld bij 79,6 procent van de deelnemers op cagrilintide-semaglutide tegenover 39,9 procent op placebo, bestaande uit misselijkheid, braken, diarree, obstipatie en buikpijn, door de onderzoekers beschreven als voornamelijk voorbijgaand en licht tot matig. De trialprotocollen gebruikten een geleidelijke dosisopbouw, juist om vroege misselijkheid te beperken. De verdraagbaarheid onder een begeleid opbouwschema mag dus niet worden doorgetrokken naar een ander gebruikspatroon. De veiligheid van de amylinecomponent op langere termijn, over meerdere jaren, is nog niet in kaart gebracht.
Is CagriSema effectiever dan tirzepatide?
De enige beschikbare directe vergelijking met tirzepatide 15 mg ondersteunde dat niet. Novo Nordisk maakte in februari 2026 kerncijfers bekend van de directe vergelijking REDEFINE 4: 809 volwassenen met obesitas, gerandomiseerd naar CagriSema 2,4/2,4 mg of tirzepatide 15 mg eenmaal per week gedurende 84 weken. De gemelde gewichtsafnames waren 23,0 procent tegenover 25,5 procent volgens de werkzaamheidsestimand en 20,2 procent tegenover 23,6 procent volgens de behandelregime-estimand, en CagriSema voldeed niet aan het primaire eindpunt van non-inferioriteit. Dit zijn kerncijfers van het bedrijf en geen peer-reviewed publicatie, dus de volledige details over veiligheid en subgroepen zijn nog niet bekend.
Kan cagrilintide als onderzoekspeptide worden gekocht?
Er bestaat geen gevalideerde vorm van cagrilintide voor onderzoek of consumenten. Materiaal dat buiten de klinische toeleveringsketen wordt aangeboden, is niet het trialproduct en is door geen enkele toezichthouder gekarakteriseerd op identiteit, zuiverheid, aggregatietoestand of steriliteit. Dit is belangrijker dan gewoonlijk bij een amyline-analoog, omdat natief amyline gemakkelijk amyloïdfibrillen vormt en de medicinale chemie achter cagrilintide specifiek was ontworpen om dat te voorkomen. Klow Peptide neemt cagrilintide niet op en linkt niet naar een leverancier ervan. Deze gids is uitsluitend educatief; raadpleeg een zorgverlener voor alles wat met gewichtsbeheersing te maken heeft.

Wetenschappelijke bronnen

  1. Lau DCW, Erichsen L, Francisco AM, et al. (2021). Once-weekly cagrilintide for weight management in people with overweight and obesity: a multicentre, randomised, double-blind, placebo-controlled and active-controlled, dose-finding phase 2 trial. The Lancet (PMID: 34798060). (PubMed)
  2. Enebo LB, Berthelsen KK, Kankam M, et al. (2021). Safety, tolerability, pharmacokinetics, and pharmacodynamics of concomitant administration of multiple doses of cagrilintide with semaglutide 2.4 mg for weight management: a randomised, controlled, phase 1b trial. The Lancet (PMID: 33894838). (PubMed)
  3. Frias JP, Deenadayalan S, Erichsen L, et al. (2023). Efficacy and safety of co-administered once-weekly cagrilintide 2.4 mg with once-weekly semaglutide 2.4 mg in type 2 diabetes: a multicentre, randomised, double-blind, active-controlled, phase 2 trial. The Lancet (PMID: 37364590). (PubMed)
  4. Garvey WT, Blüher M, Osorto Contreras CK, Davies MJ, et al. (REDEFINE 1 Study Group) (2025). Coadministered Cagrilintide and Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity. New England Journal of Medicine (PMID: 40544433). (PubMed)
  5. Davies MJ, et al. (REDEFINE 2 Study Group) (2025). Cagrilintide-Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity and Type 2 Diabetes. New England Journal of Medicine (PMID: 40544432). (PubMed)
  6. Kruse T, Hansen JL, Dahl K, et al. (2021). Development of Cagrilintide, a Long-Acting Amylin Analogue. Journal of Medicinal Chemistry (PMID: 34288673). (PubMed)
  7. Novo Nordisk A/S (2026). REDEFINE 4 headline results: CagriSema 2.4 mg/2.4 mg versus tirzepatide 15 mg in adults with obesity (company announcement, not yet peer-reviewed). Company announcement, February 23, 2026. (novonordisk.com)
  8. National Center for Biotechnology Information (2026). Cagrilintide, CID 171397054: molecular formula C₁₉₄H₃₁₂N₅₄O₅₉S₂, molecular weight 4409.01 g/mol. PubChem Compound Database. (pubchem.ncbi.nlm.nih.gov)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

Cagrilintide
Cagrilintide
Ontdekken →