Overzicht
Ipamorelin is een synthetisch pentapeptide (een korte keten van vijf aminozuren: Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH2) dat wordt ingedeeld als groeihormoonsecretagoog (GHS). Het werd eind jaren negentig voor het eerst beschreven door onderzoekers van Novo Nordisk, tijdens de zoektocht naar stoffen die de eigen productie van groeihormoon (GH) in het lichaam konden stimuleren, zonder de brede hormonale bijwerkingen van eerdere peptiden.
Ipamorelin brengt groeihormoon dus niet rechtstreeks in het lichaam, maar werkt een stap eerder: het geeft de hypofyse het signaal om het GH vrij te maken dat ze al aanmaakt. Dit onderscheid is belangrijk, omdat het hormoon zo in een natuurlijk, pulsatiel ritme vrijkomt en onderworpen blijft aan de normale regelmechanismen van het lichaam. Wie wil begrijpen waar peptiden als dit passen in het grotere geheel, vindt nuttige achtergrond in ons overzicht van wat peptiden zijn.
Ipamorelin behoort tot dezelfde functionele familie als GHRP-2 en GHRP-6 (groeihormoon-releasing peptiden), maar werd specifiek ontworpen om selectiever te zijn. Het molecuulgewicht bedraagt ongeveer 711,85 dalton, en de stof wordt in onderzoeksomgevingen meestal geleverd als gevriesdroogd (gelyofiliseerd) poeder dat nog moet worden opgelost.
Vooraf moet duidelijk worden gesteld dat Ipamorelin niet is goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) of het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) voor therapeutisch gebruik bij mensen. Het grootste deel van het beschikbare bewijs komt uit dierstudies en vroege klinische studies. Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter educatie en vormt geen medisch advies. Wie overweegt peptiden te gebruiken, moet een gekwalificeerde zorgverlener raadplegen.
Werkingsmechanisme
Het kenmerk dat Ipamorelin het sterkst onderscheidt van zijn voorgangers is de selectiviteit. In het fundamentele farmacologische onderzoek van Raun en collega's (1998) stimuleerde Ipamorelin de GH-afgifte met een potentie vergelijkbaar met die van GHRP-6, maar, en dat is cruciaal, zonder de ongewenste afgifte van andere hypofysehormonen.
Oudere secretagogen zoals GHRP-6 verhogen GH betrouwbaar, maar hebben ook de neiging om cortisol, prolactine en adrenocorticotroop hormoon (ACTH) te verhogen. Een chronisch verhoogd cortisolgehalte wordt in verband gebracht met stress, verminderd herstel en ongewenste metabole effecten, terwijl een verhoogd prolactinegehalte het reproductieve en endocriene evenwicht kan verstoren. In preklinische modellen had Ipamorelin bij GH-stimulerende doses weinig tot geen meetbaar effect op deze hormonen.
Dit gunstige profiel wordt toegeschreven aan de specifieke bindingseigenschappen van het peptide aan de GHS-R1a-receptor en aan het relatieve gebrek aan off-target-activiteit. Voor onderzoekers en clinici ligt de aantrekkingskracht voor de hand: een voorspelbaardere respons met minder verstorende hormonale variabelen. GHRP-6 stimuleert bovendien de eetlust via ghreline-achtige signalering, een effect dat bij Ipamorelin veel minder uitgesproken is.
Benadrukt moet worden dat “selectief” niet “zonder effect” of “volledig veilig” betekent. Selectiviteit verwijst hier naar een smallere hormonale voetafdruk in onderzoek, niet naar een garantie van veiligheid bij mensen. De langetermijngevolgen van herhaalde GHS-R1a-stimulatie bij mensen zijn niet vastgesteld in grote, gecontroleerde klinische studies.
Onderzochte voordelen
Selectieve GH-stimulatie
Selectieve agonist van de ghrelinereceptor die GH-afgifte stimuleert zonder opvallende verhoging van cortisol of prolactine.
Gunstig veiligheidsprofiel
Preklinische studies laten een geringe invloed op andere hypofysehormonen zien in vergelijking met oudere GHRP's.
Synergie met CJC-1295
Veelvuldig onderzochte combinatie om de GH-afgifte te versterken en te verlengen.
Herstel en lichaamssamenstelling
Onderzoek naar mogelijke effecten op weefselherstel en stofwisseling.
Onderzoeksstatus
Omdat Ipamorelin het endogene GH en, indirect, IGF-1 verhoogt, richt de onderzoeksinteresse zich op uitkomsten die van oudsher met de GH/IGF-1-as worden geassocieerd. Het is essentieel deze te zien als onderwerpen van onderzoek en niet als bewezen voordelen voor mensen, omdat de meeste gegevens afkomstig zijn uit diermodellen en kleine studies.
Het meest onderzochte gebied is de bot- en weefselstofwisseling. In dieronderzoek zijn GH-secretagogen bestudeerd op hun mogelijke invloed op het mineraalgehalte van het bot en op het herstel na katabole toestanden. Een studie van Andersen en collega's onderzocht het effect van Ipamorelin op het bot bij ratten die met glucocorticoïden waren behandeld, wat de belangstelling weerspiegelt om het door steroïdtherapie veroorzaakte verlies van spier- en botmassa tegen te gaan.
Een tweede gebied is de motiliteit van het maag-darmkanaal. Omdat de GHS-R1a-receptor en ghrelinesignalering een rol spelen in de darmfunctie, is Ipamorelin bestudeerd bij postoperatieve ileus, een tijdelijke verlamming van de darm na een operatie. Vroeg klinisch onderzoek, waaronder het werk van Beck et al. (2014), onderzocht of GHS-stoffen het herstel van de darmfunctie konden versnellen, al heeft deze ontwikkelingslijn niet tot een goedgekeurde therapie geleid.
In de bredere onderzoeks- en fitnesswereld wordt Ipamorelin besproken in verband met herstel, lichaamssamenstelling en slaapkwaliteit, aangezien GH van nature vrijkomt tijdens de diepe slaap. Robuust, peer-reviewed bewijs bij mensen voor deze specifieke toepassingen blijft echter beperkt. Lezers die willen weten hoe peptiden voor deze doelen worden gecombineerd, kunnen onze gids over peptide stacking raadplegen. Geen van deze toepassingen is door de FDA goedgekeurd, en beweringen over gegarandeerde resultaten voor de lichaamssamenstelling worden niet ondersteund door de huidige literatuur.
Waarom wordt Ipamorelin gecombineerd met CJC-1295?
Een van de meest besproken combinaties in peptide-onderzoek is Ipamorelin met CJC-1295. De logica achter de combinatie is gebaseerd op basale endocrinologie: de twee stoffen werken op verschillende receptoren en via complementaire routes, wat een additief effect op de GH-afgifte geeft, en volgens sommige onderzoeken zelfs een synergetisch effect.
CJC-1295 is een synthetisch analoog van het groeihormoon-releasing hormoon (GHRH). Het bindt aan de GHRH-receptor op de hypofyse en verhoogt de hoeveelheid GH die de klier klaar heeft staan om af te geven. Ipamorelin, dat werkt op de afzonderlijke GHS-R1a-receptor (ghreline), zet vervolgens de afgifte van dat voorbereide hormoon in gang. In wezen vergroot CJC-1295 de “voorraad” GH, terwijl Ipamorelin de poort opent om het vrij te laten.
Deze benadering met twee receptoren weerspiegelt hoe het lichaam de GH-secretie van nature coördineert, waarbij GHRH en ghreline samenwerken. Studies naar gecombineerde toediening van GHRH en GHS hebben aangetoond dat de gecombineerde GH-respons groter kan zijn dan de som van elke stof afzonderlijk. CJC-1295 bestaat bovendien in twee vormen, met of zonder Drug Affinity Complex (DAC), wat de halfwaardetijd en de doseerfrequentie sterk verandert. De versie zonder DAC (soms Mod GRF 1-29 genoemd) heeft een veel kortere werkingsduur en past daardoor bij een pulsatiele combinatie met Ipamorelin.
Omdat de twee peptiden een verschillende werkingsduur hebben, wordt de combinatie vaak zo getimed dat beide tegelijk de hypofyse bereiken. De combinatie is populair juist omdat ze twee mechanismen benut en tegelijk het pulsatiele ritme en de feedbackregeling van het lichaam behoudt, althans in theorie. Lezers die willen weten hoe zulke combinaties zijn opgebouwd, vinden onze gids over peptide stacking mogelijk nuttig. Net als Ipamorelin alleen is deze combinatie niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen, en het combineren van peptiden kan het risico vergroten in plaats van verkleinen.
Veiligheid en bijwerkingen
Het veiligheidsargument voor Ipamorelin berust grotendeels op de selectiviteit en op het behoud van de fysiologische feedback. Doordat het gebruikmaakt van de eigen reserve van de hypofyse, is het theoretische risico op de suprafysiologische GH-spiegels die bij geïnjecteerd rhGH voorkomen kleiner. Toch is geen enkel peptide risicoloos, en de hoeveelheid veiligheidsgegevens over Ipamorelin bij mensen is beperkt.
Gemelde en theoretische bijwerkingen, afgeleid van onderzoek naar GHS-stoffen in het algemeen, zijn onder meer:
- Reacties op de injectieplaats: roodheid, zwelling of irritatie op de plaats van de subcutane toediening.
- Vochtretentie en gewrichtsklachten: klassieke GH-gerelateerde effecten, over het algemeen dosisafhankelijk.
- Hoofdpijn, blozen of voorbijgaande duizeligheid: soms kort na toediening gemeld.
- Effecten op de glucosestofwisseling: GH is een tegenregulerend hormoon van insuline, dus een verhoogd GH kan de insulinegevoeligheid en de bloedglucose beïnvloeden, wat vooral een aandachtspunt is voor mensen met diabetes of een verhoogd risico daarop.
Omdat Ipamorelin GH en IGF-1 verhoogt, zijn er ook theoretische langetermijnzorgen die voor alle strategieën gelden die GH verhogen. Chronisch verhoogd IGF-1 is onderzocht in relatie tot celproliferatie, en daarom wordt mensen met actieve of eerdere kanker doorgaans afgeraden de GH-as te stimuleren. Deze risico's zijn niet specifiek voor Ipamorelin gekwantificeerd.
Kwaliteit en herkomst brengen extra, vaak onderschatte risico's met zich mee. Peptiden van onderzoekskwaliteit worden niet volgens farmaceutische normen geproduceerd, en verontreiniging, onjuiste dosering of verkeerde etikettering zijn reële mogelijkheden. Dat is een van de redenen waarom het onderscheid tussen onderzoeksgebruik en klinisch gebruik zo belangrijk is. Voor een uitgebreidere bespreking van deze overwegingen verwijzen we naar onze medische disclaimer. Raadpleeg altijd een zorgverlener voordat u een peptide overweegt.
Hoe wordt Ipamorelin gedoseerd in onderzoek?
De volgende informatie beschrijft doseringsbereiken die in de onderzoeks- en educatieve literatuur voorkomen. Ze wordt uitsluitend ter educatie verstrekt en vormt geen aanbeveling of protocol voor gebruik bij mensen. Ipamorelin is geen goedgekeurd geneesmiddel, en zelftoediening brengt reële risico's met zich mee.
In onderzoek en informele protocollen wordt Ipamorelin doorgaans toegediend via subcutane injectie, na reconstitutie met bacteriostatisch water. Vaak genoemde bereiken liggen tussen 100 en 300 microgram (mcg) per dosis, soms één tot drie keer per dag toegediend. De reden voor gesplitste dosering is om het natuurlijke pulsatiele GH-ritme van het lichaam beter na te bootsen.
| Parameter | Vaak genoemd bereik | Reden |
|---|---|---|
| Enkele dosis | 100-300 mcg | Bij benadering het bereik om een GH-puls te stimuleren |
| Frequentie | 1-3 keer per dag | Bootst de natuurlijke pulsatiliteit na |
| Tijdstip | Nuchter / voor het slapengaan | Beperkt de interferentie van insuline en voedsel met de GH-afgifte |
Het tijdstip wordt in de literatuur vaak benadrukt. Veel protocollen stellen toediening voor in nuchtere toestand en/of voor het slapengaan, omdat een verhoogde bloedglucose en insuline de GH-afgifte kunnen dempen en omdat de grootste natuurlijke GH-puls optreedt tijdens het begin van de diepe slaap. Het vermijden van koolhydraten vlak rond de toediening wordt vaak genoemd als gangbare praktijk.
Het begrip fysiologisch plafond staat centraal in discussies over dosering: omdat Ipamorelin werkt via de eigen reserve van de hypofyse, wordt aangenomen dat het overschrijden van een bepaalde dosis afnemende meeropbrengsten oplevert in plaats van een steeds hogere GH-productie. Dit is een van de theoretische voordelen van secretagogen ten opzichte van directe toediening van het hormoon. Toch is meer niet beter, en hogere doses vergroten de kans op bijwerkingen zonder evenredig voordeel.
Wat is de juridische en regelgevende status van Ipamorelin?
Ipamorelin bevindt zich in een regelgevende grijze zone. Het heeft nooit een handelsvergunning als geneesmiddel gekregen van de FDA, de EMA of andere grote toezichthouders. Dat betekent dat het wettelijk niet mag worden verkocht of aangeprezen voor de diagnose, behandeling of preventie van enige aandoening bij mensen.
In de praktijk wordt Ipamorelin verkocht als onderzoekschemicalie, met het etiket “uitsluitend voor onderzoek” en “niet voor menselijke consumptie”. Deze aanduiding legt de verantwoordelijkheid bij de koper en stelt het product vrij van de productie- en zuiverheidsnormen die voor goedgekeurde geneesmiddelen gelden. De juridische status van het kopen en bezitten van dergelijke stoffen verschilt sterk per rechtsgebied, en sommige landen gaan er strenger mee om dan andere.
Voor wedstrijdsporters is de situatie ondubbelzinnig. Het Wereldantidopingagentschap (WADA) verbiedt groeihormoonsecretagogen, waaronder Ipamorelin, onder categorie S2, die peptidehormonen, groeifactoren en verwante stoffen omvat. Het gebruik ervan is zowel binnen als buiten wedstrijdverband verboden, en een positieve test leidt tot zware sancties.
Wie Ipamorelin overweegt, moet deze juridische, regelgevende en kwaliteitsfactoren zorgvuldig afwegen. Het ontbreken van goedkeuring komt niet alleen voort uit bureaucratische vertraging, maar uit een reëel gebrek aan de grootschalige gegevens over veiligheid en werkzaamheid bij mensen die voor goedkeuring nodig zijn. Dit artikel is educatief en moedigt gebruik niet aan. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener en controleer de wetgeving in uw eigen regio voordat u een beslissing neemt.
Regelgevende status en dopingstatus
Ontwikkelingsgeschiedenis. Ipamorelin kwam voort uit de zoektocht van Novo Nordisk halverwege de jaren negentig naar een secretagoog die GH zou verhogen zonder de hormonale neveneffecten van eerdere groeihormoon-releasing peptiden, en werd in 1998 voor het eerst in de literatuur beschreven door Raun en collega's. Het klinische programma dat volgde ging helemaal niet over groeihormoondeficiëntie: Helsinn Therapeutics ontwikkelde de stof voor postoperatieve ileus, het tijdelijke verlies van darmmotiliteit na buikchirurgie, en sponsorde twee fase 2-studies. De eerste, NCT00672074, includeerde 117 deelnemers tussen 2008 en 2009 en werd gepubliceerd als Beck et al. 2014. De tweede, NCT01280344, een grotere fase 2-studie met 320 deelnemers, werd in mei 2014 afgerond. Er zijn geen resultaten gepubliceerd op ClinicalTrials.gov en de studie is nooit verschenen in de peer-reviewed literatuur. Sindsdien heeft geen enkele sponsor nog een studie geregistreerd.
Geen goedkeuring en een negatieve compoundingbeoordeling. Ipamorelin is geen goedgekeurd geneesmiddel in de Verenigde Staten, de Europese Unie of enig ander groot rechtsgebied. In de Verenigde Staten gaat de recente discussie over een beperktere vraag: of het mag worden gebruikt als grondstof (bulk substance) bij apotheekbereiding (compounding). De FDA beoordeelde ipamorelineacetaat en ipamoreline als vrije base voor zowel groeihormoondeficiëntie als postoperatieve ileus in een briefingdocument voor de vergadering van het Pharmacy Compounding Advisory Committee van 29 oktober 2024, concludeerde dat er geen gegevens waren gevonden die de werkzaamheid voor een van beide toepassingen ondersteunen, en uitte zorgen over de karakterisering en de immunogeniciteit. De commissie stemde voor beide stoffen tegen opname op de 503A-lijst. Daarnaast plaatste de FDA ipamorelineacetaat op 29 september 2023 in categorie 2 van haar tijdelijke 503B-beleid, met vermelding van ernstige bijwerkingen, waaronder overlijden, wanneer ipamorelin intraveneus werd toegediend, en vermeldt het onder de grondstoffen die bij compounding aanzienlijke veiligheidsrisico's kunnen opleveren. Australië heeft ipamorelin in zijn gifstandaard (poisons standard) opgenomen onder prestatie- en imagoverbeterende middelen.
Niet gedekt door het HHS-beleid, te allen tijde verboden in de sport. Het HHS-beleid inzake handhavingsdiscretie van 28 oktober 2026 noemt slechts zes peptiden: BPC-157-acetaat, TB-500-acetaat, MOTS-c-acetaat, Epitalon-acetaat, Semax als vrije base en KPV-acetaat. Ipamorelin staat daar niet bij, dus dat beleid verandert niets aan de status ervan. De WADA-verbodslijst 2026, van kracht sinds 1 januari 2026, plaatst groeihormoon-releasing factoren in sectie S2.2.4 en noemt ipamorelin uitdrukkelijk onder de groeihormoonsecretagogen en hun mimetica, naast anamoreline, capromoreline, ibutamoreen (MK-677), lenomoreline (ghreline), macimoreline en tabimoreline. Sectie S2 is te allen tijde verboden, zowel binnen als buiten wedstrijdverband, en de lijst is niet uitputtend: een stof die niet bij naam wordt genoemd, kan op grond van structuur of biologisch effect toch onder de categorie vallen.
Wat het bewijs niet aantoont
Voor groeihormoondeficiëntie is niets aangetoond. Hoewel het de toepassing is die online het meest wordt besproken, is groeihormoondeficiëntie nooit het onderwerp geweest van een werkzaamheidsstudie met ipamorelin. De FDA-beoordeling van 2024 stelt dat er geen gegevens zijn gevonden die de werkzaamheid voor die indicatie ondersteunen, en merkt op dat van patiënten met een volledige deficiëntie helemaal geen respons op een secretagoog mag worden verwacht, aangezien het mechanisme een hypofyse vereist die GH kan afgeven.
De enige gepubliceerde werkzaamheidsstudie bij mensen was negatief. In Beck et al. 2014 was het primaire eindpunt, de mediane tijd tot het verdragen van een gestandaardiseerde vaste maaltijd, 25,3 uur met ipamorelin tegenover 32,6 uur met placebo. Dat is een verschil van 7,3 uur dat de statistische significantie niet bereikte (p = 0,15). Ook de secundaire eindpunten voor het herstel van het bovenste en onderste maag-darmkanaal en de duur van de ziekenhuisopname lieten geen significante verschillen zien. De auteurs zelf pleitten voor voorzichtigheid vanwege de kleine steekproef en de strikte exclusiecriteria. Een korter herstel zag men in een subgroep van deelnemers met een open laparotomie, wat een hypothese voor een vervolgstudie is en geen resultaat. De tweede, drie keer zo grote fase 2-studie die daarop volgde, werd in 2014 afgerond en nooit gerapporteerd, waardoor de sterkste beschikbare bewijsbasis onvolledig is in een richting die niemand kan beoordelen.
Al het overige is preklinisch of afgeleid. De voordelen voor herstel, lichaamssamenstelling en slaap die in populaire discussies aan ipamorelin worden toegeschreven, zijn in geen enkele gepubliceerde studie bij mensen als klinisch eindpunt getest. Het botonderzoek (Andersen et al. 2001, Svensson et al. 2000) is bij ratten uitgevoerd. De selectiviteit waaraan het peptide zijn reputatie dankt, werd bij dieren gekarakteriseerd. Er zijn geen veiligheidsgegevens op lange termijn bij mensen, geen gegevens over carcinogeniciteit, en geen gegevens over wat herhaalde GHS-R1a-stimulatie jarenlang met de GH/IGF-1-as doet. De FDA merkt ook op dat de kwaliteitskenmerken van een injecteerbaar peptide, waaronder aggregatie en peptidegerelateerde onzuiverheden, afhangen van het productieproces, dat bij materiaal dat voor onderzoek wordt verkocht niet wordt gecontroleerd.
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
CJC-1295 + Ipamorelin
Groeiblend
Ipamorelin
Groeipeptide
CJC-1295
Groeipeptide
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Veelgestelde vragen
Is Ipamorelin hetzelfde als groeihormoon?
Waarom wordt Ipamorelin als selectiever beschouwd dan GHRP-6?
Waarom worden Ipamorelin en CJC-1295 samen gebruikt?
Is Ipamorelin goedgekeurd voor gebruik bij mensen?
Wat zijn de mogelijke bijwerkingen van Ipamorelin?
Is ipamorelin getest bij mensen?
Waarom is de klinische ontwikkeling van ipamorelin gestopt?
Bronnen
- Raun K, Hansen BS, Johansen NL, et al. (1998). Ipamorelin, the first selective growth hormone secretagogue. European Journal of Endocrinology. (PubMed)
- Andersen NB, Malmlöf K, Johansen PB, et al. (2001). The growth hormone secretagogue ipamorelin counteracts glucocorticoid-induced decrease in bone formation of adult rats. Growth Hormone & IGF Research. (PubMed)
- Beck DE, Sweeney WB, McCarter MD, et al. (2014). Prospective, randomized, controlled, proof-of-concept study of the ghrelin mimetic ipamorelin for the management of postoperative ileus. International Journal of Colorectal Disease. (PubMed)
- Sinha DK, Balasubramanian A, Tatem AJ, et al. (2020). Beyond the androgen receptor: the role of growth hormone secretagogues in the modern management of body composition in hypogonadal males. Translational Andrology and Urology. (PubMed)
- Teichman SL, Neale A, Lawrence B, et al. (2006). Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism. (PubMed)
- Sigalos JT, Pastuszak AW (2018). The Safety and Efficacy of Growth Hormone Secretagogues. Sexual Medicine Reviews. (PubMed)
- Helsinn Therapeutics (U.S.), Inc. (2009). A Phase II, Double-Blind, Placebo-Controlled, Multiple-Dose Study to Evaluate the Safety and Efficacy of Ipamorelin Compared to Placebo for the Management of Post-Operative Ileus in Patients. ClinicalTrials.gov, NCT00672074. (clinicaltrials.gov)
- Helsinn Therapeutics (U.S.), Inc. (2014). Phase II Study to Evaluate Safety and Efficacy of Ipamorelin Compared to Placebo for Recovery of Gastrointestinal Function Following Bowel Resection (320 participants, completed, results not posted). ClinicalTrials.gov, NCT01280344. (clinicaltrials.gov)
- U.S. Food and Drug Administration. (2024). FDA Briefing Document, Pharmacy Compounding Advisory Committee Meeting, October 29, 2024: ipamorelin-related bulk drug substances. U.S. Food and Drug Administration. (fda.gov)
- U.S. Food and Drug Administration. (2026). Certain Bulk Drug Substances for Use in Compounding That May Present Significant Safety Risks (ipamorelin acetate, category 2, 503B interim policy). U.S. Food and Drug Administration. (fda.gov)
- World Anti-Doping Agency. (2026). The 2026 Prohibited List, World Anti-Doping Code, section S2.2.4 (growth hormone releasing factors). Council of Europe Anti-Doping Convention appendix, Tractatenblad 2026, 25. (zoek.officielebekendmakingen.nl)
- Dominikowski A, Rękoś Z, Olejarz M, et al. (2026). The emerging landscape of performance-enhancing peptides modulating GH-IGF1 axis: bridging the gap between clinical evidence and patient self-administration. Frontiers in Endocrinology. (PubMed)
- Mendias CL, Awan TM. (2026). Safety and Efficacy of Approved and Unapproved Peptide Therapies for Musculoskeletal Injuries and Athletic Performance. Sports Medicine. (PubMed)