Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
Amycretin
NNC0487-0111

Amycretin

Amycretin (internationale generieke naam: zenagamtide; ontwikkelcodes NNC0487-0111 / NN9487)

7,847 g/mol (average, as reported) Molecuulgewicht
C₃₄₃H₅₅₀N₉₄O₁₁₆ Molecuulformule
In onderzoek. Data uit vroege fasen en fase 2 zijn gepubliceerd; fase 3-studies lopen sinds februari 2026. Niet goedgekeurd door de FDA, de EMA of een andere toezichthouder. Ontwikkelingsstatus
A 68-amino-acid unimolecular peptide combining a GLP-1 analogue segment and an amylin analogue segment joined by a linker of four glycine residues plus one glutamic acid residue. The molecule carries a C18 diacid-based sidechain acylation at position K37 of the GLP-1 part (enabling reversible albumin binding and a long systemic half-life), an unnatural 2-aminoisobutyric acid substitution in the N-terminal GLP-1 region for resistance to dipeptidyl peptidase-4, and a C-terminal amide. The complete residue-by-residue sequence has not been disclosed in the peer-reviewed literature.
Bijgewerkt op 7 november 2026
Amycretin Photo: Nishant Aneja

Wat is amycretin en waarom is het belangrijk?

Amycretin is een peptide in onderzoek dat door Novo Nordisk is ontwikkeld onder de codes NNC0487-0111 en NN9487. Het heeft inmiddels de internationale generieke naam zenagamtide gekregen. Daarom gebruiken recente tijdschriftartikelen die naam, terwijl studieregisters, congresabstracts en de meeste berichtgeving in de pers nog steeds van amycretin spreken. Beide namen verwijzen naar hetzelfde molecuul.

Wetenschappelijk opvallend is vooral het ontwerp. Amycretin wordt beschreven als de eerste unimoleculaire GLP-1- en amylinereceptoragonist: één enkele chemische stof die twee verschillende receptorsystemen voor eetlustregulatie activeert. Elke andere combinatiebenadering op dit gebied vereiste tot nu toe twee afzonderlijke geneesmiddelen die samen worden gegeven, of een vaste combinatie van twee moleculen in één pen. Amycretin brengt beide farmacologieën onder in één peptideketen, met één farmacokinetisch profiel en één vaste verhouding van activiteit.

Het wordt bovendien tegelijk in twee toedieningsvormen ontwikkeld: een wekelijkse subcutane injectie en een dagelijkse orale tablet. Die dubbele aanpak is in zo’n vroeg stadium ongebruikelijk en is een van de redenen waarom het programma aandacht trok ruim voordat het de late fase van onderzoek bereikte.

Per oktober 2026 bestaat het gepubliceerde bewijs bij mensen uit twee vroege-fasestudies die in juni 2025 in The Lancet zijn verschenen (een eerste studie bij mensen met de orale formulering en een fase 1b/2a-studie met de subcutane formulering), plus twee fase 2-doseringsstudies bij type 2 diabetes die in 2026 in The Lancet zijn gepubliceerd. Novo Nordisk is inmiddels gestart met fase 3-programma’s bij obesitas en bij type 2 diabetes. Er zijn geen fase 3-resultaten, geen cardiovasculaire uitkomstdata en nergens een goedkeuring door een toezichthouder.

Deze gids vat samen wat die publicaties rapporteren en, minstens zo belangrijk, wat ze nog niet aantonen. Hij is geschreven voor educatieve doeleinden en bevat of impliceert geen doseeradvies. Overweegt u een medicijn voor gewichtsbeheersing, praat dan met een gekwalificeerde zorgverlener. Zie voor meer context over deze geneesmiddelklasse ons overzicht van incretinemoleculen van de volgende generatie.

Hoe activeert één molecuul twee verschillende receptoren?

De GLP-1-arm van het molecuul reproduceert de bekende incretinefarmacologie: glucoseafhankelijke stimulatie van de insulineafgifte, onderdrukking van glucagon wanneer de glucose verhoogd is, vertraagde maaglediging en centrale signalering die de eetlust en voedselinname verlaagt. Dit is het mechanisme dat semaglutide en de rest van de klasse van GLP-1-receptoragonisten delen.

De amylinearm werkt via een andere route. Amyline is een hormoon dat samen met insuline door de bètacellen van de alvleesklier wordt afgegeven. Het signaleert via receptorcomplexen die zijn opgebouwd uit de calcitoninereceptor gekoppeld aan receptoractiviteit-modificerende eiwitten. De belangrijkste werkplek voor de eetlust is de area postrema in de achterhersenen, waar amyline bijdraagt aan verzadiging die een maaltijd beëindigt. Omdat amyline en GLP-1 op deels gescheiden circuits werken, heeft een combinatie een aannemelijke additieve onderbouwing, en niet slechts een overlappende. Die gedachte werd getest met de combinatie van twee moleculen, cagrilintide met semaglutide.

Structureel wordt amycretin gerapporteerd als een peptide van 68 aminozuren van ongeveer 7.847 Da, waarin een GLP-1-agonistisch deel en een amyline-agonistisch deel zijn verbonden door een korte linker van vier glycineresiduen en één glutaminezuurresidu. Een C18-dizuurzijketen op positie K37 van het GLP-1-deel maakt omkeerbare binding aan albumine mogelijk, wat de systemische halfwaardetijd genoeg verlengt voor wekelijkse subcutane toediening. Een onnatuurlijk 2-aminoisoboterzuurresidu nabij de N-terminus beschermt tegen afbraak door dipeptidylpeptidase-4, en de C-terminus is geamideerd.

Deze architectuur met één molecuul heeft een echte keerzijde die in krantenkoppen gemakkelijk wordt gemist. Eén molecuul betekent één gedeeld farmacokinetisch profiel en een vaste verhouding tussen GLP-1- en amylineactiviteit. Clinici kunnen de twee componenten niet onafhankelijk titreren. Als blijkt dat de twee farmacologieën voor werkzaamheid en verdraagbaarheid een verschillende optimale blootstelling hebben, kan een unimoleculaire stof niet worden bijgesteld om die te scheiden. Een combinatie van twee geneesmiddelen kan dat wel.

Ook het oraal toedienen van een peptide van deze grootte is niet eenvoudig. Peptiden worden slecht opgenomen vanuit de darm. Daarom gebruikte de orale studie dagelijkse doses in milligrammen die veel hoger lagen dan de wekelijks geïnjecteerde doses, en daarom zijn de opnameomstandigheden voor een orale peptideformulering van groot belang.

Wat liet het preklinische onderzoek zien?

De preklinische karakterisering van amycretin werd in 2025 gepubliceerd in eBioMedicine onder de titel „The effect of amycretin, a unimolecular glucagon-like peptide-1 and amylin receptor agonist, on body weight and metabolic dysfunction in mice and rats”. Dat artikel is ook de openbare bron voor de structurele beschrijving van het molecuul, inclusief de grootte, de linker en de zijketen die aan albumine bindt.

Het dieronderzoek rapporteerde een daling van het lichaamsgewicht en verbetering van markers van metabole ontregeling in muis- en rattenmodellen, in lijn met activatie van beide receptorsystemen. Preklinische studies van dit type zijn bedoeld om binding aan het doelwit aan te tonen, een doseerbereik vast te stellen en de stap naar onderzoek bij mensen te onderbouwen. Ze vormen geen bewijs van klinisch voordeel bij mensen.

Dit onderscheid verdient nadruk, omdat het in online samenvattingen van moleculen in een vroeg stadium routinematig vervaagt. Knaagdiermodellen van dieetgeïnduceerde obesitas reageren gelijkmatiger en sterker op eetlustremmende middelen dan mensen, en de vertaling van indrukwekkend gewichtsverlies bij dieren naar blijvend gewichtsverlies bij mensen is onvolmaakt. Verschillende eetlustgerichte mechanismen die bij knaagdieren goed presteerden, zijn in studies bij mensen mislukt of vastgelopen.

Wat het preklinische pakket wel biedt, is een mechanistische basis: aanwijzingen dat één peptide beide receptorfamilies daadwerkelijk kan aanspreken, in plaats van te werken als een GLP-1-agonist met een rudimentaire amylinecomponent. Of de amylinebijdrage bij mensen een klinisch betekenisvol voordeel oplevert bovenop GLP-1-agonisme alleen, kan alleen een directe vergelijkende studie met een GLP-1-monoagonist beantwoorden, en zo’n studie met amycretin is niet gepubliceerd.

Wat vond de subcutane fase 1b/2a-studie?

De subcutane studie, in 2025 in The Lancet gepubliceerd door Dahl en collega’s, was een gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 1b/2a-studie in één klinisch onderzoekscentrum in San Antonio, Texas, tussen 15 september 2023 en 24 april 2024. Er deden 125 deelnemers van 18 tot 55 jaar met overgewicht of obesitas mee (BMI 27,0 tot 39,9 kg/m²), van wie 101 amycretin kregen en 24 placebo.

Het ontwerp combineerde meerdere delen: enkelvoudige oplopende doses, meervoudige oplopende doses en een dosis-responsdeel waarin verschillende onderhoudsniveaus werden onderzocht. Enkelvoudige doses tot 1,0 mg en wekelijkse doses die werden opgebouwd tot 60 mg werden onderzocht, met een totale behandelduur van maximaal 36 weken in de langste delen. De onderzoekers rapporteerden dat enkelvoudige doses tot 1,0 mg en wekelijkse doses tot 60 mg met dosisopbouw veilig en verdraagbaar leken.

Wat het lichaamsgewicht betreft rapporteerde de studie een dosisafhankelijk effect, met dalingen van maximaal 23,2% (95%-BI 15,6 tot 30,8) ten opzichte van placebo bij de wekelijkse dosis van 60 mg in week 36. Op het ADA-congres 2025 en in bedrijfscommunicatie werd dezelfde dataset beschreven als een gemiddelde daling van 24,3% in de 60 mg-groep tegenover 1,1% met placebo. Beide getallen zijn verenigbaar: het ene is gecorrigeerd voor placebo, het andere geeft de waargenomen groepsgemiddelden weer.

Drie kanttekeningen zijn van belang bij de interpretatie van deze cijfers. Ten eerste was het primaire eindpunt het aantal tijdens de behandeling optredende bijwerkingen, niet het gewicht: dit was in de kern een veiligheids- en verdraagbaarheidsstudie, en de gewichtsbevindingen zijn ondersteunend, niet bevestigend. Ten tweede is de steekproef klein, is het betrouwbaarheidsinterval rond het effect bij de hoogste dosis breed (ruwweg 16% tot 31%), werd de studie op één locatie uitgevoerd en was er geen actieve vergelijker. Ten derde waren de deelnemers 18 tot 55 jaar en hadden ze geen diabetes, waardoor de oudere populatie met meer comorbiditeit, die het grootste deel van de klinische last van obesitas draagt, buiten beeld blijft.

De hier beschreven doses zijn de doses die onder toezicht in de studie zijn onderzocht. Het zijn geen aanbevelingen, en er bestaat buiten een klinische studie geen veilige of passende dosis amycretin.

Hoe presteerde orale amycretin in de eerste studie bij mensen?

De begeleidende publicatie, eveneens in 2025 in The Lancet, rapporteerde de eerste dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 1-studie bij mensen met orale amycretin bij volwassenen met overgewicht of obesitas zonder diabetes in de voorgeschiedenis. Er deden 144 deelnemers in één Amerikaans centrum mee, en de studie had een opzet in meerdere delen met enkelvoudige oplopende doses gevolgd door meervoudige oplopende doses, variërend van 1 mg per dag tot twee tabletten van 50 mg per dag, gedurende maximaal 12 weken.

Na 12 weken werd de gemiddelde gewichtsverandering gerapporteerd als -10,4% met 50 mg eenmaal daags en -13,1% met twee tabletten van 50 mg per dag, tegenover -1,2% met placebo. Uitgedrukt als effect gecorrigeerd voor placebo gaf de hoogste dosis een daling van maximaal 11,8% (95%-BI 9,0 tot 14,6). Orale amycretin werd beschreven als veilig en verdraagbaar over de geteste doses, waarbij de meeste tijdens de behandeling optredende bijwerkingen licht tot matig van ernst waren en qua frequentie dosisafhankelijk.

Een resultaat na 12 weken kan niet rechtstreeks worden vergeleken met een resultaat na 36 weken, omdat het gewichtsverlies bij middelen op basis van incretines nog vele maanden toeneemt voordat het afvlakt. De orale en subcutane cijfers in deze twee artikelen weerspiegelen verschillende blootstellingsduren, verschillende doseerbereiken en verschillende studiedelen, dus het zou een vergissing zijn ze te lezen als een gelijkwaardige vergelijking van beide toedieningsvormen.

De orale route is niettemin strategisch belangrijk. Een werkzame tablet voor eenmaal daags gebruik zou injecties, koudeketenvereisten en injectiegerelateerde drempels voor therapietrouw vermijden en de toegang sterk kunnen vergroten. Daar staat de productie tegenover: orale peptideformuleringen brengen slechts een klein deel van de toegediende dosis in de bloedbaan, dus elke tablet vereist veel meer werkzame stof dan een injectie, wat reële gevolgen heeft voor de beschikbaarheid op bevolkingsschaal. Orale kleinemoleculemiddelen zoals orforglipron omzeilen die beperking volledig, en dat is een van de belangrijkste strategische tegenstellingen op dit gebied.

Wat voegen de studies bij type 2 diabetes toe?

In november 2025 maakte Novo Nordisk de topresultaten bekend van een fase 2-studie met amycretin bij mensen met type 2 diabetes die onvoldoende gereguleerd waren op metformine met of zonder SGLT2-remmer. Volgens het bedrijf deden er 448 deelnemers mee en werden zowel wekelijkse subcutane als dagelijkse orale amycretin met placebo vergeleken. Het rapporteerde gewichtsdalingen van maximaal 14,5% met de subcutane formulering en maximaal 10,1% met de orale formulering na 36 weken, samen met statistisch significante dalingen van HbA1c.

Peer-reviewed fase 2-data verschenen in 2026 in The Lancet als twee begeleidende doseringsstudies onder de nieuwe naam van het molecuul, zenagamtide. De subcutane studie was een multicentrische, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie van 36 weken in 83 ziekenhuizen en klinieken in 11 landen, met volwassenen van 18 tot 75 jaar met type 2 diabetes en een HbA1c tussen 7,0% en 10,0% op stabiele metformine met of zonder SGLT2-remmer.

De dosering in die studie begon met 0,2 mg per week en werd om de vier weken opgehoogd tot onderhoudsdoses van 0,4 mg tot 40 mg. De primaire uitkomstmaat was de verandering in HbA1c van baseline tot week 36, en de geschatte HbA1c-verandering liep uiteen van -0,9% bij de laagste onderhoudsdosis (0,4 mg) tot -1,7% bij 40 mg, met een behandelverschil ten opzichte van placebo van -0,77% bij de dosis van 0,4 mg. Een begeleidende orale studie voor eenmaal daags gebruik werd tegelijk gepubliceerd.

Twee details zijn het vermelden waard. De onderhoudsdoses die bij type 2 diabetes zijn onderzocht, liggen aanzienlijk lager dan de wekelijkse dosis van 60 mg die in de obesitasstudie is onderzocht, wat zowel een ander therapeutisch doel weerspiegelt als de gebruikelijke praktijk van doseringsonderzoek op een glycemisch eindpunt. En dit waren fase 2-studies voor dosisbepaling: ze waren opgezet om doses voor fase 3 te identificeren, niet om langetermijnwerkzaamheid, cardiovasculaire veiligheid of vergelijkend voordeel ten opzichte van bestaande opties vast te stellen.

Mensen met type 2 diabetes die insuline of sulfonylureumderivaten gebruiken, lopen een risico op hypoglykemie wanneer glucoseverlagende middelen worden toegevoegd of gewijzigd. Elke beslissing in die situatie hoort bij een behandelend arts, niet bij een gids als deze.

Welke bijwerkingen en open veiligheidsvragen zijn er?

In beide gepubliceerde vroege-fasestudies met amycretin waren de meest voorkomende bijwerkingen maag-darmklachten: misselijkheid, braken, diarree en verminderde eetlust. De onderzoekers rapporteerden dat de meeste licht tot matig van ernst waren, dat de frequentie met de dosis toenam en dat de meeste aan het einde van de studies waren verdwenen. Dit profiel werd gekarakteriseerd als in overeenstemming met wat wordt gezien bij GLP-1-receptoragonisten en amylinereceptoragonisten die afzonderlijk worden gegeven.

De maag-darmverdraagbaarheid in deze klasse hangt sterk af van de titratiesnelheid, en studies in een vroege fase gebruiken langzame, onder toezicht uitgevoerde opbouwschema’s. Verdraagbaarheid onder die omstandigheden geldt niet noodzakelijk ook bij snellere opbouw, bij therapietrouw in de dagelijkse praktijk of bij bredere populaties met meer comorbiditeit en meer gelijktijdige medicatie.

Wat de gepubliceerde studies nog niet kunnen vertellen, is aanzienlijk. Met ruwweg 270 deelnemers in de twee obesitasstudies en een maximale blootstelling van 36 weken zijn deze studies veel te klein en te kort om zeldzame gebeurtenissen te karakteriseren. Risico’s waarvoor in de incretineklasse grote datasets nodig waren om ze te kwantificeren, zijn onder meer acute pancreatitis, galblaasaandoeningen, aspiratierisico rond anesthesie en ernstige maag-darmgebeurtenissen. Bevindingen bij knaagdieren over C-cellen van de schildklier hebben historisch de productinformatie van GLP-1-receptoragonisten bepaald en zouden bij elk nieuw middel in deze klasse moeten worden aangepakt. Effecten op de vetvrije massa, op het bot en op hernieuwde gewichtstoename na stopzetting zijn voor amycretin specifiek nog niet gekwantificeerd.

Er is niets bekend over amycretin tijdens zwangerschap of borstvoeding, bij adolescenten, bij ouderen, bij mensen met een aanzienlijke nier- of leverfunctiestoornis, of bij gebruik gedurende meerdere jaren. Er zijn ook geen cardiovasculaire uitkomstdata, die een verwacht onderdeel zijn geworden van het bewijsmateriaal voor chronische obesitastherapieën.

Medische disclaimer: amycretin is een molecuul in onderzoek dat door de FDA, de EMA of een andere toezichthouder niet is goedgekeurd voor welke indicatie dan ook. Deze sectie vat gepubliceerde rapportage van bijwerkingen samen voor educatieve doeleinden. Het is geen veiligheidsbeoordeling voor een individu en geen vervanging van professioneel medisch advies. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener over elke medische beslissing.

Hoe verhoudt amycretin zich tot CagriSema, orforglipron en semaglutide?

Het eerlijke antwoord is dat een directe vergelijking niet mogelijk is, omdat amycretin nooit rechtstreeks is getest tegen een van deze middelen. De onderstaande tabel zet de gepubliceerde resultaten uitsluitend ter referentie naast elkaar, en de verschillen in studiefase, duur, populatie en eindpunt maken elke rangschikking op basis daarvan onbetrouwbaar.

KandidaatOntwerpRouteGepubliceerd stadiumGerapporteerde gewichtsverandering
Amycretin (subcutaan)Eén molecuul, GLP-1 plus amylineWekelijkse injectieFase 1b/2a, 36 weken, n=125Tot 23,2% meer dan placebo bij 60 mg per week
Amycretin (oraal)Eén molecuul, GLP-1 plus amylineDagelijkse tabletFase 1, 12 weken, n=144-13,1% vs -1,2% placebo bij de hoogste dosis
CagriSemaTwee moleculen, cagrilintide plus semaglutideWekelijkse injectieFase 3 (REDEFINE 1), 68 weken, n=3.417-20,4% vs -3,0% placebo
OrforglipronOraal klein molecuul, alleen GLP-1Dagelijkse tabletFase 3 (ATTAIN-1), 72 weken; FDA-goedkeuring april 2026 (Foundayo), Britse MHRA-vergunning augustus 2026, positief CHMP-advies oktober 2026-11,2% bij 36 mg (en -7,5% bij 6 mg, -8,4% bij 12 mg)
Semaglutide 2,4 mgPeptide, alleen GLP-1Wekelijkse injectieFase 3 (STEP 1), 68 weken; goedgekeurd, nu ook als orale tablet van 25 mg voor gewichtsbeheersing (FDA, december 2025) en als wekelijkse dosis van 7,2 mg (FDA, maart 2026)Ongeveer -15%

Het duidelijkste conceptuele contrast is met CagriSema, dat dezelfde hypothese van GLP-1 plus amyline nastreeft met twee afzonderlijke moleculen die samen zijn geformuleerd in een vaste combinatie. Die aanpak heeft fase 3 afgerond: in REDEFINE 1 was de geschatte gemiddelde gewichtsverandering in week 68 -20,4% met cagrilintide-semaglutide tegenover -3,0% met placebo, en in REDEFINE 2, bij volwassenen met type 2 diabetes, -13,7% tegenover -3,4%. Amycretin mikt op dezelfde biologie met een eenvoudiger product uit één stof, maar loopt qua bewijs enkele jaren achter. Onze cagrilintide-gids behandelt de amylinekant van die combinatie in detail.

Het contrast met orforglipron gaat over chemie en schaal, niet over het mechanisme. Orforglipron is een niet-peptidisch klein molecuul dat alleen de GLP-1-receptor activeert, waardoor het eenvoudig als tablet te formuleren en in grote volumes te produceren is. In de fase 3-obesitasstudie was de gemiddelde gewichtsverandering in week 72 -11,2% bij de dosis van 36 mg, waarbij bijwerkingen leidden tot stopzetting bij 5,3% tot 10,3% van de orforglipron-groepen tegenover 2,7% bij placebo. Orale amycretin streeft hetzelfde gemak na, maar via een peptide met een dubbel mechanisme, met de productiebeperkingen die daarbij horen.

Ten opzichte van semaglutide, de maatstaf met één mechanisme, lijken de vroege amycretin-cijfers numeriek groter, maar een resultaat van 36 weken uit een vroege fase bij 125 sterk geselecteerde deelnemers vergelijken met een fase 3-resultaat van 68 weken bij duizenden is geen geldige vergelijking. Effectgroottes uit een vroege fase in kleine, nauw begeleide cohorten worden in grotere en langere studies vaak kleiner.

Waar staat amycretin in de ontwikkeling, en kan iemand het verkrijgen?

Novo Nordisk kondigde aan dat het zowel de subcutane als de orale formulering van amycretin zou doorontwikkelen naar fase 3 voor volwassenen met overgewicht of obesitas, met een programma dat in het eerste kwartaal van 2026 zou starten, en dat een fase 3-programma bij type 2 diabetes in 2026 zou volgen op basis van de fase 2-resultaten. Die planning is aangehouden. Volgens ClinicalTrials.gov startte de eerste studie van het AMAZE-programma, AMAZE 1 (NCT07339423), die wekelijkse subcutane amycretin met placebo vergelijkt bij ongeveer 1.150 volwassenen met overtollig lichaamsgewicht, op 24 februari 2026. In de loop van 2026 volgden meer AMAZE-studies: AMAZE 2 (NCT07533175) bij mensen met overtollig lichaamsgewicht en type 2 diabetes, gestart in april 2026; AMAZE 3 en 4 bij obstructieve slaapapneu; AMAZE 5 en 6 bij knieartrose; AMAZE 7 en 8 tegenover semaglutide; AMAZE 9 met de orale tablet; en AMAZE 12 (NCT07503210), een studie naar gewichtsbehoud die in april 2026 startte en in november 2026 de inclusie had afgerond. Een apart programma bij type 2 diabetes, AMBITION, begon met AMBITION 7 (NCT07797335), die het molecuul vergelijkt met insuline glargine bij mensen met een verhoogd cardiovasculair risico. Op het moment van schrijven was er geen fase 3-resultaat gepubliceerd, en de geregistreerde primaire einddata lopen van 2028 tot 2029.

Fase 3 is waar de klinisch belangrijke vragen worden beantwoord. Een programma in de late fase moet laten zien of het gewichtsverlies dat over 36 weken is gezien standhoudt over 68 weken of langer, hoeveel deelnemers het regime goed genoeg verdragen om het vol te houden, hoe het molecuul presteert tegen een actieve vergelijker in plaats van placebo, wat er met de lichaamssamenstelling gebeurt, wat er na stopzetting gebeurt, en of het veiligheidsprofiel schoon blijft bij duizenden deelnemers in plaats van honderden. Zolang dat bewijs er niet is, is amycretin een veelbelovende kandidaat en geen gevestigde optie.

Wat de beschikbaarheid betreft, is de situatie ondubbelzinnig. Amycretin is door geen enkele toezichthouder goedgekeurd, is niet op recept verkrijgbaar en bestaat legitiem alleen binnen door een sponsor gefinancierde klinische studies. De enige legale manier om het te krijgen, is deelname aan een geregistreerde studie, een gesprek dat u met een arts kunt voeren.

Materiaal dat online door leveranciers van onderzoekschemicaliën als amycretin of zenagamtide wordt aangeboden, is niet het klinische product. Stoffen die via dit kanaal worden verkocht, bieden geen geverifieerde identiteit, zuiverheid, sterkte, endotoxine- of steriliteitsgarantie, en onafhankelijk onderzoek in de markt voor onderzoekspeptiden heeft herhaaldelijk verkeerd geëtiketteerde en te laag of te hoog gedoseerde flesjes aangetoond. Deze producten zijn uitsluitend bestemd voor laboratoriumonderzoek, ze worden niet volgens farmaceutische normen vervaardigd en hun juridische status verschilt per rechtsgebied. Klow Peptide verstrekt geen informatie over inkoop, doseerprotocollen of toedieningsadvies voor niet-goedgekeurde moleculen, en zelftoediening van een niet-goedgekeurd peptide brengt risico’s met zich mee die geen enkele gepubliceerde dataset kan kwantificeren.

Dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. Het beschrijft gepubliceerd onderzoek en is geen medisch advies, geen aanbeveling en geen onderschrijving van enig gebruik van amycretin. Onderzoekspeptiden zijn niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Overweegt u behandeling voor overgewicht, obesitas of type 2 diabetes, bespreek dan de goedgekeurde opties die voor u beschikbaar zijn met een gekwalificeerde zorgverlener. Zie voor meer achtergrond over de plaats van dit molecuul tussen opkomende metabole middelen onze gids over incretinetherapieën van de volgende generatie.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is amycretin goedgekeurd of op recept verkrijgbaar?
Nee. Amycretin is door de FDA, de EMA of een andere toezichthouder niet goedgekeurd, voor geen enkele indicatie. Het gepubliceerde bewijs bij mensen bestaat uit twee vroege-fasestudies bij overgewicht of obesitas en twee fase 2-doseringsstudies bij type 2 diabetes. Fase 3-programma’s lopen sinds februari 2026, maar er zijn geen fase 3-resultaten beschikbaar. De enige legitieme toegangsroute is deelname aan een geregistreerde klinische studie.
Wat is zenagamtide, en is dat hetzelfde als amycretin?
Ja, het is hetzelfde molecuul. Zenagamtide is de internationale generieke naam die is toegekend aan de stof die oorspronkelijk onder de codes NNC0487-0111 en NN9487 werd ontwikkeld en bekendstaat als amycretin. Tijdschriftartikelen uit 2026 gebruiken zenagamtide, terwijl studieregisters, congresmateriaal en de meeste media amycretin blijven zeggen.
Hoe verschilt amycretin van CagriSema?
Beide richten zich op dezelfde twee receptorsystemen, GLP-1 en amyline, maar met verschillende middelen. CagriSema is een vaste combinatie van twee afzonderlijke moleculen, cagrilintide en semaglutide. Amycretin is één peptide van 68 aminozuren dat beide farmacologieën in één keten draagt, wat het product eenvoudiger maakt maar de verhouding van de twee activiteiten vastlegt, zodat ze niet onafhankelijk getitreerd kunnen worden. CagriSema heeft fase 3-studies afgerond; amycretin is in 2026 in die fase beland.
Is de orale vorm van amycretin even werkzaam als de injectie?
De gepubliceerde data maken die vergelijking niet mogelijk. De subcutane studie liep tot 36 weken en rapporteerde dalingen van maximaal 23,2% meer dan placebo bij de hoogste wekelijkse dosis, terwijl de orale studie 12 weken liep en -13,1% tegenover -1,2% met placebo rapporteerde bij de hoogste dagelijkse dosis. Omdat het gewichtsverlies bij middelen op basis van incretines nog vele maanden toeneemt, kunnen een resultaat na 12 weken en een resultaat na 36 weken niet worden gelezen als gelijkwaardige metingen van de twee routes.
Welke bijwerkingen werden gemeld in de amycretin-studies?
Maag-darmklachten waren in beide gepubliceerde studies het meest voorkomend: misselijkheid, braken, diarree en verminderde eetlust. De onderzoekers beschreven de meeste als licht tot matig van ernst, qua frequentie dosisafhankelijk en aan het einde van de studies verdwenen. Deze studies waren veel te klein en te kort om zeldzame risico’s op te sporen, dus het volledige veiligheidsprofiel blijft onbepaald.
Veroorzaakt amycretin meer of minder misselijkheid dan semaglutide?
Er is geen bewijs voor het een of het ander, omdat amycretin nooit rechtstreeks is getest tegen semaglutide of een andere actieve vergelijker. Het vergelijken van het aantal bijwerkingen tussen afzonderlijke studies met verschillende populaties, duur en titratieschema’s levert geen betrouwbaar antwoord op. In gepubliceerde commentaren is de verdraagbaarheid van amycretin beschreven als grotendeels in lijn met GLP-1-monoagonisten, wat een kwalitatieve observatie is en geen vergelijking.
Waarom zijn onderzoekers geïnteresseerd in amylineagonisme?
Amyline wordt samen met insuline door de bètacellen van de alvleesklier afgegeven en signaleert vooral via circuits in de achterhersenen waarbij de area postrema betrokken is, wat bijdraagt aan verzadiging die een maaltijd beëindigt. Omdat die circuits slechts gedeeltelijk overlappen met de GLP-1-signaalwegen, biedt het toevoegen van amylineagonisme een mechanistische reden voor aanvullende in plaats van louter dubbele effecten op de voedselinname. De fase 3-resultaten van de combinatie van twee moleculen, cagrilintide plus semaglutide, zijn tot nu toe de sterkste klinische steun voor die gedachte.
Kan ik amycretin kopen bij een leverancier van onderzoekspeptiden?
Producten die door leveranciers van onderzoekschemicaliën als amycretin worden aangeboden, zijn niet het klinische molecuul dat door Novo Nordisk is onderzocht, en ze worden uitsluitend verkocht voor laboratoriumonderzoek, niet voor gebruik bij mensen. Ze hebben geen geverifieerde identiteit, zuiverheid, sterkte of steriliteit, hun juridische status verschilt per rechtsgebied en er bestaat geen vastgestelde dosis voor amycretin buiten een klinische studie. Wij verstrekken geen informatie over inkoop of dosering van niet-goedgekeurde moleculen. Bespreek in plaats daarvan goedgekeurde opties met een zorgverlener.

Bronnen

  1. Dahl K, Toubro S, Dey S, et al. (2025). Amycretin, a novel, unimolecular GLP-1 and amylin receptor agonist administered subcutaneously: results from a phase 1b/2a randomised controlled study. The Lancet. (thelancet.com)
  2. Gasiorek A, et al. (2025). Safety, tolerability, pharmacokinetics, and pharmacodynamics of the first-in-class GLP-1 and amylin receptor agonist, amycretin: a first-in-human, phase 1, double-blind, randomised, placebo-controlled trial. The Lancet. (PubMed)
  3. Mora P, et al. (2026). Efficacy and safety of once-weekly subcutaneous zenagamtide, a novel unimolecular GLP-1 and amylin receptor agonist, in type 2 diabetes: a multicentre, randomised, parallel, double-blind, placebo-controlled, dose-finding, phase 2 trial. The Lancet. (thelancet.com)
  4. Mora P, et al. (2026). Efficacy and safety of once-daily oral zenagamtide, a novel unimolecular GLP-1 and amylin receptor agonist, in adults with type 2 diabetes: a multicentre, randomised, parallel, double-blind, placebo-controlled, dose-finding, phase 2 trial. The Lancet. (thelancet.com)
  5. Research article (full author list in publication) (2025). The effect of amycretin, a unimolecular glucagon-like peptide-1 and amylin receptor agonist, on body weight and metabolic dysfunction in mice and rats. eBioMedicine. (thelancet.com)
  6. Garvey WT, et al. (REDEFINE 1 Study Group) (2025). Coadministered Cagrilintide and Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity. New England Journal of Medicine. (nejm.org)
  7. Davies MJ, et al. (REDEFINE 2 Study Group) (2025). Cagrilintide-Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity and Type 2 Diabetes. New England Journal of Medicine. (PubMed)
  8. ATTAIN-1 investigators (2025). Orforglipron, an Oral Small-Molecule GLP-1 Receptor Agonist for Obesity Treatment. New England Journal of Medicine. (nejm.org)
  9. Wilding JPH, Batterham RL, Calanna S, et al. (STEP 1 Study Group) (2021). Once-Weekly Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity. New England Journal of Medicine. (PubMed)
  10. Novo Nordisk A/S (sponsor) (2026). AMAZE 1: A Research Study Investigating How Well the Medicine NNC0487-0111 Helps People With Excess Body Weight Lose Weight (NCT07339423). ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)
  11. Novo Nordisk A/S (sponsor) (2026). AMAZE 2: A Research Study Investigating How Well the Medicine NNC0487-0111 Helps People With Excess Body Weight and Type 2 Diabetes Lose Weight (NCT07533175). ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)
  12. Novo Nordisk A/S (sponsor) (2026). AMAZE 12: A Research Study Investigating How Well the Medicine NNC0487-0111 Helps People With Excess Body Weight Maintain Their Weight Loss (NCT07503210). ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)
  13. Novo Nordisk A/S (sponsor) (2026). AMBITION 7: A Research Study Investigating How Well Zenagamtide Lowers Blood Sugar and Body Weight Compared to Insulin Glargine in People With Type 2 Diabetes and Increased Risk of Diseases That Affect the Heart and Blood Vessels Treated With 1-3 Other Diabetes Medications (NCT07797335). ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)
  14. Eli Lilly and Company (2026). FDA approves Lilly's Foundayo (orforglipron), the only GLP-1 pill for weight loss that can be taken any time of day without food or water restrictions. Company press release. (investor.lilly.com)
  15. Medicines and Healthcare products Regulatory Agency (MHRA) (2026). UK first in Europe to authorise orforglipron for weight management and type 2 diabetes. GOV.UK announcement. (gov.uk)
  16. European Medicines Agency (2026). Meeting highlights from the Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP) 12-15 October 2026. EMA news. (ema.europa.eu)
  17. Novo Nordisk A/S (2025). Wegovy pill approved in the US as first oral GLP-1 for weight management (company announcement, 22 December 2025). Company announcement. (novonordisk.com)
  18. Novo Nordisk Inc. (2026). FDA approves Novo Nordisk's new Wegovy HD injection, delivering the highest weight loss to date for a Wegovy injection, adding to its already expansive clinical profile. Company press release. (prnewswire.com)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →