Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
Pemvidutide
(ALT-801)

Pemvidutide

Pemvidutide (voorheen ALT-801), gebalanceerde 1:1 dubbelagonist van de GLP-1-receptor en de glucagonreceptor

≈3873.36 g/mol (KEGG monoisotopic mass 3870.9972; published values vary slightly by salt and conjugate form) Molecuulgewicht
C₁₈₂H₂₇₅N₃₉O₅₄ Molecuulformule
Experimenteel. Niet goedgekeurd door de FDA of EMA. Fase 3 loopt bij MASH; fase 2 afgerond bij obesitas; fase 2 loopt bij alcoholgebruiksstoornis. Status
Synthetic 29-amino-acid analog of the glucagon/GLP-1 (oxyntomodulin-like) backbone. It carries an Aib (2-aminoisobutyric acid) substitution near the N-terminus to resist DPP-4 cleavage, an intramolecular lactam bridge that stabilizes the helix, a proprietary EuPort lipid-glucuronide moiety on a lysine side chain to extend half-life through albumin binding, and a C-terminal amide.
Bijgewerkt op 7 november 2026
Pemvidutide Photo: Martin Lopez

Wat is pemvidutide (ALT-801)?

Pemvidutide, ontwikkeld door Altimmune onder de codenaam ALT-801, is een synthetisch peptide van 29 aminozuren dat is ontworpen om twee receptoren tegelijk te activeren: de GLP-1-receptor en de glucagonreceptor. De onderscheidende ontwerpkeuze is de verhouding tussen die twee activiteiten. Waar andere dubbelagonisten zwaarder op één receptor leunen, is pemvidutide ontworpen voor een ongeveer gebalanceerde 1:1 GLP-1/glucagon-potentieverhouding, een keuze die de ontwikkelaars rechtstreeks koppelen aan de beoogde indicaties in de lever.

Structureel behoort pemvidutide tot de oxyntomoduline-achtige familie van glucagon/GLP-1-hybride peptiden. Natuurlijke peptiden van dit type worden binnen enkele minuten afgebroken, dus het molecuul draagt meerdere stabiliserende aanpassingen: een Aib-substitutie nabij de N-terminus om splitsing door dipeptidylpeptidase-4 te blokkeren, een intramoleculaire lactambrug die de helixvorm vastlegt, en een eigen lipide-glucuronidezijketen (het EuPort-domein) die omkeerbare albuminebinding bevordert. Samen maken deze wijzigingen een onderhuidse dosering eenmaal per week mogelijk, zonder de stapsgewijze dosisopbouw die bij de meeste incretinegeneesmiddelen wordt gebruikt.

Het ontwikkelprogramma is ongewoon omdat leverziekte en obesitas parallel worden onderzocht in plaats van na elkaar. Pemvidutide is onderzocht bij mensen met overgewicht of obesitas, bij mensen met metabool disfunctie-geassocieerde steatotische leverziekte (MASLD), bij biopsiebevestigde metabool disfunctie-geassocieerde steatohepatitis (MASH) met F2- tot F3-fibrose, en recentelijk bij alcoholgebruiksstoornis en alcoholgerelateerde leverziekte.

Het is belangrijk om precies te zijn over wat pemvidutide niet is. Het is geen goedgekeurd geneesmiddel. Het is niet op recept verkrijgbaar in de Verenigde Staten, de Europese Unie of elders, en het is geen voedingssupplement of cosmetisch ingrediënt. Lezers die meer context willen over de plaats van deze klasse kunnen ons overzicht van incretinepeptiden van de volgende generatie bekijken. Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter educatie en vervangt geen advies van een gekwalificeerde zorgverlener.

Hoe werkt een gebalanceerde 1:1 GLP-1/glucagon-agonist?

De twee armen van het molecuul hebben elk een eigen taak. GLP-1-receptoragonisme is het bekende deel: het vertraagt de maaglediging, versterkt de glucoseafhankelijke insulinesecretie en werkt in op circuits in de hypothalamus en de hersenstam om eetlust en voedselinname te verminderen. Dat is het mechanisme achter het gewichtsverlies bij middelen met één agonistische werking, zoals semaglutide.

De arm van de glucagonreceptor maakt deze klasse interessant voor de lever, en is ook het deel waarbij de meeste zorgvuldigheid nodig is. Glucagonreceptoren komen in hoge dichtheid voor op hepatocyten. Activering ervan verhoogt de vetzuuroxidatie in de lever, vermindert de de-novolipogenese en verhoogt het energieverbruik van het hele lichaam. In dier- en humane studies met deze klasse wordt glucagonagonisme geassocieerd met een lager leververvetgehalte en lagere circulerende cholesterol- en triglyceridenwaarden. De keerzijde is dat glucagon ook de glucoseproductie door de lever stimuleert; daarom moeten glucagonbevattende agonisten zo zorgvuldig worden gebalanceerd dat de GLP-1-arm elke neiging tot hyperglykemie compenseert.

De genoemde reden voor een 1:1-verhouding is dat die genoeg glucagonsignalering levert om direct op de lever te werken, terwijl de GLP-1-activiteit voldoende blijft om eetlust en bloedglucose te beheersen. Een tweede hypothese, die door de ontwikkelaars wordt uitgedragen, is dat het door glucagon verhoogde energieverbruik ervoor zorgt dat een groter deel van het totale gewichtsverlies uit vet komt in plaats van uit vetvrij weefsel. Die hypothese is biologisch aannemelijk, maar is, zoals hieronder besproken, niet bevestigd in een directe vergelijkende studie.

Preklinisch werk ondersteunt de op de lever gerichte logica. In een biopsiebevestigd, dieetgeïnduceerd obees muismodel van steatohepatitis kregen mannelijke C57BL/6J-muizen, die 32 weken het AMLN-dieet hadden gekregen, gedurende 12 weken dagelijks ALT-801, semaglutide, elafibranor of vehikel. De studie vergeleek het farmacodynamische profiel van de dubbelagonist rechtstreeks met een enkelvoudige GLP-1-agonist en een PPAR-agonist in hetzelfde model. Diermodellen van steatohepatitis geven de ziekte bij de mens maar gedeeltelijk weer, dus deze resultaten leveren een hypothese op en geen vastgesteld klinisch effect.

Wat liet de MOMENTUM-obesitasstudie zien?

MOMENTUM was de fase 2-obesitasstudie van pemvidutide. Er deden 391 deelnemers mee met obesitas, of met overgewicht plus ten minste één aan gewicht gerelateerde comorbiditeit; mensen met diabetes werden uitgesloten. De deelnemers werden gerandomiseerd naar een van drie wekelijkse onderhuidse doses (1,2 mg, 1,8 mg of 2,4 mg, toegediend zonder titratie) of naar placebo, gedurende 48 weken, naast advies over voeding en beweging.

Volgens de resultaten van de sponsor na 48 weken was het gemiddelde gewichtsverlies 10,3%, 11,2% en 15,6% bij respectievelijk 1,2 mg, 1,8 mg en 2,4 mg, tegenover 2,2% met placebo. Het bedrijf meldde ook dat de gewichtsverliescurve bij de hoogste dosis aan het einde van de behandeling nog niet was afgevlakt, wat erop wijst dat het 48-wekencijfer mogelijk onderschat wat een langere blootstelling zou opleveren. Volgens de melding voltooide 74,1% van de deelnemers in de pemvidutidegroepen de studie, tegenover 61,9% bij placebo.

Twee kanttekeningen zijn van belang voor het gewicht dat aan deze cijfers moet worden gehecht. Ten eerste zijn het door het bedrijf gerapporteerde topline- en congresdata (gepresenteerd op de 84e Scientific Sessions van de American Diabetes Association in 2024), geen peer-reviewed primaire publicatie met volledige methoden, betrouwbaarheidsintervallen en vooraf gespecificeerde analysepopulaties die onafhankelijk getoetst kunnen worden. Ten tweede was dit een fase 2-studie in een geselecteerde populatie zonder diabetes, dus de resultaten voorspellen niet hoe het middel presteert in bredere groepen of ten opzichte van actieve vergelijkers.

Ter vergelijking: gepubliceerde studies met goedgekeurde incretinegeneesmiddelen melden een gemiddeld gewichtsverlies van ongeveer 15% tot 17% voor semaglutide 2,4 mg en van circa 20% of meer voor de hoogste doses tirzepatide, in studies met een verschillend ontwerp en een verschillende duur. Vergelijking tussen studies is onbetrouwbaar, en bij gebrek aan directe vergelijkende data kan pemvidutide niet op basis van gewichtsverlies alleen ten opzichte van die middelen worden gerangschikt.

Geen enkele doseringsinformatie in dit artikel mag als advies worden opgevat. De genoemde doses zijn die welke in een gecontroleerde onderzoeksomgeving aan gemonitorde deelnemers zijn toegediend.

Behoudt pemvidutide echt vetvrije massa?

De bewering over vetvrije massa is de meest herhaalde uitspraak over pemvidutide en verdient daarom een zorgvuldige lezing. De lichaamssamenstellingsanalyse van de sponsor uit MOMENTUM meldde dat 21,9% van het verloren gewicht vetvrije massa was en 78,1% vetmassa, gemeten met dual-energy X-ray absorptiometry (DXA). Berichtgeving van het bedrijf zet dit af tegen de stelling dat vetvrij weefsel in sommige datasets met andere incretinegeneesmiddelen tot wel 40% van het totale gewichtsverlies uitmaakte.

Wat dit bewijs wel ondersteunt: in deze studie, in deze populatie, liet DXA zien dat het grootste deel van het verloren weefsel vet was, en dat het aandeel verloren vetvrij weefsel aan de gunstige kant lag van wat in de literatuur over gewichtsverlies is gemeld. Dat is een werkelijk interessant signaal en het past bij de hypothese van door glucagon gedreven energieverbruik.

Wat het niet aantoont, is uitgebreider. Er is geen directe vergelijkende studie die pemvidutide met semaglutide of tirzepatide vergelijkt op lichaamssamenstelling, dus de vergelijking met het cijfer van 40% zet getallen uit verschillende studies, populaties, beeldvormingsprotocollen en hoeveelheden totaal gewichtsverlies naast elkaar. Het deel van het gewichtsverlies dat uit vetvrije massa bestaat, varieert bovendien voorspelbaar met de hoeveelheid totaal verloren gewicht, de uitgangssamenstelling van het lichaam, de leeftijd en de eiwitinname en krachttraining tijdens de interventie, en geen daarvan is tussen studies gematcht. DXA-vetvrije massa is niet hetzelfde als skeletspier: het omvat water, bindweefsel en orgaanmassa en kan verschuiven met de hydratatietoestand. Ten slotte zijn er geen eindpunten voor spierkracht, handknijpkracht of lichamelijk functioneren gerapporteerd, dus de klinische betekenis van het verschil is onbekend.

De eerlijke samenvatting is dat het behoud van vetvrije massa met pemvidutide een veelbelovende maar niet geverifieerde vergelijkende bewering is, die nu steunt op een analyse van de sponsor die op een congres is gepresenteerd. Bevestiging vraagt om een gerandomiseerde studie met een actieve vergelijker, vooraf gespecificeerde lichaamssamenstellingseindpunten en functionele uitkomsten. Tot die tijd moet de marketingkreet over spierbehoud als beste in zijn klasse worden beschouwd als een onbewezen hypothese.

Wat liet de fase 2b-studie IMPACT zien bij MASH?

IMPACT is de cruciale fase 2b-studie bij biopsiebevestigde MASH met fibrose van stadium F2 tot F3. De resultaten na 24 weken zijn in november 2025 gepubliceerd in The Lancet, waarmee dit tot nu toe de meest robuuste peer-reviewed dataset over het molecuul is. De deelnemers kregen wekelijks onderhuids pemvidutide in een dosis van 1,2 mg of 1,8 mg, opnieuw zonder dosistitratie, of placebo.

Het primaire histologische eindpunt, het verdwijnen van MASH zonder verslechtering van fibrose, werd na 24 weken bereikt bij 59,1% van de deelnemers op 1,2 mg en bij 52,1% op 1,8 mg, tegenover 19,1% met placebo, met p kleiner dan 0,0001 voor beide doses in de intention-to-treat-analyse. Het tweede histologische eindpunt, verbetering van fibrose zonder verslechtering van MASH, bereikte 31,8% en 34,5% tegenover 25,9% met placebo, een verschil dat na 24 weken niet statistisch significant was. Dat onderscheid is belangrijk: het verdwijnen van steatohepatitis en het terugdringen van fibrose zijn verschillende uitkomsten, en fibrose reageert doorgaans langzamer.

Ondersteunende parameters wezen in dezelfde richting. Het levervetgehalte gemeten met MRI-PDFF daalde relatief met 58,0% en 62,8%, tegenover 16,2% met placebo. ALT daalde met 34,6 en 34,4 IE/l tegenover 10,3 IE/l met placebo. De systolische bloeddruk daalde met ongeveer 4 tot 5 mmHg, de lipidenparameters verbeterden, en nuchtere glucose en HbA1c lieten geen significante verandering zien, wat tegemoetkomt aan de theoretische zorg dat glucagonagonisme de glykemie zou kunnen verslechteren.

Vervolgdata uit het 48-wekendeel van IMPACT werden gepresenteerd op EASL 2026 en meldden aanhoudende metabole verbetering, waaronder gewichtsverlies van 7,5% op de dosis van 1,8 mg zonder duidelijk plateau, verdere afnames van tailleomtrek, triglyceriden en totaal cholesterol, en samengestelde niet-invasieve fibroseresponsen in het voordeel van pemvidutide. Deze latere data zijn congresdata en moeten als voorlopig worden gelezen totdat ze volledig zijn gepubliceerd.

Let er ook op dat de onderzochte MASH-doses (1,2 mg en 1,8 mg) lager zijn dan de hoogste obesitasdosis, wat een programma weerspiegelt dat gericht is op leverwinst bij een gewichtsverlies dat past bij leverpatiënten, en niet op maximale gewichtsreductie.

Wat voegen de eerdere lever- en preklinische studies toe?

Vóór IMPACT voerde het leverprogramma een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie uit bij mensen met MASLD (steatotische leverziekte zonder biopsiebevestigde steatohepatitis), in 2025 gepubliceerd in JHEP Reports. De hoofdstudie randomiseerde 94 deelnemers naar wekelijks pemvidutide in een dosis van 1,2 mg, 1,8 mg of 2,4 mg of naar placebo, waarbij een deel van hen doorging tot 24 weken behandeling.

Na 24 weken waren de relatieve afnames van het leververvetgehalte ten opzichte van de uitgangswaarde 56,3%, 75,2% en 76,4% in de drie dosisgroepen, tegenover 14,0% met placebo. Het lichaamsgewicht daalde in dezelfde periode met ongeveer 6%, en de auteurs beschreven het peptide als goed verdragen bij alle doses, met een lage incidentie van bijwerkingen. Een aanzienlijk deel van de behandelde deelnemers bereikte normalisatie van het leververvet, gedefinieerd als een leververvetfractie van 5% of minder.

Deze studie is om twee redenen nuttig. Ze is peer-reviewed, en ze toont een dosisafhankelijk effect op leververvet dat niet in verhouding staat tot de hoeveelheid verloren gewicht, wat het centrale argument is om glucagonagonisme toe te voegen in plaats van de GLP-1-activiteit simpelweg hoger te zetten. De beperkingen zijn even duidelijk: een kleine steekproef, beeldvormende in plaats van histologische eindpunten, en een korte duur in verhouding tot het natuurlijke verloop van leverziekte.

Aan de preklinische kant vergeleek de gepubliceerde muizenstudie van ALT-801 in een biopsiebevestigd dieetgeïnduceerd obees model van steatohepatitis de dubbelagonist met semaglutide en elafibranor over 12 weken dagelijkse dosering. Eerdere analyses van het bedrijf hebben ook de effecten op pathogene lipidemediatoren en op cardiovasculaire risicomarkers binnen het programma onderzocht. Dier- en biomarkerbevindingen leggen mechanisme en aannemelijkheid vast; ze tonen geen klinisch voordeel aan, en histologie blijft de referentiestandaard bij MASH.

Welke bijwerkingen zijn gemeld?

Het gerapporteerde verdraagbaarheidsprofiel wordt gedomineerd door dezelfde maag-darmeffecten die in de hele incretineklasse voorkomen: misselijkheid, braken, diarree, obstipatie en verminderde eetlust. In IMPACT traden bijwerkingen van welke aard dan ook op bij 78% en 81% van de twee pemvidutidegroepen tegenover 67% bij placebo, en ze werden beschreven als overwegend mild tot matig en geconcentreerd in ongeveer de eerste acht weken van de dosering. Stopzettingen wegens bijwerkingen waren in die studie laag, gemeld als 0 van 41 bij placebo, 1 van 85 bij 1,2 mg en 2 van 86 bij 1,8 mg.

Omdat pemvidutide zonder titratie wordt gegeven, zijn de eerste weken het moment waarop maag-darmeffecten zich naar verwachting opstapelen. Die ontwerpkeuze vereenvoudigt de toediening, maar neemt de geleidelijke opbouw weg die bij andere middelen juist wordt gebruikt om vroege misselijkheid te beperken. Lezers die willen weten hoe deze effecten zich binnen de klasse gedragen, kunnen ons artikel over bijwerkingen van GLP-1 lezen.

De glucagonarm roept aanvullende theoretische overwegingen op die in de studies zijn gemonitord: glucoseproductie door de lever en glykemische controle, hartslag en bloeddruk. De tot nu toe gerapporteerde data zijn geruststellend en niet zorgwekkend. In IMPACT lieten nuchtere glucose en HbA1c geen significante verandering zien, bleef de hartslag vrijwel ongewijzigd (een gemelde verandering van -0,8 slagen per minuut bij 1,8 mg) en daalde de systolische bloeddruk met ongeveer 4 tot 5 mmHg. De sponsor heeft in zijn 48-wekendataset ook geen onevenwicht in cardiale bijwerkingen ten opzichte van placebo gemeld.

Deze bevindingen komen uit fase 2-studies met enkele honderden deelnemers over 24 tot 48 weken. Dat is onvoldoende blootstelling om zeldzame bijwerkingen op te sporen, en het zegt niets over gebruik tijdens de zwangerschap, bij kwetsbare ouderen, bij gevorderde leverziekte, bij mensen met pancreatitis of medullair schildkliercarcinoom in de voorgeschiedenis, of in combinatie met andere glucoseverlagende middelen. Gegevens over langetermijnveiligheid en cardiovasculaire uitkomsten bestaan nog niet.

Wie overweegt een op GLP-1 gebaseerde therapie te gebruiken, moet dit bespreken met een arts of apotheker. Experimentele peptiden die buiten een klinische studie worden verkregen, brengen extra en niet te kwantificeren risico’s met zich mee op het gebied van identiteit, zuiverheid, steriliteit en doseringsnauwkeurigheid, en zijn niet geschikt voor gebruik bij de mens.

Hoe verhoudt het zich tot survodutide en mazdutide?

Pemvidutide, survodutide (Boehringer Ingelheim) en mazdutide (Innovent Biologics, in licentie van Eli Lilly) zijn allemaal GLP-1/glucagon-dubbelagonisten, wat ze conceptueel nauw verwant maakt en klinisch toch vrij verschillend. Ze verschillen in receptorbalans, dosisbereik, titratie-eisen, geografie en hoe ver hun programma’s per indicatie zijn gevorderd.

KenmerkPemvidutide (ALT-801)Survodutide (BI 456906)Mazdutide (IBI362)
MechanismeGebalanceerde 1:1 GLP-1/glucagonGLP-1/glucagon-dubbelagonistGLP-1/glucagon-dubbelagonist
Onderzochte doses (wekelijks)1,2; 1,8 en 2,4 mg, zonder titratie2,4; 4,8 en 6,0 mg4 mg, 6 mg
Belangrijkste leverbewijsFase 2b IMPACT, 24 weken, MASH F2 tot F3: verdwijnen zonder verslechtering van fibrose 59,1% en 52,1% vs. 19,1% placeboFase 2, 48 weken, MASH F1 tot F3: MASH-verbetering zonder verslechtering van fibrose 47% tot 62% vs. 14% placebo; verbetering van fibrose 34% tot 36% vs. 22%Afnames van leververvet gemeld binnen het obesitasprogramma
Belangrijkste obesitasbewijsFase 2 MOMENTUM, 48 weken, 391 deelnemers: tot 15,6% gewichtsverlies vs. 2,2% placebo (door het bedrijf gerapporteerd)Fase 3 SYNCHRONIZE-1 (zonder diabetes) en SYNCHRONIZE-2 (met type 2-diabetes), 76 weken, NEJM 2026: -13,0% en -9,8% op 6,0 mg vs. -5,4% en -3,9% placebo (estimand op basis van het behandelregime); het fase 3-programma omvat ook een studie naar cardiovasculaire uitkomstenFase 3 GLORY-1 in China, ongeveer 610 volwassenen: -10,09% (4 mg) en -12,55% (6 mg) vs. +0,45% placebo na 32 weken
StatusFase 3 bij MASH; niet goedgekeurdFase 3; niet goedgekeurd voor MASH of obesitasIn China goedgekeurd voor gewichtsbeheersing; niet goedgekeurd in de VS of de EU

Enkele vergelijkingen zijn het vermelden waard. Survodutide heeft de langere histologische dataset bij MASH, met biopsie-eindpunten na 48 weken die in 2024 zijn gepubliceerd in het New England Journal of Medicine en een fibrosesignaal op dat tijdstip. De IMPACT-studie van pemvidutide meldde een numeriek hoog percentage van verdwenen MASH na slechts 24 weken, een korter interval dan de meeste MASH-studies hanteren, maar liet op dat moment geen significante verbetering van fibrose zien. Mazdutide is commercieel het verst gevorderd, nadat het fase 3-obesitasstudies in China heeft afgerond en daar is goedgekeurd, maar de ontwikkeling ervan is gericht op Chinese populaties.

Geen enkele gerandomiseerde directe vergelijkende studie zet twee van deze moleculen tegen elkaar af. Verschillen in studieduur, fibrosestadium bij aanvang, placeborespons, geografie en definities van eindpunten maken een rangschikking tussen studies onbetrouwbaar, en schijnbare verschillen tussen de percentages in de tabel hierboven mogen niet worden gelezen als verschillen in werkzaamheid.

Wat is de ontwikkelings- en registratiestatus?

Per oktober 2026 is pemvidutide nergens goedgekeurd. Het kan niet worden voorgeschreven en wordt niet legaal als geneesmiddel in de handel gebracht in de Verenigde Staten, de Europese Unie, het Verenigd Koninkrijk of een andere grote jurisdictie.

De regelgevende positie binnen het ontwikkeltraject is niettemin verder opgeschoven. De FDA kende pemvidutide Fast Track-status toe voor MASH en, afzonderlijk, Fast Track-status voor alcoholgebruiksstoornis. In januari 2026 kondigde de sponsor aan dat de FDA op basis van de IMPACT-data na 24 weken de Breakthrough Therapy-status voor MASH had toegekend. Deze statussen zijn procedureel: ze verkorten en intensiveren de dialoog met de toezichthouder, en ze zijn geen conclusie over werkzaamheid of veiligheid, noch een garantie voor uiteindelijke goedkeuring.

Het MASH-programma is doorgegaan naar fase 3 met de PERFORMA-studie bij niet-cirrotische MASH, die eind juli 2026 van start ging (start van de inclusie aangekondigd door Altimmune op 3 augustus 2026); de biopsieresultaten na 52 weken worden in 2029 verwacht. Parallel daaraan heeft een fase 2-studie bij alcoholgebruiksstoornis (RECLAIM) eenmaal wekelijks pemvidutide tegen placebo geëvalueerd over 24 weken, met eindpunten gebaseerd op dagen met zwaar drinken en op fosfatidylethanol, een serummarker voor alcoholinname. De sponsor heeft positieve topline-resultaten van die studie aangekondigd; gedetailleerde peer-reviewed data waren ten tijde van het schrijven nog niet beschikbaar. Alcoholgerelateerde leverziekte staat ook als indicatie in het programma vermeld. Obesitas wordt daarentegen niet meer door de sponsor zelf ontwikkeld: het fase 3-obesitasprogramma dat in 2024 met de FDA was afgesproken is niet gestart, en Altimmune richt zich nu op leverziekte en zoekt een partner voor obesitas.

Voor lezers zijn de praktische gevolgen eenvoudig. Pemvidutide is niet op legitieme wijze te verkrijgen, en de enige passende toegangsroute is deelname aan een erkende klinische studie. Materiaal dat online als onderzoekspeptide wordt verkocht, is niet volgens farmaceutische normen vervaardigd, valt niet onder regelgevend toezicht voor gebruik bij de mens en brengt onverifieerbare risico’s met zich mee. De wettelijke status verschilt per rechtsgebied, en bezit of import kan beperkt zijn waar u woont.

Medische disclaimer: deze gids is educatief en vormt geen medisch advies, geen diagnose en geen doseringsaanbeveling. Pemvidutide is een onderzoeksstof die buiten klinische studies niet is goedgekeurd voor gebruik bij de mens. Beslissingen over obesitas, leverziekte of alcoholgebruiksstoornis moeten worden genomen met een gekwalificeerde zorgverlener die uw voorgeschiedenis kent.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is pemvidutide goedgekeurd voor gewichtsverlies of leverziekte?
Nee. Per oktober 2026 is pemvidutide een experimentele stof zonder handelsvergunning van de FDA, de EMA of een vergelijkbare toezichthouder. Het heeft FDA Fast Track-status voor MASH en voor alcoholgebruiksstoornis, plus Breakthrough Therapy-status voor MASH, aangekondigd in januari 2026, maar dit zijn procedurele statussen die het contact met de toezichthouder versnellen en geen oordeel over de werkzaamheid. De enige legitieme manier om pemvidutide te krijgen is deelname aan een erkende klinische studie.
Hoe verschilt pemvidutide van semaglutide of tirzepatide?
De doelreceptoren verschillen. Semaglutide activeert alleen de GLP-1-receptor. Tirzepatide activeert de GLP-1- en GIP-receptor. Pemvidutide activeert de GLP-1- en glucagonreceptor in een verhouding van ongeveer 1:1, wat directe effecten op de lever toevoegt op vetoxidatie en vetverwerking die GLP-1 alleen niet geeft. In de praktijk is dat verschil de reden waarom de belangrijkste indicatie van pemvidutide MASH is en niet diabetes. Geen enkele studie heeft pemvidutide rechtstreeks vergeleken met een van beide goedgekeurde middelen.
Hoeveel gewichtsverlies werd gezien in de pemvidutidestudies?
In de fase 2-studie MOMENTUM van 48 weken bij 391 deelnemers met obesitas of overgewicht met een comorbiditeit meldde de sponsor een gemiddeld gewichtsverlies van 10,3%, 11,2% en 15,6% bij de drie onderzochte doses, tegenover 2,2% met placebo. In het MASH-programma, waar lagere doses werden gebruikt, was het gewichtsverlies kleiner: tot ongeveer 6% na 24 weken in IMPACT en 7,5% op de dosis van 1,8 mg na 48 weken volgens data gepresenteerd op EASL 2026. De obesitascijfers blijven door het bedrijf gerapporteerde congresdata en geen volledige peer-reviewed publicatie.
Beschermt pemvidutide echt de spieren tijdens gewichtsverlies?
Het bewijs is suggestief maar niet doorslaggevend. Een lichaamssamenstellingsanalyse van de sponsor uit MOMENTUM meldde dat 21,9% van het verloren gewicht vetvrije massa was en 78,1% vetmassa, gemeten met DXA. Die verhouding is gunstig, maar ze komt uit één studie zonder actieve vergelijker, DXA-vetvrije massa is geen directe maat voor skeletspier, en er zijn geen uitkomsten voor kracht of lichamelijk functioneren gerapporteerd. De vergelijking met cijfers van tot 40% verlies van vetvrije massa bij andere incretinegeneesmiddelen mengt data uit niet-gematchte studies en mag niet als een directe vergelijking worden behandeld.
Verbeterde pemvidutide de leverfibrose in de IMPACT-studie?
Niet significant na 24 weken. Het verdwijnen van MASH zonder verslechtering van fibrose werd bereikt bij 59,1% en 52,1% van de deelnemers op de twee doses tegenover 19,1% met placebo, waarmee het primaire eindpunt werd gehaald met p kleiner dan 0,0001. Het afzonderlijke eindpunt verbetering van fibrose zonder verslechtering van MASH bereikte 31,8% en 34,5% tegenover 25,9% met placebo, een verschil dat niet statistisch significant was. Fibrose reageert over het algemeen langzamer dan ontsteking, en het lopende fase 3-programma is opgezet om een langere blootstelling te testen.
Wat zijn de meest gemelde bijwerkingen?
Maag-darmeffecten overheersen: misselijkheid, braken, diarree, obstipatie en verminderde eetlust, meestal mild tot matig en geconcentreerd in ongeveer de eerste acht weken van de dosering. In de IMPACT-studie trad een bijwerking van welke aard dan ook op bij 78% en 81% van de pemvidutidedeelnemers tegenover 67% bij placebo, en stopzettingen wegens bijwerkingen waren laag (1% en 2% tegenover geen bij placebo). Omdat pemvidutide zonder dosistitratie wordt gegeven, zullen vroege maag-darmeffecten zich naar verwachting in de eerste weken concentreren. Fase 2-data kunnen zeldzame risico’s niet opsporen.
Verhoogt activering van de glucagonreceptor de bloedsuiker?
Dat is de belangrijkste theoretische zorg bij elke glucagonbevattende agonist, aangezien glucagon de glucoseproductie door de lever verhoogt. In de tot nu toe gerapporteerde studies lijkt de GLP-1-arm dit te compenseren: IMPACT meldde geen significante verandering van nuchtere glucose of HbA1c over 24 weken. De obesitasstudie sloot ook mensen met diabetes uit, dus data in die populatie zijn beperkt. Glykemische effecten bij mensen met type 2-diabetes of bij gebruik van andere glucoseverlagende middelen zijn nog onvoldoende in kaart gebracht.
Kan pemvidutide worden gekocht als onderzoekspeptide?
Materiaal dat online onder deze naam wordt aangeboden, is geen farmaceutisch product, is niet vervaardigd volgens de kwaliteitsnormen voor goedgekeurde geneesmiddelen en valt niet onder regelgevend toezicht voor gebruik bij de mens. Identiteit, zuiverheid, steriliteit en nauwkeurigheid van de inhoud kunnen door een koper niet worden geverifieerd, en de wettelijke status voor import of bezit verschilt per land. Deze gids geeft geen advies over inkoop, dosering of toediening. Als u te maken hebt met obesitas, MASLD, MASH of een alcoholgebruiksstoornis, bespreek dan met een arts de goedgekeurde opties of deelname aan een studie.

Bronnen

  1. Noureddin M, et al. (2025). Safety and efficacy of weekly pemvidutide versus placebo for metabolic dysfunction-associated steatohepatitis (IMPACT): 24-week results from a multicentre, randomised, double-blind, phase 2b study. The Lancet. (thelancet.com)
  2. Browne SK, Suschak JJ, Tomah S, Gutierrez JA, Yang J, Georges B, Roberts MS, Harris MS (2025). Safety and efficacy of 24 weeks of pemvidutide in metabolic dysfunction-associated steatotic liver disease: A randomized, controlled clinical trial. JHEP Reports. (PMC)
  3. Nestor JJ, Parkes D, Feigh M, Suschak JJ, Harris MS (2022). Effects of ALT-801, a GLP-1 and glucagon receptor dual agonist, in a translational mouse model of non-alcoholic steatohepatitis. Scientific Reports. (nature.com)
  4. Sanyal AJ, Bedossa P, Fraessdorf M, et al. (2024). A Phase 2 Randomized Trial of Survodutide in MASH and Fibrosis. New England Journal of Medicine. (PubMed)
  5. Ji L, Jiang H, et al. (2025). Once-Weekly Mazdutide in Chinese Adults with Obesity or Overweight (GLORY-1). New England Journal of Medicine. (nejm.org)
  6. Suschak JJ, Harris MS, et al. (2022). 334-OR: Pemvidutide (ALT-801), a Balanced (1:1) GLP-1/Glucagon Dual Receptor Agonist, Induces Rapid and Marked Weight Loss without the Need for Dose Titration in People with Overweight/Obesity (conference abstract). Diabetes (ADA Scientific Sessions Supplement). (diabetesjournals.org)
  7. KEGG DRUG Database (2026). Pemvidutide (D12861): molecular formula and mass. Kyoto Encyclopedia of Genes and Genomes. (kegg.jp)
  8. Altimmune, Inc. (2023). Positive Topline Results from MOMENTUM 48-Week Phase 2 Obesity Trial of Pemvidutide (company disclosure, not peer-reviewed). Company press release. (globenewswire.com)
  9. Altimmune, Inc. (2026). Altimmune Receives FDA Breakthrough Therapy Designation for Pemvidutide in MASH (company disclosure). Company press release. (biospace.com)
  10. ClinicalTrials.gov (2026). Phase 3 Study of the Efficacy, Safety, and Clinical Outcomes of Pemvidutide in MASH (PERFORMA, NCT07795164). U.S. National Library of Medicine. (clinicaltrials.gov)
  11. ClinicalTrials.gov (2023). MOMENTUM: Phase 2 trial of pemvidutide in subjects with obesity or overweight (NCT05295875). U.S. National Library of Medicine. (clinicaltrials.gov)
  12. Altimmune, Inc. (2026). Altimmune Initiates PERFORMA Phase 3 Trial of Pemvidutide in Patients with MASH (August 3, 2026). Company press release. (biospace.com)
  13. le Roux CW, Wharton S, et al. (SYNCHRONIZE-1 Investigators) (2026). Survodutide Once Weekly for the Treatment of Adults with Obesity. New England Journal of Medicine. (PubMed)
  14. Wharton S, le Roux CW, et al. (SYNCHRONIZE-2 Investigators) (2026). Survodutide Once Weekly in Adults with Obesity and Type 2 Diabetes. New England Journal of Medicine. (PubMed)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →