Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
Mari
Tide

MariTide (maridebart cafraglutide, AMG 133)

Maridebart cafraglutide: volledig humaan monoklonaal anti-GIPR-antagonistantilichaam, geconjugeerd aan twee GLP-1-analoge peptiden die als GLP-1-receptoragonist werken

~153,500 g/mol (approximately 153.5 kDa, conjugate) Molecuulgewicht
No single empirical formula is published; the molecule is a monoclonal antibody scaffold plus two conjugated GLP-1 analogue peptides (reported MW ≈ 153.5 kDa) Moleculaire samenstelling
In onderzoek. Niet goedgekeurd door de FDA of EMA. Fase 3 (MARITIME-programma) loopt nog in oktober 2026. Onderzoeksstatus
Not a simple peptide. Maridebart cafraglutide is a peptide-antibody conjugate: a fully human monoclonal antibody that antagonizes the human GIP receptor, site-conjugated (reported at an engineered cysteine position) through amino acid linkers to two identical GLP-1 analogue agonist peptides.
Bijgewerkt op 7 november 2026
MariTide (maridebart cafraglutide, AMG 133) Photo: RF._.studio _

Wat is MariTide (maridebart cafraglutide)?

MariTide is de ontwikkelnaam voor maridebart cafraglutide, een obesitasmedicijn in onderzoek dat door Amgen wordt ontwikkeld en in de literatuur eerder bekendstond als AMG 133. Het behoort tot een klasse moleculen die tien jaar geleden nog niet bestond in klinisch obesitasonderzoek: een peptide-antilichaamconjugaat dat is ontworpen om twee verschillende incretinereceptoren tegelijk in tegengestelde richting aan te sturen.

Structureel is maridebart cafraglutide opgebouwd uit een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat werkt als antagonist van de glucose-afhankelijke insulinotrope polypeptidereceptor (GIPR). Twee identieke GLP-1-analoge peptiden die als GLP-1-receptoragonist werken, zijn via aminozuurlinkers chemisch aan dat antilichaam gekoppeld. Het resultaat is één groot molecuul, met een gerapporteerd molecuulgewicht van ongeveer 153,5 kDa, dat de ene incretinereceptor blokkeert en de andere activeert. Dat is een fundamenteel andere constructie dan de kleine, chemisch gemodificeerde peptiden die het incretineveld domineren, en het verklaart het meeste van wat MariTide bijzonder maakt, waaronder het ongewoon lange doseerinterval.

Het molecuul werd voor het eerst in detail beschreven door Véniant en collega's in Nature Metabolism in 2024, in een artikel dat zowel de preklinische farmacologie (bij obese muizen en cynomolgusapen) als de eerste studie bij mensen met obesitas (fase 1) rapporteerde. In de cohorten met meerdere oplopende doses in die fase 1-studie varieerde de gemiddelde verandering in lichaamsgewicht op dag 85 van ongeveer -7,2% bij het laagste meervoudige doseringsniveau tot -14,5% bij het hoogste geëvalueerde doseringsniveau (420 mg om de vier weken), terwijl deelnemers op placebo juist aankwamen.

MariTide ging daarna door naar een grote fase 2-dosisbepalingsstudie, waarvan de resultaten na 52 weken in september 2025 zijn gepubliceerd in het New England Journal of Medicine, en van daaruit naar het fase 3-programma MARITIME. Ben je nieuw op dit gebied? Ons overzicht van GLP-1- en incretinemoleculen van de volgende generatie geeft de bredere context van de plek van MariTide tussen de dubbele en drievoudige agonisten.

Belangrijk: maridebart cafraglutide is niet goedgekeurd door de FDA, de EMA of enige andere regelgevende instantie. Het is alleen beschikbaar voor deelnemers aan klinische studies die door de sponsor worden uitgevoerd. Dit artikel vat gepubliceerd bewijs samen ter educatie en is geen medisch advies.

Hoe werkt een antilichaam-peptideconjugaat op twee receptoren tegelijk?

De GLP-1-arm van het molecuul is de bekende. GLP-1-receptoragonisme vermindert de voedselinname via receptoren in de hypothalamus en de achterhersenen, vertraagt de maaglediging en versterkt de glucose-afhankelijke insulinesecretie. Elk goedgekeurd incretinegebaseerd obesitasmedicijn maakt gebruik van deze route, en het grootste deel van het maag-darmbijwerkingenprofiel van de klasse is hieraan toe te schrijven.

De antilichaamarm doet het tegenovergestelde van wat je zou verwachten. In plaats van de GIP-receptor te stimuleren, bindt het monoklonale antilichaam eraan en blokkeert het de signalering. Véniant en collega's rapporteerden in celgebaseerde assays antagonistische activiteit op de humane GIPR en agonistische activiteit op de humane GLP-1R, wat bevestigt dat het conjugaat beide farmacologieën in één molecuul behoudt. Bij obese muizen en apen gaf de combinatie een grotere gewichtsreductie dan elk van beide componenten afzonderlijk, de belangrijkste preklinische reden om het verder te ontwikkelen.

Een antilichaam als skelet gebruiken heeft drie praktische gevolgen. Ten eerste de farmacokinetiek: immunoglobulinen worden gerecycled door de neonatale Fc-receptor en langzaam geklaard, waardoor de blootstelling van uren of dagen naar weken gaat. Ten tweede de doelselectiviteit: een monoklonaal antilichaam is zeer specifiek voor zijn epitoop, wat handig is als je één receptor wilt uitschakelen zonder verwante familieleden te raken. Ten derde de productiecomplexiteit: antilichaam-peptideconjugaten vereisen productiecapaciteit voor biologische geneesmiddelen in plaats van peptidesynthese, een punt dat Amgen publiekelijk heeft besproken als leveringsoverweging voor een mogelijk grootschalig obesitasproduct.

Voor lezers die gewend zijn aan onderzoekspeptiden is dit belangrijk om te benadrukken: MariTide is geen peptide in de gebruikelijke zin en kan niet als zodanig worden behandeld. Het is een groot biologisch geneesmiddel. De eigenschappen, waaronder de lange halfwaardetijd, komen van de antilichaamruggengraat, niet van een gemodificeerde peptidesequentie.

Waarom GIPR blokkeren als tirzepatide het activeert?

Dit is op dit moment de wetenschappelijk interessantste vraag in het incretineveld, en ze verdient een eerlijk antwoord: ze is niet beantwoord. Tirzepatide is een GIP-receptor-agonist gecombineerd met GLP-1-receptoragonisme en geeft grote gewichtsreducties. MariTide is een GIP-receptor-antagonist gecombineerd met GLP-1-receptoragonisme en geeft ook grote gewichtsreducties. Beide richtingen lijken iets toe te voegen aan GLP-1-agonisme alleen.

Campbell en Drucker gingen hier rechtstreeks op in met een artikel uit 2025 in Diabetes getiteld “Therapeutic Targeting of the GIP Receptor: Revisiting the Controversies”. Hun uitgangspunt is dat twee ogenschijnlijk tegengestelde benaderingen in klinische studies vergelijkbare effecten op het lichaamsgewicht hebben opgeleverd. Ze beoordelen de belangrijkste hypothesen die dit zouden kunnen verklaren, zonder een winnaar aan te wijzen. Enkele verklaringen die in de literatuur worden besproken:

  • Functioneel antagonisme door receptordownregulatie. Aanhoudend, suprafysiologisch GIPR-agonisme kan de receptor desensitiseren of downreguleren, zodat chronisch agonisme op weefselniveau uiteindelijk op antagonisme gaat lijken.
  • Verschillende anatomische plaatsen. GIPR komt tot expressie in vetweefsel, de eilandjes van Langerhans en verschillende populaties in het centrale zenuwstelsel. Agonisme en antagonisme werken mogelijk op verschillende knooppunten en komen via niet-identieke routes uit bij een lagere energie-inname.
  • Menselijke genetica. Reviews over deze kwestie, waaronder de analyse uit 2025 van Douros, Mowery en Knerr in het Journal of Clinical Medicine, onderzoeken menselijke genetische data naast knaagdiermodellen en farmacologie bij niet-menselijke primaten als onderdeel van het bewijs dat beide programma's heeft gemotiveerd.
  • Modulatie van de verdraagbaarheid. Sommige groepen hebben voorgesteld dat GIPR-activatie de met GLP-1 samenhangende misselijkheidssignalering beïnvloedt, wat de haalbare blootstelling zou beïnvloeden in plaats van de intrinsieke werkzaamheid.

Het tegenovergestelde standpunt wordt even zorgvuldig verdedigd. Rosenkilde, George, Véniant en Holst publiceerden een begeleidend artikel in hetzelfde nummer van Diabetes uit 2025, “GIP Receptor Antagonists in the Pharmacotherapy of Obesity: Physiologic, Genetic, and Clinical Rationale”, waarin ze de fysiologische, genetische en klinische argumenten voor antagonisme samenvatten. Let op: twee van die auteurs hebben directe banden met de besproken programma's, wat gebruikelijk is in dit veld en goed is om te weten bij het lezen van elke review.

De praktische les: neem van geen enkele bron, marketingmateriaal inbegrepen, een stellige verklaring in één zin voor de GIPR-paradox voor waar aan. Het vakgebied zelf beschouwt het als een open mechanistische vraag, en het antwoord kan verschillen per weefsel, per blootstellingsniveau en per behandelduur.

Waarom wordt MariTide eenmaal per maand toegediend?

Goedgekeurde incretinemedicijnen voor obesitas worden eenmaal per week gegeven. MariTide is ontworpen rond een subcutane injectie eenmaal per maand, en in de fase 1-studie die in Nature Metabolism is gepubliceerd werden de cohorten met meerdere oplopende doses om de vier weken toegediend, met een betekenisvolle gewichtsreductie gemeten op dag 85 na drie doses.

De reden is het antilichaamskelet. Antilichamen blijven in de orde van weken in de bloedsomloop aanwezig, en door GLP-1-analoge peptiden aan dat skelet te koppelen, wordt hun effectieve blootstelling meegetrokken. Het maandelijkse interval is dus geen gemaksfunctie die aan het eind van de ontwikkeling is toegevoegd. Het is een direct gevolg van de keuze voor het molecuulontwerp aan het begin.

Klinisch gezien zit de aantrekkingskracht in de therapietrouw. De persistentie bij wekelijkse incretine-injecties in de dagelijkse praktijk is een goed gedocumenteerd probleem, en het verschil tussen het treatment-policy-estimand en het efficacy-estimand in de eigen fase 2-studie van MariTide (hieronder besproken) is zelf een gekwantificeerd voorbeeld van wat niet-therapietrouw kost. Een molecuul dat twaalf of dertien injecties per jaar vergt in plaats van tweeënvijftig, verandert die rekensom.

De afweging werkt ook de andere kant op, en dat is belangrijk. Bij een wekelijks peptide is een onverdraaglijke dosis binnen enkele dagen uitgewassen. Bij een maandelijks biologisch geneesmiddel kan de blootstelling niet snel worden teruggedraaid: als een deelnemer na een injectie ernstige misselijkheid of braken krijgt, blijft het middel weken aanwezig. Dit is het centrale ontwerpprobleem voor de verdraagbaarheid van MariTide, en precies daarom is er in de fase 2-studie zo veel geïnvesteerd in het testen van schema's voor doseringsopbouw. Het betekent ook dat het bijwerkingenprofiel dat typisch is voor GLP-1-gebaseerde medicijnen hier andere gevolgen heeft voor de aanpak dan bij een kortwerkend middel.

Wat liet de fase 2-studie echt zien?

De fase 2-resultaten zijn gepubliceerd door Jastreboff en collega's in het New England Journal of Medicine (2025;393(9):843-857). De studie was een dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde dosisbepalingsstudie bij 592 volwassenen, verdeeld over twee cohorten: 465 deelnemers met obesitas zonder type 2-diabetes en 127 deelnemers met obesitas en type 2-diabetes. Het primaire eindpunt was de procentuele verandering in lichaamsgewicht van baseline tot week 52.

In het cohort zonder type 2-diabetes lag de gemiddelde procentuele verandering in lichaamsgewicht na 52 weken tussen -12,3% en -16,2% over de groepen met maridebart cafraglutide, tegenover -2,5% bij placebo. In het cohort met type 2-diabetes was het bereik -8,4% tot -12,3%, tegenover -1,7% bij placebo. Secundaire analyses rapporteerden HbA1c-dalingen tot 1,6 procentpunt.

Die cijfers komen uit het treatment-policy-estimand, dat iedereen meetelt zoals gerandomiseerd, ongeacht of de persoon het middel bleef gebruiken. De studie rapporteerde ook een efficacy-estimand, dat het effect schat alsof de deelnemers gedurende de hele studie therapietrouw waren: -16,3% tot -19,9% tegenover -2,6% bij placebo in het cohort zonder diabetes. Dit is de bron van het veelgebruikte cijfer “tot ongeveer 20%” dat verscheen in de presentatie van Amgen op de 85e Scientific Sessions van de ADA in juni 2025, waarbij het overeenkomstige cijfer in het diabetescohort ongeveer 17% bedroeg.

Beide cijfers zijn legitiem en beantwoorden verschillende vragen. Het treatment-policy-estimand benadert wat een populatie in de praktijk bereikt, uitvallers inbegrepen. Het efficacy-estimand benadert wat de farmacologie kan leveren als het middel wordt verdragen. Wie slechts één van beide noemt, in welke richting dan ook, geeft maar een half beeld. Een verschil van ongeveer vier procentpunt tussen de twee laat zien hoeveel de verdraagbaarheid het waargenomen resultaat heeft bepaald.

Amgen meldde ook dat geen van beide cohorten na 52 weken een plateau in gewichtsverlies had bereikt, met curves die nog steeds daalden. Dat is een werkelijk opmerkelijke waarneming, omdat de meeste wekelijkse incretinestudies ergens in de tweede helft van het eerste jaar afvlakking laten zien. Het is op dit moment ook een waarneming over 52 weken en geen aangetoond langetermijntraject. Deelnemers met minstens 15% gewichtsverlies in week 52 konden doorstromen naar een deel 2, waarin voortgezette behandeling, onderhoud met minder frequente of lagere dosering en de situatie na stopzetting werden onderzocht.

Wat andere veiligheidsparameters betreft die bij de studie zijn gerapporteerd: veranderingen in hartfrequentie werden beschreven als consistent met die van goedgekeurde afslankmedicijnen, er werd geen verband met veranderingen in botdichtheid gevonden, en het aantal hartaandoeningen was laag en evenwichtig verdeeld over de groepen. Analyses van de lichaamssamenstelling lieten naast vetmassa ook een afname van vetvrije massa zien, een bevinding die gebruikelijk is voor deze geneesmiddelenklasse en waar nog actief onderzoek naar wordt gedaan.

Hoe goed werd het verdragen, en waarom piekt misselijkheid bij de start?

Het artikel in het New England Journal of Medicine is hier duidelijk over: maag-darmbijwerkingen kwamen vaak voor bij maridebart cafraglutide, ze waren minder frequent in de armen met doseringsopbouw en een lagere startdosis, en er kwamen geen onverwachte veiligheidssignalen naar voren. De meest gerapporteerde bijwerkingen waren misselijkheid, braken en obstipatie.

Het patroon bij de start is het onderscheidende kenmerk. Volgens de eigen mededelingen van Amgen over de fase 2-data waren misselijkheid en braken overwegend mild, van voorbijgaande aard en vooral gekoppeld aan de eerste dosis. In de armen met doseringsopbouw verdween bij deelnemers met klachten de misselijkheid binnen een mediaan van ongeveer zes dagen en het braken binnen één tot twee dagen. Het aantal deelnemers dat in de armen met doseringsopbouw stopte vanwege een bijwerking, van welke aard ook, bedroeg ongeveer 11%, waarbij het stoppen vanwege maag-darmklachten onder de 8% lag.

Het mechanisme achter deze concentratie bij de start volgt uit de farmacokinetiek. Een maandelijks biologisch geneesmiddel dat een werkzame concentratie bereikt, kan binnen een doseerinterval niet worden getitreerd zoals een wekelijks peptide. De eerste volledige blootstelling is daarom de steilste stap die een deelnemer ervaart, en vroege studieopzetten met hogere startdoses betaalden daarvoor een prijs in verdraagbaarheid. De reactie was het herontwerpen van de startdosis en het opbouwschema, en de fase 2-data wijzen erop dat dit sterk heeft geholpen. Het heeft de maag-darmklachten niet weggenomen.

Twee kanttekeningen zijn belangrijk bij de interpretatie. Ten eerste zijn verdraagbaarheidspercentages uit verschillende armen van een dosisbepalingsstudie niet uitwisselbaar, en de best verdragen arm aanhalen als “het bijwerkingenpercentage van MariTide” is misleidend. Ten tweede komt het cijfer van ongeveer 11% voor stoppen om welke reden dan ook uit de presentatie van het bedrijf over de opbouwarmen en niet uit één kerngetal in het peer-reviewed artikel, dus beschouw het als een door het bedrijf gerapporteerd cijfer. Lezers die achtergrond willen over het patroon binnen de hele klasse kunnen ons overzicht van GLP-1-bijwerkingen raadplegen.

Niets hiervan vormt advies. Buiten een klinische studie bestaat er geen vastgestelde startdosis, geen opbouwschema en geen behandelprotocol voor maridebart cafraglutide, en dit artikel stelt er bewust geen voor.

Wat onderzoekt het MARITIME fase 3-programma?

Het fase 3-programma van Amgen voor maridebart cafraglutide heet MARITIME. Het draait om twee pivotale gewichtsbeheersingsstudies, die beide de procentuele verandering in lichaamsgewicht in week 72 als primair eindpunt hebben en beide placebogecontroleerd zijn met meerdere doseringsniveaus.

MARITIME-1 includeert volwassenen met obesitas of overgewicht zonder type 2-diabetes. MARITIME-2 (ClinicalTrials.gov-identificatie NCT06858878) includeert volwassenen met type 2-diabetes die obesitas of overgewicht hebben, met zowel gewichts- als glykemische doelen; het register vermeldt een inclusie van meer dan duizend deelnemers en een geschatte primaire voltooiing in januari 2027. MARITIME-1 is de grootste van de twee, gerapporteerd met enkele duizenden deelnemers, en ook daarvan worden begin 2027 resultaten verwacht. Voor beide studies zijn inmiddels langetermijnvervolgstudies geregistreerd.

Naast de twee kernstudies is het programma uitgebreid in de richtingen die je mag verwachten bij een molecuul dat obesitas als chronische ziekte aanpakt in plaats van een getal op de weegschaal. Geregistreerde of aangekondigde studies omvatten een overstapstudie bij volwassenen die al een wekelijkse GLP-1-receptoragonist krijgen, een studie bij hartfalen met behouden of licht verminderde ejectiefractie en obesitas, een directe vergelijking met semaglutide bij type 2-diabetes en een specifieke studie in Japan. Amgen heeft ook plannen aangegeven voor cardiovasculaire indicaties, nierindicaties en slaapapneu.

De overstapstudie en de directe vergelijking zijn de twee meest informatieve voor wie MariTide wil plaatsen. Een overstapstudie beantwoordt de vraag die echte clinici het eerst zullen stellen: wat gebeurt er met iemand die al een wekelijks middel gebruikt en overstapt op een maandelijks middel. Een directe vergelijkingsstudie maakt het giswerk op basis van vergelijkingen tussen studies, dat de huidige publieke discussie domineert, overbodig.

Per oktober 2026 zijn er geen fase 3-werkzaamheidsresultaten voor maridebart cafraglutide gepubliceerd. Elke bewering over hoe MariTide presteert na 72 weken, of hoe het zich rechtstreeks verhoudt tot een goedgekeurd middel, is op dit moment een extrapolatie uit fase 2 en geen resultaat.

Hoe verhoudt MariTide zich tot tirzepatide en retatrutide?

Vergelijking tussen verschillende studies is de zwakste vorm van bewijs in dit veld, en het is goed om te benoemen waarom, vóór de tabel. De drie onderstaande moleculen zijn onderzocht in verschillende populaties, met verschillende looptijden, met verschillende eindpunten en verschillende analyseconventies. Het primaire eindpunt van de fase 2-studie van MariTide lag op 52 weken; SURMOUNT-1 voor tirzepatide rapporteerde na 72 weken; de fase 2-studie van retatrutide rapporteerde na 48 weken en de fase 3-studie TRIUMPH-1 na 80 weken. Verschillen van enkele procentpunten tussen deze studies zeggen veel minder dan ze lijken te doen.

MolecuulReceptorfarmacologieFrequentieGepubliceerde gewichtsverandering (studie, tijdstip)Status
MariTide (maridebart cafraglutide)GLP-1R-agonist + GIPR-antagonistMaandelijks-12,3% tot -16,2% (treatment-policy); -16,3% tot -19,9% (efficacy-estimand), fase 2, week 52, obesitas zonder T2DFase 3 (MARITIME)
TirzepatideGLP-1R-agonist + GIPR-agonistWekelijks-15,0%, -19,5%, -20,9% bij 5, 10, 15 mg, SURMOUNT-1, week 72Goedgekeurd (obesitas, T2D; obstructieve slaapapneu met obesitas, FDA december 2024)
RetatrutideGLP-1R- + GIPR- + glucagonreceptoragonistWekelijksTot -24,2%, fase 2, week 48; tot -28,3% bij 12 mg, fase 3 TRIUMPH-1, week 80 (efficacy-estimand, voorlopige hoofdresultaten van de sponsor)In onderzoek; positieve voorlopige fase 3-hoofdresultaten, indiening in de VS gepland voor Q1 2027

Wat de vergelijking wel aantoont, is dat de omvang van het effect van MariTide in dezelfde range ligt als die van de beste wekelijkse middelen, bereikt met ongeveer een twaalfde van het aantal injecties. Dat is de klinisch betekenisvolle propositie, en die moet fase 3 bevestigen. Onze monografie over tirzepatide behandelt het SURMOUNT-programma in detail, en onze retatrutide-gids behandelt het bewijs voor de drievoudige agonist.

Het mechanistische contrast is de andere reden waarom de tabel interessant is. Tirzepatide en retatrutide agoniseren allebei GIPR; MariTide antagoniseert het. Alle drie verlagen het lichaamsgewicht aanzienlijk. Dat patroon maakt de eerder besproken GIPR-vraag meer dan academisch, en daarom bestaat het verzoeningsartikel van Campbell en Drucker überhaupt.

Eén vergelijking kan op basis van gepubliceerde data niet worden gemaakt: de verdraagbaarheid. Percentages maag-darmbijwerkingen zijn niet betrouwbaar te vergelijken tussen studies met verschillende startdoses, opbouwschema's, populaties en rapportageconventies. Het passende antwoord op de vraag “wordt MariTide beter verdragen dan tirzepatide” is dat er geen gepubliceerd direct vergelijkend bewijs bestaat.

Wat is onbekend, en wat is de regulatoire status van MariTide?

MariTide is nergens goedgekeurd. Het heeft per oktober 2026 geen FDA-goedkeuring, geen EMA-vergunning en geen vergunning voor het in de handel brengen in enig ander rechtsgebied. Het is een geneesmiddel in onderzoek dat wettelijk alleen beschikbaar is voor ingeschreven deelnemers aan klinische studies die door Amgen worden gesponsord. Het is geen onderzoekspeptide dat legitiem kan worden verkregen, en elke leverancier die beweert het te verkopen, verkoopt geen geverifieerd product. Wij linken niet naar en bevelen geen enkele bron aan om dit molecuul te kopen.

De inhoudelijke open vragen zijn deze:

  • Duurzaamheid na één jaar. Fase 2 liet na 52 weken geen plateau zien. Of dat traject doorzet, en wat er met het gewicht gebeurt na het stoppen van een maandelijks biologisch geneesmiddel, is waar de ontwerpen van deel 2 en de vervolgstudies een antwoord op moeten geven.
  • Verdraagbaarheid in de praktijk. Het cijfer van 11% voor stoppen om welke reden dan ook kwam uit geselecteerde opbouwarmen van een fase 2-studie in een gemonitorde populatie. Fase 3-populaties zijn groter en minder geselecteerd.
  • Immunogeniciteit. Bij elk therapeutisch antilichaam speelt de vraag of antistoffen tegen het geneesmiddel de blootstelling of veiligheid over jaren van gebruik beïnvloeden. Langetermijndata zijn nodig.
  • Lichaamssamenstelling. Afname van vetvrije massa gaat bij deze geneesmiddelenklasse gepaard met afname van vetmassa, en de functionele gevolgen op lange termijn worden nog onderzocht.
  • Uitkomsten. Er zijn geen uitkomstdata over hart en vaten, nieren of sterfte voor maridebart cafraglutide. Gewichtsverandering is een surrogaat, geen klinische uitkomst.
  • Mechanisme. De GIPR-paradox is onopgelost, wat betekent dat de volledige gevolgen van chronische GIPR-blokkade bij mensen niet volledig in kaart zijn gebracht.

Medische disclaimer: dit artikel is uitsluitend bedoeld ter educatie en vormt geen medisch advies, geen aanbeveling en geen enkele vorm van doseer- of toedieningsadvies. Beslissingen over farmacotherapie bij obesitas moeten alleen worden genomen met een gekwalificeerde zorgverlener die je medische voorgeschiedenis kent. De wettelijke en regulatoire status van geneesmiddelen in onderzoek verschilt per rechtsgebied. Niets in dit artikel mag worden gebruikt om jezelf te behandelen of om buiten een klinische studie een stof te verkrijgen. Zie voor context over de bredere klasse onze gids over incretinemoleculen van de volgende generatie.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is MariTide goedgekeurd door de FDA?
Nee. Per oktober 2026 is maridebart cafraglutide (MariTide) niet goedgekeurd door de FDA, de EMA of enige andere regelgevende instantie. Het is een geneesmiddel in onderzoek in fase 3-ontwikkeling, alleen beschikbaar voor deelnemers die zijn ingeschreven in klinische studies van Amgen. Van de twee pivotale gewichtsbeheersingsstudies, MARITIME-1 en MARITIME-2, worden de primaire resultaten vanaf begin 2027 verwacht, dus een regulatoire beslissing komt pas daarna.
Hoeveel gewicht verloren mensen met MariTide in de fase 2-studie?
In de 52 weken durende fase 2-studie die in het New England Journal of Medicine is gepubliceerd, lag de gemiddelde gewichtsverandering bij deelnemers met obesitas zonder type 2-diabetes tussen -12,3% en -16,2% over de dosisgroepen, tegenover -2,5% met placebo volgens het treatment-policy-estimand. Volgens het efficacy-estimand, dat het effect schat bij volledige therapietrouw, was het bereik -16,3% tot -19,9% tegenover -2,6%. In het cohort met type 2-diabetes lag het treatment-policy-bereik tussen -8,4% en -12,3%, tegenover -1,7% met placebo. Het veelgenoemde cijfer van ongeveer 20% verwijst naar het efficacy-estimand, niet naar de intention-to-treat-analyse.
Waarom blokkeert MariTide de GIP-receptor terwijl tirzepatide die activeert?
Dit is een onopgeloste vraag in de incretinefarmacologie, geen beantwoorde. Campbell en Drucker bespraken het in 2025 in Diabetes en constateerden dat beide benaderingen in klinische studies vergelijkbare effecten op het lichaamsgewicht hebben opgeleverd. Daarna beoordeelden ze concurrerende hypothesen zonder een antwoord aan te wijzen. Mogelijke verklaringen zijn receptordesensitisatie tijdens aanhoudend agonisme (waardoor chronisch agonisme functioneel op antagonisme lijkt), werking op verschillende anatomische plaatsen, waaronder verschillende populaties in het centrale zenuwstelsel, menselijk genetisch bewijs en effecten op de misselijkheidssignalering die de haalbare blootstelling veranderen. Wees sceptisch over elke bron die één stellige verklaring geeft.
Wordt MariTide echt maar één keer per maand geïnjecteerd?
Ja, het subcutane doseerinterval van een maand staat centraal in het ontwerp. Het is een direct gevolg van het bouwen van het molecuul op een monoklonaal antilichaamskelet in plaats van op een gemodificeerd peptide: antilichamen worden langzaam geklaard, zodat de blootstelling weken aanhoudt. In de fase 1-studie werden meerdere oplopende doses om de vier weken toegediend. De keerzijde is dat de blootstelling niet snel kan worden teruggedraaid als een deelnemer onverdraaglijke klachten krijgt, en daarom is er in fase 2 zo veel ontwerpinspanning gegaan naar de startdosis en het opbouwschema.
Wat zijn de belangrijkste gerapporteerde bijwerkingen van MariTide?
De fase 2-publicatie meldt dat maag-darmbijwerkingen vaak voorkwamen, met misselijkheid, braken en obstipatie als meest voorkomende, en dat ze minder frequent waren in de armen met doseringsopbouw en een lagere startdosis. De mededelingen van Amgen beschrijven misselijkheid en braken als overwegend mild, van voorbijgaande aard en vooral gekoppeld aan de eerste dosis, waarbij de misselijkheid bij de getroffenen binnen een mediaan van ongeveer zes dagen verdween en het braken binnen één tot twee dagen. In de opbouwarmen stopte ongeveer 11% van de deelnemers vanwege een bijwerking, van welke aard ook. Er kwamen geen onverwachte veiligheidssignalen naar voren en er werd geen verband met veranderingen in botdichtheid gevonden. Data op lange termijn en over immunogeniciteit blijven beperkt.
Is MariTide beter dan tirzepatide of retatrutide?
Geen enkel gepubliceerd bewijs ondersteunt die conclusie, omdat er nog geen directe vergelijkende studie is gerapporteerd. De drie moleculen zijn onderzocht in verschillende populaties en met verschillende looptijden: het primaire eindpunt van de fase 2-studie van MariTide lag in week 52, SURMOUNT-1 voor tirzepatide rapporteerde in week 72 met een gewichtsverandering van -15,0% tot -20,9% over de doses, en de fase 2-studie van retatrutide rapporteerde tot -24,2% in week 48. De effectgrootte van MariTide ligt in een vergelijkbare range als die van wekelijkse middelen, terwijl er ongeveer een twaalfde van het aantal injecties nodig is, en dat is de werkelijke propositie die getest moet worden. Een directe vergelijkingsstudie van maridebart cafraglutide met semaglutide bij type 2-diabetes is geregistreerd.
Kan ik MariTide of maridebart cafraglutide kopen als onderzoekspeptide?
Nee. Maridebart cafraglutide is een antilichaam-peptideconjugaat van ongeveer 153 kDa dat als biologisch geneesmiddel wordt geproduceerd en geen gesynthetiseerd peptide is, en het wordt uitsluitend geleverd via het klinische studieprogramma van Amgen. Elke leverancier die MariTide of AMG 133 aanbiedt, biedt geen geverifieerde versie van dit molecuul aan. Los van de juridische kwesties kan een koper de identiteit, potentie of steriliteit van zo'n product op geen enkele manier controleren. Deze site linkt niet naar een bron om dit molecuul te kopen.
Wat betekent het dat MariTide na 52 weken geen plateau in gewichtsverlies liet zien?
Het betekent dat in de fase 2-studie het gemiddelde gewicht na een jaar nog steeds daalde in plaats van af te vlakken, zowel in het cohort met als in het cohort zonder type 2-diabetes. Dit staat in contrast met het patroon dat gewoonlijk wordt gezien in wekelijkse incretinestudies, waar de curves in de tweede helft van het eerste jaar de neiging hebben af te vlakken. Het is een betekenisvolle maar beperkte waarneming: het beschrijft een traject over 52 weken en geen aangetoonde uitkomst op lange termijn. Deel 2 van de studie, open voor deelnemers die in week 52 minstens 15% van hun lichaamsgewicht waren kwijtgeraakt, was opgezet om voortgezet gewichtsverlies, onderhoud met minder frequente of lagere dosering en de situatie na stoppen te onderzoeken.

Wetenschappelijke bronnen

  1. Jastreboff AM, et al. (2025). Once-Monthly Maridebart Cafraglutide for the Treatment of Obesity - A Phase 2 Trial. New England Journal of Medicine 2025;393(9):843-857 (PMID: 40549887). (PubMed)
  2. Véniant MM, et al. (2024). A GIPR antagonist conjugated to GLP-1 analogues promotes weight loss with improved metabolic parameters in preclinical and phase 1 settings. Nature Metabolism 2024;6(2):290-303 (PMID: 38316982). (PubMed)
  3. Campbell JE, Drucker DJ (2025). Therapeutic Targeting of the GIP Receptor - Revisiting the Controversies. Diabetes 2025;74(8):1320-1325 (PMID: 40521880). (PubMed)
  4. Rosenkilde MM, George JT, Véniant MM, Holst JJ (2025). GIP Receptor Antagonists in the Pharmacotherapy of Obesity: Physiologic, Genetic, and Clinical Rationale. Diabetes 2025;74(8):1334-1338 (PMID: 40521869). (PubMed)
  5. Douros JD, Mowery SA, Knerr PJ (2025). The Premise of the Paradox: Examining the Evidence That Motivated GIPR Agonist and Antagonist Drug Development Programs. Journal of Clinical Medicine 2025;14(11):3812. (mdpi.com)
  6. Jastreboff AM, et al. (SURMOUNT-1 Investigators) (2022). Tirzepatide Once Weekly for the Treatment of Obesity. New England Journal of Medicine 2022;387(3):205-216 (PMID: 35658024). (PubMed)
  7. Jastreboff AM, et al. (2023). Triple-Hormone-Receptor Agonist Retatrutide for Obesity - A Phase 2 Trial. New England Journal of Medicine 2023;389(6):514-526 (PMID: 37366315). (PubMed)
  8. Amgen Inc. (trial sponsor registry record) (2025). Efficacy and Safety of Maridebart Cafraglutide in Adult Participants With Type 2 Diabetes Mellitus Who Have Obesity or Are Overweight (MARITIME-2), NCT06858878. ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)
  9. Amgen Inc. (company disclosure) (2025). Results From Amgen's Phase 2 Obesity Study of Monthly MariTide Presented at the American Diabetes Association 85th Scientific Sessions. Amgen Newsroom press release. (amgen.com)
  10. Amgen Inc. (company disclosure) (2024). Amgen Announces Robust Weight Loss With MariTide in People Living With Obesity or Overweight at 52 Weeks in a Phase 2 Study. Amgen Newsroom press release. (amgen.com)
  11. Eli Lilly and Company (2026). Lilly's triple agonist, retatrutide, delivered powerful weight loss in pivotal Phase 3 obesity trial (TRIUMPH-1). Company press release. (investor.lilly.com)
  12. U.S. Food and Drug Administration (2024). FDA Approves First Medication for Obstructive Sleep Apnea. FDA press announcement. (fda.gov)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →