Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
Tesa
morelin

Tesamorelin

trans-3-hexenoyl-humane groeihormoon-releasing factor (1-44) amide

5135.86 g/mol Molecuulgewicht
C₂₂₁H₃₆₆N₇₂O₆₇S Molecuulformule
FDA-goedgekeurd (2010) Regulatoire status
44 amino acids, identical to human GHRH(1-44) amide, with a trans-3-hexenoyl group bonded to the N-terminal tyrosine: (hexenoyl)Tyr-Ala-Asp-Ala-Ile-Phe-Thr-Asn-Ser-Tyr-Arg-Lys-Val-Leu-Gly-Gln-Leu-Ser-Ala-Arg-Lys-Leu-Leu-Gln-Asp-Ile-Met-Ser-Arg-Gln-Gln-Gly-Glu-Ser-Asn-Gln-Glu-Arg-Gly-Ala-Arg-Ala-Arg-Leu-NH₂
Bijgewerkt op 7 november 2026
Tesamorelin Photo: Mehul Patel

Wat is tesamorelin?

Tesamorelin is een synthetisch analoog van het humane groeihormoon-releasing hormoon (GHRH), op de markt gebracht onder de merknaam Egrifta door het Canadese bedrijf Theratechnologies. Het neemt een bijzondere plaats in binnen de peptidewereld: terwijl de meeste peptiden die online worden besproken als onderzoekschemicaliën worden verkocht, met weinig of geen gegevens uit onderzoek bij mensen, is tesamorelin een volledig goedgekeurd receptplichtig geneesmiddel dat twee multicenter fase 3-trials doorstond en in november 2010 goedkeuring kreeg van de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA).

Chemisch gezien is tesamorelin de volledige reeks van 44 aminozuren van humaan GHRH(1-44) amide met één aanpassing: een trans-3-hexenoylgroep is gekoppeld aan het N-terminale tyrosine. Die kleine toevoeging is de kern van het molecuul. Natief GHRH wordt binnen enkele minuten gesplitst door het enzym dipeptidylpeptidase-4 (DPP-4), dat de eerste twee residuen afknipt en de biologische activiteit vernietigt. De hexenoylgroep schermt die splitsingsplaats af, waardoor tesamorelin voldoende metabole stabiliteit krijgt voor een praktische subcutane injectie één keer per dag, terwijl de receptorbinding van het natuurlijke hormoon behouden blijft.

De goedgekeurde indicatie is bewust smal. Tesamorelin is geïndiceerd voor de vermindering van overtollig buikvet bij volwassenen met hiv die lipodystrofie hebben. Hiv-gerelateerde lipodystrofie is een metabole complicatie waarbij vet zich verplaatst van de ledematen en het gezicht en zich ophoopt in de buik als visceraal vetweefsel, het metabool actieve vet rond de inwendige organen. Dit patroon wordt geassocieerd met insulineresistentie, dyslipidemie en cardiovasculair risico, en er was vóór tesamorelin geen gerichte medicamenteuze optie voor.

Twee punten over de bijsluiter verdienen nadruk, omdat ze in online samenvattingen vaak verloren gaan. Ten eerste vermeldt het FDA-label dat voor tesamorelin niet is aangetoond dat het cardiovasculaire uitkomsten verbetert, alleen dat het een vetcompartiment vermindert dat met risico samenhangt. Ten tweede is het niet geïndiceerd voor gewichtsbeheersing van welke aard dan ook. Visceraal vet daalt, maar het totale lichaamsgewicht verandert doorgaans niet betekenisvol, omdat het middel energiereserves herverdeelt in plaats van ze te verwijderen.

Het product is sinds de lancering meer dan eens geherformuleerd. De oorspronkelijke Egrifta vereiste koeling en reconstitutie met twee flacons. Egrifta SV, goedgekeurd in 2019, vereenvoudigde dit tot één flacon, en een latere formulering die bij kamertemperatuur stabiel is, verminderde de koudeketenlast verder. Het werkzame molecuul is in al deze versies hetzelfde; alleen de presentatie, het volume van het oplosmiddel en de bewaarvoorschriften verschillen.

Deze gids is uitsluitend bedoeld ter educatie. Het is geen medisch advies en bevat geen aanbevolen dosis. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener voordat u een receptplichtig geneesmiddel overweegt.

Hoe werkt tesamorelin in het lichaam?

Tesamorelin is een GHRH-receptoragonist. Na subcutane injectie bereikt het de voorkwab van de hypofyse en bindt het aan dezelfde G-eiwitgekoppelde receptor die het natieve hypothalamische GHRH gebruikt. Activering van de receptor verhoogt het intracellulaire cyclisch AMP in somatotrope cellen, wat zowel de afgifte van opgeslagen groeihormoon als een verhoogde transcriptie van het GH-gen in gang zet. Het gevolg is een stijging van het circulerende groeihormoon (GH), dat in de lever en perifere weefsels de productie van insulineachtige groeifactor 1 (IGF-1) verhoogt.

Het mechanistische argument voor deze benadering, vergeleken met het rechtstreeks injecteren van recombinant groeihormoon, betreft de fysiologische regulering. Tesamorelin werkt één stap eerder, in de hypofyse, zodat de resulterende GH-afgifte nog steeds door de normale regelmechanismen van het lichaam loopt. De pulsatiliteit blijft grotendeels behouden in plaats van te worden vervangen door een vlak farmacologisch niveau, en de negatieve terugkoppeling door somatostatine en door IGF-1 zelf blijft intact. In de praktijk betekent dit dat de hypofyse enig vermogen behoudt om de respons te beperken, wat een van de redenen is dat het bijwerkingenprofiel van GHRH-analogen verschilt van dat van suprafysiologisch recombinant GH.

De farmacokinetiek is bewust kort. De gerapporteerde eliminatiehalfwaardetijd na subcutane toediening bedraagt ongeveer 26 minuten bij gezonde vrijwilligers en circa 38 minuten bij mensen met hiv, waarbij piekconcentraties in het plasma binnen ongeveer 15 minuten worden bereikt. Dit is een korte, scherpe prikkel in plaats van een aanhoudende, en dat is precies de bedoeling van het ontwerp: een tijdelijk GHRH-signaal dat een fysiologische puls nabootst en daarna verdwijnt.

Waarom zou dit specifiek visceraal vet verminderen? Groeihormoon is lipolytisch, en visceraal vetweefsel reageert er ongewoon sterk op. VAT heeft een hogere dichtheid aan GH-receptoren en bèta-adrenerge receptoren dan onderhuids vet, samen met een hoge lipolytische omzet. GH activeert hormoongevoelig lipase en onderdrukt de activiteit van lipoproteïnelipase in adipocyten, waardoor de balans doorslaat naar vetmobilisatie. Het remt ook het enzym 11-bèta-hydroxysteroïddehydrogenase type 1, dat actief cortisol in vetweefsel regenereert en de ophoping van visceraal vet bevordert. Mensen met hiv-gerelateerde lipodystrofie hebben vaak een afgevlakte GH-secretie, dus het herstellen van het signaal pakt een gedocumenteerd tekort aan in plaats van een normaal systeem simpelweg harder aan te sturen.

De stijging van IGF-1 is de meest betrouwbare biomarker van het farmacologische effect en tevens de belangrijkste reden voor controle. In de cruciale trials nam het gemiddelde IGF-1 aanzienlijk toe, en het label adviseert periodieke meting omdat een aanhoudende verhoging boven het normale bereik theoretische zorgen oproept over celproliferatie. Artsen volgen tijdens de behandeling doorgaans zowel IGF-1 als glucoseparameters.

Wat laten de klinische trials zien over visceraal vet?

Het fundamentele bewijs is Falutz et al., New England Journal of Medicine, 2007 (PMID 18057338), een multicenter, gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-trial bij volwassenen met hiv en overtollig buikvet. Deelnemers kregen 26 weken lang dagelijks subcutaan tesamorelin of placebo. Het primaire eindpunt was de procentuele verandering van visceraal vetweefsel gemeten met computertomografie op niveau L4-L5, de referentiestandaard voor het kwantificeren van dit vetcompartiment en veel informatiever dan buikomvang of bio-impedantie.

Het resultaat: visceraal vetweefsel daalde met ongeveer 15 procent in de tesamorelingroep, terwijl het in de placebogroep licht steeg, wat een netto behandelverschil van ongeveer 20 procent opleverde. De buikomvang nam matig af, triglyceriden verbeterden en de verhouding tussen totaal en HDL-cholesterol verschoof gunstig. IGF-1 steeg sterk, wat bevestigt dat het doelwit werd bereikt. Belangrijk is dat onderhuids vet grotendeels werd gespaard, wat ertoe doet in een populatie waarin verlies van onderhuids vet in gezicht en ledematen zelf een klinisch probleem is.

De vervolganalyse, Falutz et al., Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 2010 (PMID 20101189), voegde de twee fase 3-trials samen en verlengde de observatie tot 52 weken met herrandomisatie. Deze studie leverde de praktisch belangrijkste bevinding in de tesamorelineliteratuur op: deelnemers die in de eerste 26 weken hadden gereageerd en daarna naar placebo werden overgezet, kregen visceraal vet terug en schoven terug richting de uitgangswaarde, terwijl degenen die de behandeling voortzetten hun afname grotendeels behielden.

Die omkeerbaarheid verandert hoe het middel moet worden begrepen. Tesamorelin hervormt vetweefsel niet op een manier die blijft bestaan na stopzetting. Het handhaaft een farmacologische toestand, en wanneer de prikkel wegvalt, keert de fysiologie terug naar het eerdere evenwicht. De vergelijking ligt dichter bij een bloeddrukverlagend middel dan bij een antibioticakuur. Dit is ook de reden waarom het label artsen opdraagt de respons na ongeveer zes maanden te beoordelen en stopzetting te overwegen als er geen betekenisvol voordeel is opgetreden, omdat voortgezette blootstelling zonder voordeel risico oplevert zonder opbrengst.

Twee beperkingen moeten de interpretatie temperen. De trials includeerden een specifieke populatie, volwassenen met hiv-gerelateerde lipodystrofie, wier afgevlakte GH-as hen mogelijk ongewoon gevoelig maakt. Extrapolatie van de effectgrootte naar metabool gezonde mensen wordt door deze gegevens niet ondersteund. En de eindpunten waren surrogaatmaten: met CT gekwantificeerd vet en lipidenprofielen, geen hartaanvallen, beroertes of sterfte. Visceraal vet hangt sterk samen met cardiovasculair risico, maar het farmacologisch verlagen van een risicomarker verlaagt niet automatisch het aantal gebeurtenissen, en het label zegt dat ook uitdrukkelijk.

Wat laat het onderzoek zien over leververvetting en cognitie?

Omdat visceraal vet en leververvetting metabool met elkaar samenhangen, onderzochten onderzoekers of het effect van het middel zich uitstrekte tot de lever. Stanley et al., JAMA, 2014 (PMID 25038357) randomiseerde volwassenen met hiv en ophoping van buikvet naar tesamorelin of placebo gedurende zes maanden, waarbij magnetische resonantiespectroscopie werd gebruikt om de vetfractie van de lever te kwantificeren, een veel nauwkeurigere techniek dan echografie of meting van leverenzymen.

Het levervet nam af in de tesamorelingroep en nam licht toe bij placebo, wat een statistisch significant verschil tussen de groepen opleverde. Visceraal vet daalde parallel, zoals verwacht. Dit was een betekenisvolle bevinding, omdat niet-alcoholische leververvetting vaak voorkomt bij mensen met hiv, moeilijk te behandelen is en destijds in feite geen goedgekeurde medicamenteuze optie had. Later onderzoek verlengde de observatie tot twaalf maanden en onderzocht markers van leverontsteking en fibrose, maar tesamorelin is in geen enkel rechtsgebied ooit goedgekeurd voor leververvetting, en artsen die NAFLD buiten de hiv-context behandelen hebben veel beter onderbouwde opties. Lezers die metabole benaderingen vergelijken, willen misschien ook het zeer andere mechanisme van semaglutide bekijken, een GLP-1-receptoragonist met grote uitkomstentrials achter zich.

Het cognitieve onderzoek is voorlopiger en wordt online vaker verkeerd weergegeven. Baker et al., Archives of Neurology, 2012 (PMID 22869065) voerde een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde trial uit met GHRH gedurende 20 weken bij ouderen, zowel cognitief gezonde deelnemers als deelnemers met een lichte cognitieve stoornis (MCI). De gedachte erachter was dat GH en IGF-1 sterk afnemen met de leeftijd en beide de hippocampusfunctie, synaptische plasticiteit en neurotransmittersystemen beïnvloeden.

De trial rapporteerde een gunstig effect op de executieve functie, het domein dat plannen, mentale flexibiliteit en het wisselen van taakregels omvat, met een zwakker signaal voor verbaal geheugen. IGF-1 steeg aanzienlijk, en de auteurs zagen ook een bescheiden stijging van de nuchtere insuline, in overeenstemming met de bekende glucose-effecten van stimulatie van de GH-as.

Wat deze studie niet laat zien is even belangrijk. Het was een enkele trial van beperkte omvang en met een duur van 20 weken, die de prestaties op cognitieve testbatterijen mat in plaats van klinische uitkomsten. Er werd niet aangetoond dat dementie wordt voorkomen, dat de ziekte van Alzheimer wordt vertraagd of dat er een duurzaam voordeel is nadat de behandeling stopte. Of een verandering op een samengestelde maat voor executieve functie zich vertaalt in iets wat iemand in het dagelijks leven merkt, blijft onbeantwoord. Wie deze trial opvat als bewijs dat tesamorelin een cognitieve versterker is, ziet verkennend neurowetenschappelijk onderzoek ten onrechte aan voor gevestigde therapie.

Hoe verhoudt tesamorelin zich tot CJC-1295, Ipamorelin en Sermorelin?

Tesamorelin wordt regelmatig gegroepeerd met andere peptiden die met groeihormoon te maken hebben, maar de vier meest besproken stoffen verschillen in mechanisme, regulatoire status en vooral in de kwaliteit van het bewijs bij mensen. De onderstaande tabel vat de belangrijkste verschillen samen.

PeptideFarmacologische klasseRegulatoire statusGeschatte halfwaardetijdBewijs bij mensen
TesamorelinGestabiliseerd GHRH(1-44)-analoog, GHRH-receptoragonistFDA-goedgekeurd (2010) voor hiv-gerelateerde lipodystrofie26 tot 38 minutenTwee fase 3-RCT's met CT-eindpunten, verlenging tot 52 weken, aanvullende RCT's naar leververvetting
CJC-1295GHRH(1-29)-analoog; met DAC bindt het aan albumine voor verlengde werkingNergens goedgekeurd; onderzoekschemicalieOngeveer 30 minuten zonder DAC; enkele dagen met DACAlleen kleine farmacokinetische studies in een vroege fase; geen werkzaamheidstrials
IpamorelinGroeihormoonsecretagoog, agonist van de ghreline-receptor (GHS-R1a)Niet goedgekeurd; ontwikkeling stopgezetOngeveer 2 uurVroege trials bij postoperatieve ileus; ontwikkeling stopgezet, geen trials naar lichaamssamenstelling
SermorelinGHRH(1-29) amide, het kortste volledig actieve GHRH-fragmentVoorheen goedgekeurd (Geref), in 2008 van de Amerikaanse markt gehaaldOngeveer 11 tot 12 minutenHistorische gegevens over groeihormoondeficiëntie bij kinderen; weinig modern bewijs bij volwassenen

Het centrale onderscheid is mechanistisch. Tesamorelin, CJC-1295 en sermorelin zijn allemaal GHRH-receptoragonisten die op hetzelfde doelwit in de hypofyse werken en vooral verschillen in hoe lang ze in de circulatie overleven. Ipamorelin werkt via een totaal andere receptor, de ghreline-receptor, en is een groeihormoonsecretagoog in plaats van een GHRH-analoog. Dat verschil in route is de theoretische basis voor de populaire praktijk om de twee klassen te combineren.

Het tweede onderscheid is het belangrijkste voor iedereen die beweringen beoordeelt. Tesamorelin is getest bij honderden gerandomiseerde deelnemers met op beeldvorming gebaseerde eindpunten en met regulatoire toetsing van de volledige dataset. De andere drie hebben geen vergelijkbaar bewijs bij mensen over lichaamssamenstelling. Het ontbreken van trials is geen bewijs dat ze niet werken, maar het betekent wel dat elke specifieke bewering over hoeveel visceraal vet ze verwijderen extrapolatie is in plaats van meting.

Een derde praktisch verschil is de duur van de blootstelling. Tesamorelin en sermorelin geven korte, pulsachtige signalen. CJC-1295 met DAC veroorzaakt dagenlange verhoging van GH en IGF-1, wat sterk afwijkt van de normale fysiologie en het pulsatiliteitsargument ondermijnt dat GHRH-analogen in de eerste plaats aantrekkelijk maakt. Voor bredere context over hoe deze stoffen zich verhouden tot andere benaderingen, zie ons overzicht van peptiden die voor vetverlies worden onderzocht.

Wat is bekend over off-label gebruik en lopend onderzoek?

Tesamorelin heeft een aanhang gekregen ver buiten de goedgekeurde indicatie, vooral bij mensen die op zoek zijn naar vermindering van buikvet, een betere lichaamssamenstelling of anti-agingeffecten. Dat gebruik eerlijk beoordelen vereist dat we onderscheid maken tussen wat is aangetoond en wat is afgeleid.

Wat vaststaat: bij volwassenen met hiv die lipodystrofie hebben, vermindert dagelijks tesamorelin het met CT gemeten visceraal vetweefsel over 26 weken met een klinisch betekenisvolle marge, spaart het grotendeels onderhuids vet, verbetert het triglyceriden, vermindert het levervet bij mensen met leververvetting en keert het effect om bij stopzetting. Dit berust op voldoende gepowerde gerandomiseerde trials met objectieve beeldvormende eindpunten.

Wat is afgeleid maar niet aangetoond: dat een even groot effect optreedt bij mensen zonder hiv. Dit is de centrale lacune. Deelnemers aan de cruciale trials hadden als onderdeel van hun aandoening een afgevlakte groeihormoonas, en het herstellen van een tekortschietend signaal is farmacologisch iets anders dan het versterken van een intact signaal. Iemand met een normale GH-secretie en normale hypofyseterugkoppeling reageert mogelijk aanzienlijk minder, omdat de negatieve terugkoppelingslussen die de veiligheid waarborgen ook de haalbare stijging beperken. Er is geen voldoende gepowerde gerandomiseerde trial van tesamorelin voor vermindering van visceraal vet in een metabool gezonde, hiv-negatieve populatie, en het tegendeel beweren wordt niet door de literatuur ondersteund.

Wat helemaal niet wordt ondersteund: beweringen dat tesamorelin spieren opbouwt, veroudering omkeert, sportprestaties verbetert of aanzienlijk gewichtsverlies geeft. De trials maten het lichaamsgewicht en vonden weinig verandering. Het effect van groeihormoon op de vetvrije massa bij volwassenen met een normale hypofysefunctie is bescheiden, en een groot deel van de vroege winst die bij interventies op de GH-as wordt gerapporteerd, betreft vochtretentie in plaats van contractiel weefsel. De cognitieve bevindingen van Baker et al. zijn werkelijk interessant, maar blijven één verkennende trial bij ouderen en vormen geen basis voor gebruik.

In lopend onderzoek is tesamorelin bestudeerd bij niet-hiv-gerelateerde metabole leververvetting, bij algemene buikobesitas en bij leeftijdsgebonden cognitieve achteruitgang. Een deel van dit werk loopt nog. Zolang gerandomiseerde resultaten in die populaties niet zijn gepubliceerd en gerepliceerd, is het verantwoorde standpunt dat het middel in één klinische context goed is gekarakteriseerd en daarbuiten grotendeels niet.

Nog een overweging geldt voor iedereen die aan dopingcontroles is onderworpen. Tesamorelin en alle andere GHRH-analogen en groeihormoonsecretagogen zijn te allen tijde verboden onder categorie S2 van de lijst van het Wereld Anti-Doping Agentschap (WADA). Dit geldt zowel binnen als buiten competitie, en er bestaan detectiemethoden voor GHRH-analogen.

Wat zijn de bijwerkingen en contra-indicaties?

Omdat tesamorelin een formele regulatoire beoordeling heeft doorlopen, is het veiligheidsprofiel gedocumenteerd op basis van gecontroleerde trials in plaats van anekdotes. Dat is een echt voordeel ten opzichte van niet-goedgekeurde peptiden, waarbij bijwerkingen simpelweg nooit systematisch worden verzameld.

De meest voorkomende bijwerkingen in het fase 3-programma waren reacties op de injectieplaats, waaronder roodheid, jeuk, pijn, irritatie en blauwe plekken. Deze kwamen vaak voor, waren meestal mild en vormden een belangrijke reden voor stopzetting. Artralgie en myalgie kwamen ook vaak voor, in overeenstemming met de bekende effecten van groeihormoon op bindweefsel. Perifeer oedeem weerspiegelt de natrium- en vochtretentie die GH bevordert. Sommige deelnemers meldden paresthesie, hypo-esthesie of symptomen die lijken op het carpaletunnelsyndroom, klassieke effecten van de GH-as die ontstaan doordat zwelling van weke delen zenuwen in nauwe ruimtes samendrukt. Misselijkheid, braken, huiduitslag en spierpijn werden minder vaak gemeld.

Twee systemische kwesties vereisen laboratoriumcontrole in plaats van het letten op symptomen. De eerste is de glucosestofwisseling. Groeihormoon is een tegenregulerend hormoon dat de werking van insuline tegenwerkt, en een verhoging van GH kan de insulinegevoeligheid verslechteren, nuchtere glucose en HbA1c verhogen en bij gevoelige personen diabetes uitlokken. Het label adviseert glucosecontrole voor en tijdens de behandeling, met extra voorzichtigheid bij iedereen die al prediabetes of diabetes heeft. De tweede is verhoogd IGF-1. Aanhoudend IGF-1 boven het normale referentiebereik is de belangrijkste reden voor periodieke meting, aangezien IGF-1 een mitogeen signaal is.

De contra-indicaties in de FDA-labeling zijn specifiek. Tesamorelin is gecontra-indiceerd bij mensen met een verstoring van de hypothalamus-hypofyse-as door hypofysectomie, hypopituïtarisme, hypofysetumor of -operatie, bestraling van het hoofd of hoofdtrauma, omdat het middel een intacte hypofyse nodig heeft om te werken en in die situatie mogelijk ongeschikt is. Het is gecontra-indiceerd bij actieve maligniteit, gezien het theoretische risico dat stimulatie van GH en IGF-1 de groei van bestaand neoplastisch weefsel kan bevorderen. Een eerder bestaande maligniteit moet inactief zijn en de behandeling ervan moet zijn afgerond voordat gebruik wordt overwogen. Het is gecontra-indiceerd bij zwangerschap, waar vetvermindering geen voordeel biedt en blootstelling van de foetus aan verhoogd IGF-1 niet te rechtvaardigen is, en bij iedereen met een bekende overgevoeligheid voor tesamorelin of voor mannitol, een bestanddeel van de formulering.

Aanvullende voorzorgen zijn onder meer diabetische retinopathie, waarbij stimulatie van de GH-as de aandoening kan verergeren, en vochtretentie bij mensen met een verminderde hart- of nierfunctie. Overgevoeligheidsreacties zoals pruritus, urticaria en huiduitslag zijn gemeld en vereisen stopzetting.

Niets hiervan vormt medisch advies. Tesamorelin is een receptplichtig geneesmiddel waarvan de risico-batenverhouding afhangt van de individuele voorgeschiedenis, comorbiditeiten en gelijktijdige medicatie, en die beoordeling kan alleen door een gekwalificeerde arts worden gemaakt.

Hoe wordt tesamorelin opgelost en bewaard?

Tesamorelin wordt geleverd als gelyofiliseerd (gevriesdroogd) poeder in een verzegelde flacon en moet vóór gebruik worden opgelost met een steriel oplosmiddel. Dit is standaard voor peptidegeneesmiddelen, omdat peptiden in waterige oplossing veel minder stabiel zijn dan in droge vorm en een normale houdbaarheid niet zouden overleven.

De specifieke procedure hangt volledig af van de formulering, en daarom zijn algemene instructies die online te vinden zijn onbetrouwbaar. De oorspronkelijke Egrifta-presentatie vereiste koeling en reconstitutie met twee flacons. Egrifta SV bundelde dit in één flacon die wordt opgelost met een klein volume steriel water voor injectie. De meest recente formulering, die bij kamertemperatuur stabiel is, veranderde zowel het volume van het oplosmiddel als de bewaarvoorschriften opnieuw. De enige gezaghebbende bron voor een bepaald product is de productinformatie en gebruiksaanwijzing die bij die specifieke verpakking horen. Type oplosmiddel, volume, bewaartemperatuur en stabiliteit tijdens gebruik verschillen allemaal per versie.

Enkele algemene principes gelden voor het oplossen van peptiden ongeacht het product. Het oplosmiddel moet langzaam langs de binnenwand van de flacon worden toegevoegd in plaats van rechtstreeks op de poederkoek te worden gespoten, omdat peptiden kwetsbaar zijn voor schuifspanning op het grensvlak tussen lucht en vloeistof. De flacon moet voorzichtig worden gezwenkt of gerold, nooit geschud, aangezien schudden aggregatie en denaturatie veroorzaakt die de werkzaamheid verminderen. De bereide oplossing moet helder zijn; troebelheid, zichtbare deeltjes of verkleuring betekenen dat de flacon niet mag worden gebruikt. Onze stapsgewijze uitleg over het oplossen van peptiden behandelt de algemene techniek uitgebreider.

Voor de berekening van concentraties kunnen lezers gebruikmaken van onze tesamorelin-reconstitutiecalculator, die omrekent tussen de sterkte van de flacon, het volume van het oplosmiddel en de resulterende concentratie. De tool voert alleen rekenwerk uit. Hij beveelt geen dosis aan, en dit artikel noemt er ook geen. De juiste dosis, frequentie, injectietechniek en behandelduur worden bepaald door de productinformatie en door de arts die het geneesmiddel voorschrijft, rekening houdend met de individuele patiënt.

Eenmaal opgelost is de stabiliteit tijdens gebruik beperkt en afhankelijk van de formulering. Sommige presentaties moeten direct worden gebruikt, andere staan kortdurende bewaring in de koelkast toe. Wie de vermelde termijn overschrijdt, riskeert zowel verlies van werkzaamheid als microbiële verontreiniging, aangezien de meeste presentaties voor eenmalig gebruik geen conserveermiddel bevatten. Blootstelling aan licht en invriezen moeten beide worden vermeden, tenzij de labeling anders vermeldt.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is tesamorelin een steroïde?
Nee. Tesamorelin is een peptide, een keten van 44 aminozuren, en het is structureel en mechanistisch niet verwant aan anabole androgene steroïden. Steroïden zijn van lipiden afgeleide moleculen op basis van een koolstofskelet met vier ringen, die celmembranen passeren en aan intracellulaire receptoren binden, waardoor ze de gentranscriptie rechtstreeks veranderen. Tesamorelin bindt aan een receptor op het celoppervlak van hypofysecellen en stimuleert de afgifte van het eigen groeihormoon van het lichaam. Het heeft geen androgene activiteit, bindt niet aan de androgeenreceptor en onderdrukt het endogene testosteron niet. Dat gezegd hebbende, is het in de sport verboden onder WADA-categorie S2 als groeihormoon-releasing factor, een andere categorie dan anabole middelen, maar evengoed verboden.
Is tesamorelin geschikt voor vrouwen?
De fase 3-trials includeerden zowel mannen als vrouwen met hiv, en de goedgekeurde indicatie is niet beperkt op basis van geslacht. Sommige analyses hebben opgemerkt dat de grootte van de respons kan verschillen tussen mannen en vrouwen, deels omdat de uitgangsverdeling van visceraal vet en de dynamiek van groeihormoon verschillen, en oestrogeen de productie van IGF-1 in de lever beïnvloedt. Tesamorelin is gecontra-indiceerd tijdens de zwangerschap, en er is geen vastgestelde veiligheidsinformatie voor gebruik tijdens borstvoeding. Wie zwanger is, een zwangerschap plant of borstvoeding geeft, mag het niet gebruiken. Of tesamorelin geschikt is voor een individuele vrouw, is een klinische beslissing op basis van haar indicatie, voortplantingsstatus en metabool profiel, en niet iets wat uit algemene informatie kan worden afgeleid.
Hoe lang wordt tesamorelin doorgaans gebruikt?
De cruciale trials duurden 26 weken met een verlenging tot 52 weken, dus het gecontroleerde bewijs beslaat ongeveer een jaar. De FDA-productinformatie draagt artsen op de respons na ongeveer zes maanden te beoordelen en stopzetting te overwegen als er geen klinisch betekenisvolle vermindering van buikvet is opgetreden, omdat voortgezette blootstelling zonder voordeel betekent dat men risico aanvaardt voor niets. Omdat het effect bij stopzetting verdwijnt, wordt behandeling bij de goedgekeurde indicatie over het algemeen opgevat als doorlopend in plaats van een vaste kuur. De veiligheid op lange termijn buiten de trialperiodes is minder goed in kaart gebracht. De behandelduur is een beslissing voor de voorschrijvende arts en niet iets wat dit artikel aanbeveelt.
Wat gebeurt er als je stopt met tesamorelin?
Het visceraal vet komt terug. Dit werd rechtstreeks aangetoond in de analyse van de verlenging tot 52 weken (Falutz et al., JAIDS 2010), waarin deelnemers die in de beginperiode hadden gereageerd en daarna naar placebo werden overgezet, visceraal vetweefsel terugkregen richting hun uitgangswaarden. De niveaus van groeihormoon en IGF-1 vallen binnen enkele dagen terug naar hun bereik van vóór de behandeling, aangezien de halfwaardetijd van tesamorelin ruim onder een uur ligt en de hypofyse simpelweg terugkeert naar het eigen secretiepatroon. Er is geen rebound onder de uitgangswaarde en geen onthoudingssyndroom, maar er is ook geen blijvend voordeel. Elk effect op de lichaamssamenstelling hangt af van voortgezette toediening.
Kan tesamorelin worden gecombineerd met CJC-1295 of Ipamorelin?
Er zijn geen klinische trials naar tesamorelin in combinatie met CJC-1295 of Ipamorelin, dus er bestaat geen op bewijs gebaseerd antwoord over de werkzaamheid of veiligheid van zo'n combinatie. De theoretische onderbouwing die online wordt aangevoerd, is dat Ipamorelin op de ghreline-receptor werkt terwijl tesamorelin op de GHRH-receptor werkt, en dat de twee routes elkaar aanvullen. Het farmacologische tegenargument is dat het stapelen van twee middelen die op de GHRH-route werken (tesamorelin en CJC-1295 richten zich op dezelfde receptor) overbodig is, terwijl het toevoegen van een secretagoog de GH-afgifte versterkt tot boven wat is onderzocht, wat ook de effecten op glucose en vochtretentie versterkt die nu al de belangrijkste veiligheidszorgen zijn. Het combineren van een goedgekeurd receptplichtig geneesmiddel met niet-goedgekeurde onderzoekschemicaliën valt volledig buiten elk onderzocht protocol.
Wat is het verschil tussen tesamorelin en groeihormoon?
Recombinant humaan groeihormoon is het hormoon zelf, rechtstreeks in de bloedbaan geïnjecteerd. Tesamorelin is een signaal eerder in de keten dat de hypofyse opdraagt het eigen groeihormoon van het lichaam vrij te geven. De praktische gevolgen verschillen. Geïnjecteerd GH omzeilt alle natuurlijke regulering en geeft aanhoudend suprafysiologische niveaus die het lichaam niet kan temperen, wat samenhangt met een hogere incidentie van oedeem, gewrichtspijn, carpaletunnelsyndroom en glucose-intolerantie. Tesamorelin werkt via de hypofyse, dus de negatieve terugkoppeling door somatostatine en IGF-1 blijft actief en de secretie behoudt een pulsatiel karakter dat dichter bij de normale fysiologie ligt. Tesamorelin heeft bovendien een intacte hypothalamus-hypofyse-as nodig om überhaupt te werken, en daarom is hypofyseschade een contra-indicatie. Groeihormoon werkt daar los van.
Helpt tesamorelin bij het opbouwen van spieren?
Het bewijs ondersteunt dit niet. De fase 3-trials maten de lichaamssamenstelling gedetailleerd en vonden verminderingen van visceraal vet met weinig betekenisvolle verandering in het totale lichaamsgewicht en geen aangetoonde klinisch significante toename van vetvrij weefsel. Het anabole effect van groeihormoon op skeletspieren bij volwassenen met een normale hypofysefunctie is bescheiden, en een aanzienlijk deel van de schijnbare toename van de vetvrije massa bij interventies op de groeihormoonas betreft vochtretentie in plaats van contractiel eiwit. Tesamorelin werd ontwikkeld en getest als behandeling voor abnormale vetverdeling, niet als middel voor prestaties of hypertrofie, en geen enkele trial heeft kracht, vermogen of de dwarsdoorsnede van spieren als primair eindpunt onderzocht.
Is tesamorelin legaal?
In de Verenigde Staten is tesamorelin legaal als receptplichtig geneesmiddel wanneer het wordt voorgeschreven door een bevoegde arts en verstrekt door een apotheek. Het is geen gecontroleerde stof. De legaliteit elders verschilt, en FDA-goedkeuring geldt niet internationaal, dus de situatie moet worden nagegaan bij de betreffende nationale toezichthouder. Tesamorelin van onderzoekskwaliteit dat online wordt verkocht, draagt de aanduiding uitsluitend voor onderzoek, is geen goedgekeurd geneesmiddel en is niet bedoeld of toegestaan voor toediening aan mensen. Het is te allen tijde verboden in wedstrijdsport onder WADA-categorie S2. Dit is algemene informatie en geen juridisch advies.

Wetenschappelijke bronnen

  1. Falutz J, Allas S, Blot K, et al. (2007). Metabolic effects of a growth hormone-releasing factor in patients with HIV. New England Journal of Medicine. (PubMed)
  2. Falutz J, Mamputu JC, Potvin D, et al. (2010). Effects of tesamorelin (TH9507), a growth hormone-releasing factor analog, in HIV-infected patients with excess abdominal fat: a pooled analysis of two multicenter, double-blind placebo-controlled phase 3 trials with safety extension data. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes. (PubMed)
  3. Stanley TL, Feldpausch MN, Oh J, et al. (2014). Effect of tesamorelin on visceral fat and liver fat in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: a randomized clinical trial. JAMA. (PubMed)
  4. Baker LD, Barsness SM, Borson S, et al. (2012). Effects of growth hormone-releasing hormone on cognitive function in adults with mild cognitive impairment and healthy older adults: results of a controlled trial. Archives of Neurology. (PubMed)
  5. Falutz J, Allas S, Mamputu JC, et al. (2008). Long-term safety and effects of tesamorelin, a growth hormone-releasing factor analogue, in HIV patients with abdominal fat accumulation. AIDS. (PubMed)
  6. Dhillon S. (2011). Tesamorelin: a review of its use in the management of HIV-associated lipodystrophy. Drugs. (PubMed)
  7. U.S. Food and Drug Administration (2010). EGRIFTA (tesamorelin for injection): Highlights of Prescribing Information. FDA Prescribing Information. (accessdata.fda.gov)
  8. World Anti-Doping Agency (WADA) (2026). World Anti-Doping Code International Standard: Prohibited List 2026. WADA. (wada-ama.org)
  9. U.S. Department of Health and Human Services (2026). 503A peptide enforcement discretion policy (Federal Register notice 2026-22192). Federal Register. (federalregister.gov)
  10. Theratechnologies Inc. (2025). Theratechnologies Receives FDA Approval for EGRIFTA WR (Tesamorelin F8) to Treat Excess Visceral Abdominal Fat in Adults with HIV and Lipodystrophy (press release, March 25, 2025; SEC Exhibit 99.1). U.S. Securities and Exchange Commission (EDGAR). (sec.gov)
  11. Theratechnologies Inc. (2025). Theratechnologies Announces Availability of EGRIFTA WR (tesamorelin) for injection (press release, September 5, 2025). Theratechnologies. (theratech.gcs-web.com)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →