- BPC-157, TB-500 en GHK-Cu zijn de drie peptiden die het vaakst worden genoemd in verband met genezing na een operatie. Elk werkt via een andere herstelroute: angiogenese, celmigratie en collageenremodellering.
- Het sterkste bewijs komt uit preklinisch onderzoek (dier- en celstudies): zo versnelde BPC-157 de peesgenezing in rattenmodellen met 60-80%, maar klinische studies bij mensen zijn schaars of ontbreken.
- GHK-Cu is van de drie het best klinisch onderbouwd, met humane data over wondgenezing en huidregeneratie, en komt voor in goedgekeurde cosmetische en dermatologische producten.
- Geen van deze peptiden is door de FDA of EMA goedgekeurd als geneesmiddel voor herstel. BPC-157 en TB-500 zijn alleen bestemd voor onderzoek en TB-500 staat op de verboden lijst van WADA.
- Elk gebruik rond een operatie moet worden besproken met je chirurg, want peptiden kunnen wisselwerken met anesthesie, antistolling en wondverzorgingsprotocollen.
- Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en is geen medisch advies. Raadpleeg altijd een gekwalificeerde zorgverlener voor, tijdens en na een chirurgische ingreep.
Waarom zoeken mensen naar peptiden voor herstel na een operatie?
Herstel na een operatie is in de kern een wondgenezingsprobleem. Of het nu gaat om een orthopedische hersteloperatie, een buikoperatie of een cosmetische ingreep, het lichaam doorloopt dezelfde overlappende fasen: hemostase, ontsteking, proliferatie en remodellering. Elke fase hangt af van een nauwkeurig getimede cascade van signaalmoleculen, en veel van die signalen zijn zelf korte ketens van aminozuren, oftewel peptiden. Daarom zijn onderzoekers geïnteresseerd in de vraag of het toedienen van specifieke peptiden onderdelen van het genezingsproces kan ondersteunen of versnellen.
De drie peptiden die in deze context het vaakst worden genoemd zijn BPC-157, TB-500 (een fragment van Thymosine Bèta-4) en GHK-Cu, het koperbindende tripeptide. Elk wordt bestudeerd vanwege een eigen mechanisme: BPC-157 om de effecten op de vorming van bloedvaten en de bescherming van het maag-darmstelsel, TB-500 om celmigratie en actineregulatie, en GHK-Cu om collageensynthese en huidremodellering. Samen komen ze overeen met verschillende punten in het genezingsverloop.
Het is belangrijk om deze belangstelling eerlijk te duiden. De wereldwijde markt voor peptidetherapieën bereikte in 2025 ruwweg 48,1 miljard dollar en de zoekinteresse in herstelpeptiden is sterk gegroeid: alleen BPC-157 trekt zo’n 165.000 zoekopdrachten per maand. Maar marktenthousiasme is niet hetzelfde als klinisch bewijs. Voor de meeste van deze stoffen bestaat de bewijsbasis vooral uit dierstudies en laboratoriumonderzoek, niet uit grote gerandomiseerde studies bij mensen.
Dit artikel vat samen wat er daadwerkelijk bekend is, waar het bewijs sterk is en waar het dun is, en welke overwegingen belangrijk zijn als een chirurgische patiënt en diens arts deze stoffen zouden bespreken. Ben je nieuw in het onderwerp? Onze introductie over wat peptiden zijn geeft nuttige achtergrond. Niets hiervan is een aanbeveling om een niet-goedgekeurde stof te gebruiken.
Hoe versnelt BPC-157 de wondgenezing?
BPC-157 (Body Protection Compound-157) is een synthetisch pentadecapeptide: een reeks van 15 aminozuren (Gly-Glu-Pro-Pro-Pro-Gly-Lys-Pro-Ala-Asp-Asp-Ala-Gly-Leu-Val) afgeleid van een eiwit in menselijk maagsap. Het molecuulgewicht bedraagt ongeveer 1.419 dalton. In tegenstelling tot veel peptiden is het opmerkelijk stabiel in maagzuur, wat deels verklaart waarom het aandacht trekt voor zowel orale als injecteerbare onderzoekstoepassingen.
Het voorgestelde mechanisme dat het meest relevant is voor chirurgie is angiogenese, de vorming van nieuwe bloedvaten. Preklinisch onderzoek suggereert dat BPC-157 de vasculaire endotheliale groeifactorreceptor 2 (VEGFR2) opreguleert en het stikstofmonoxidesysteem (NO) moduleert. Beide zijn cruciaal voor de aanvoer van zuurstof en voedingsstoffen naar genezend weefsel. Betere doorbloeding van een wond ondersteunt in theorie een snellere granulatie en sluiting.
De dierdata over bindweefsel worden het vaakst aangehaald. In rattenmodellen van pees- en bandletsel versnelde BPC-157 de genezing met ruwweg 60-80% ten opzichte van controlegroepen, met een betere treksterkte en sneller functioneel herstel. Studies melden ook beschermende effecten op het maag-darmkanaal, de spieren en zelfs de botgenezing. Voor een chirurgische patiënt is de aantrekkingskracht duidelijk: veel operaties betreffen precies deze weefsels.
De eerlijke kanttekening is echter doorslaggevend. Er zijn meer dan 100 preklinische studies over BPC-157, maar geen enkele afgeronde fase III-studie bij mensen. Vrijwel alles wat veelbelovend is aan BPC-157 komt uit knaagdieren en celkweken. Farmacokinetiek bij mensen, optimale dosering en veiligheid op lange termijn zijn niet vastgesteld. BPC-157 wordt uitsluitend verkocht als onderzoekschemicalie, niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen, en het is geen medicijn dat je voorgeschreven kunt krijgen voor herstel. Onze volledige BPC-157-gids behandelt de mechanistische literatuur uitgebreider.
Wat is TB-500 en hoe ondersteunt het weefselherstel?
TB-500 is een synthetisch peptide op basis van het actieve gebied van Thymosine Bèta-4 (TB4), een van nature voorkomend eiwit van 43 aminozuren dat in vrijwel elke menselijke cel voorkomt, behalve in rode bloedcellen. Het volledige Thymosine Bèta-4 heeft een molecuulgewicht van ongeveer 4.963 dalton. Het TB-500-fragment bevat het belangrijkste actinebindende domein, dat verantwoordelijk is voor een groot deel van de regeneratieve activiteit van het moedermolecuul.
De kenmerkende functie van Thymosine Bèta-4 is de regulatie van actine, het cytoskeleteiwit dat cellen gebruiken om van vorm te veranderen en te bewegen. Omdat wondgenezing sterk afhangt van cellen die naar het beschadigde gebied migreren (endotheelcellen die vaten vormen, fibroblasten die matrix aanleggen, keratinocyten die het oppervlak sluiten), is een molecuul dat celmigratie bevordert mechanistisch interessant voor herstel. Preklinische studies wijzen ook op ontstekingsremmende activiteit en bevordering van angiogenese, wat enigszins overlapt met BPC-157.
Thymosine Bèta-4 zelf is vaker bij mensen onderzocht dan TB-500, onder meer in studies naar huidwonden, drukzweren en hoornvliesletsel, en naar hartherstel na ischemie. Die studies suggereren dat het moedermolecuul epitheliale en endotheliale regeneratie kan ondersteunen. Toch is TB-500 zoals het voor onderzoek wordt verkocht een fragment, en data die specifiek over het fragment gaan, in plaats van over het volledige eiwit, blijven beperkt en grotendeels preklinisch.
Voor herstel na een operatie wordt TB-500 vaak samen met BPC-157 genoemd als aanvullend middel. Het idee is dat het ene de vaatvorming ondersteunt en het andere de celbeweeglijkheid en matrixafzetting. Deze combinatie is populair in discussies over peptide stacking, maar het is belangrijk te benadrukken dat de veiligheid en werkzaamheid van de combinatie bij mensen niet formeel zijn getest. TB-500 is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen en staat, belangrijk voor sporters, op de verboden lijst van het Wereldantidopingagentschap (WADA). Zie onze TB-500-gids voor het onderliggende onderzoek.
Kan GHK-Cu littekens en ontsteking na een operatie verminderen?
GHK-Cu is een koperbindend tripeptide: glycyl-L-histidyl-L-lysine gecomplexeerd met een koper(II)-ion. Het werd in 1973 ontdekt door Loren Pickart, die vond dat een factor in menselijk plasma ervoor zorgde dat ouder weefsel zich meer als jonger weefsel gedroeg. GHK komt van nature in het bloed voor in een concentratie van ongeveer 200 ng/mL op 20-jarige leeftijd, en die concentratie daalt gestaag met de leeftijd, een daling die parallel loopt aan de tragere genezing bij oudere volwassenen.
Van de drie peptiden in dit artikel heeft GHK-Cu de sterkste bewijsbasis bij mensen. Het stimuleert aantoonbaar de synthese van collageen en glycosaminoglycanen, en fibroblaststudies melden een toename van de collageenproductie tot wel 70%. Genexpressieonderzoek suggereert dat GHK-Cu de activiteit beïnvloedt van meer dan 60 genen die betrokken zijn bij weefselremodellering, antioxidatieve afweer en wondherstel, waardoor cellen als het ware richting een regeneratief in plaats van een degeneratief programma worden gestuurd.
Voor patiënten na een operatie zijn de effecten op littekenkwaliteit en ontsteking het meest relevant. Klinische en dermatologische studies melden een snellere epithelialisatie, in sommige wondmodellen in de orde van 30% sneller, samen met een stevigere huid en minder fijne lijntjes. Omdat koperpeptiden ook helpen bij het reguleren van matrixmetalloproteïnasen, ondersteunen ze mogelijk een meer georganiseerde collageenafzetting, en dat is wat een fijn litteken onderscheidt van een dik, ongeordend litteken. Daarom komt GHK-Cu voor in veel goedgekeurde topische producten, en niet alleen in onderzoeksflacons.
Het praktische verschil is dat GHK-Cu meestal plaatselijk wordt gebruikt op genezen of bijna genezen incisies in plaats van geïnjecteerd, en dat cosmetisch topisch gebruik in een heel andere regelgevende ruimte valt dan injecteerbare onderzoekspeptiden. Toch moet het aanbrengen van wat dan ook op een operatiewond eerst door je chirurg worden goedgekeurd, omdat incisies specifieke eisen aan sluiting en verband stellen. Onze GHK-Cu-gids en ons artikel over peptiden voor de huid gaan hier dieper op in.
Wat laat het klinische bewijs eigenlijk zien?
Het belangrijkste om te begrijpen over herstelpeptiden is de kloof tussen preklinische belofte en klinisch bewijs. Online worden bevindingen bij knaagdieren vaak behandeld alsof het resultaten bij mensen zijn. Dat zijn ze niet. Diermodellen kunnen het onderzoek een richting wijzen, maar veel stoffen die bij ratten schitteren, reproduceren die effecten nooit in gecontroleerde studies bij mensen.
Voor BPC-157 is de literatuur vrijwel volledig preklinisch. PubMed vermeldt ruim 100 studies, en het aantal publicaties per jaar is snel gegroeid, van ongeveer 45 resultaten in 2020 tot meer dan 180 in 2025, maar er zijn nog steeds geen afgeronde fase III-studies bij mensen. De gemelde genezingsversnellingen (zoals de 60-80% snellere peesreparatie) zijn rattendata. Ze zijn werkelijk interessant en mechanistisch coherent, maar ze zijn geen bewijs voor werkzaamheid of veiligheid bij chirurgische patiënten.
Voor Thymosine Bèta-4 / TB-500 is er wat meer onderzoek bij mensen, maar dat betreft het volledige eiwit en specifieke indicaties zoals chronische wonden en hoornvlies- of hartletsel, meestal in vroege onderzoeksfasen. De resultaten waren wisselend tot matig bemoedigend, en niets daarvan toont aan dat TB-500, het fragment, een gevalideerd herstelmiddel is.
Voor GHK-Cu is het bewijs bij mensen vergelijkenderwijs robuust, vooral voor huid en wondgenezing, en koperpeptiden worden in dermatologie en cosmetica gebruikt met een redelijk veiligheidsprofiel bij topische toepassing. Dat maakt GHK-Cu de uitzondering: de enige van de drie met een betekenisvolle klinische basis, al is die vooral gericht op huid- en littekenuitkomsten en niet op diep chirurgisch herstel.
De conclusie is niet dat deze peptiden niets doen, maar dat de zekerheid er simpelweg nog niet is. Toezichthouders weerspiegelen dit: de meeste van deze stoffen zijn in de VS en de EU ingedeeld als “alleen voor onderzoek”, en de FDA heeft waarschuwingsbrieven gestuurd aan bedrijven die niet-goedgekeurde peptideproducten op de markt brengen. Elke beslissing moet voorlopig bewijs, grotendeels uit dierstudies, afwegen tegen onbekende risico’s bij mensen, en die afweging is aan jou en je arts, niet aan een marketingpagina.
Hoe zien pre- en postoperatieve protocollen eruit in de literatuur?
Omdat geen van deze peptiden een goedgekeurd geneesmiddel is, bestaat er geen officieel, gevalideerd doseerprotocol voor herstel na een operatie. Wat online rondgaat zijn extrapolaties uit dierstudies en anekdotische ervaringen van gebruikers, en geen van beide vervangt klinische begeleiding. We beschrijven het volgende uitsluitend om weer te geven wat in de onderzoeks- en community-literatuur voorkomt, niet als instructies.
In principe wordt een perioperatieve benadering in twee periodes besproken. Een preoperatieve periode wordt voorgesteld vanuit de theorie dat het voorbereiden van genezingsroutes en weefseldoorbloeding vóór het trauma van de operatie het vroege herstel zou kunnen verbeteren. Een postoperatieve periode wordt voorgesteld om de ontstekings- en proliferatiefase te ondersteunen zodra de wond er is. In de praktijk dient het meeste preklinische onderzoek het peptide simpelweg toe rond het moment van het letsel en gaat het door tijdens de vroege genezing.
Een tijdlijn die vaak in discussies wordt genoemd ziet er zo uit:
| Fase | Periode | Genoemde rationale (theoretisch) |
|---|---|---|
| Preoperatief | Dagen voor de operatie | Angiogenese en weefselgereedheid voorbereiden |
| Vroeg postoperatief | Ontstekingsfase (dag 0-5) | Ontsteking moduleren, doorbloeding ondersteunen |
| Proliferatief | Week 1-3 | Collageen- en matrixafzetting ondersteunen |
| Remodellering | Week 3+ | Topisch GHK-Cu voor littekenkwaliteit |
Verschillende praktische bezwaren maken zelfgestuurde protocollen riskant. Peptiden die angiogenese bevorderen en ontsteking moduleren zouden in theorie de gecontroleerde ontstekingsreactie kunnen verstoren waar chirurgen op rekenen, en ze kunnen wisselwerken met anesthesie, anticoagulantia en bloedplaatjesremmers die rond een operatie worden gebruikt. De steriliteit van gereconstitueerde injecteerbare peptiden is een ander serieus punt vlak bij een verse incisie. Hulpmiddelen zoals onze Peptide Lab-reconstitutiecalculator bestaan voor onderzoekscontexten, maar ze maken een niet-goedgekeurde stof niet veilig voor een chirurgische patiënt.
Het enige verantwoorde protocoladvies is dit: breng geen enkel peptide in rond een operatie zonder medeweten en uitdrukkelijke goedkeuring van je chirurgische team. Zij hebben een volledig beeld nodig van alles wat je lichaam binnenkomt om bloedingsrisico, genezing en geneesmiddelinteracties te beheersen.
Hoe verhouden BPC-157, TB-500 en GHK-Cu zich tot elkaar?
Hoewel deze drie peptiden vaak samen worden genoemd, verschillen ze flink in structuur, primair mechanisme, bewijsniveau en gebruikelijke toedieningsroute. Inzicht in die verschillen verklaart waarom ze soms als aanvullend en niet als uitwisselbaar worden besproken.
| Eigenschap | BPC-157 | TB-500 | GHK-Cu |
|---|---|---|---|
| Grootte | 15 aminozuren | ~17 aa-fragment van TB4 | 3 aminozuren + koper |
| Molecuulgewicht | ~1.419 Da | ~4.963 Da (TB4) | ~340 Da (peptide) |
| Primair mechanisme | Angiogenese, bescherming maag-darmstelsel | Celmigratie (actine) | Collageensynthese, remodellering |
| Best onderbouwd bewijs | Preklinisch (dier) | Preklinisch / vroeg humaan (TB4) | Humaan (huid/wond) |
| Meest bestudeerde toedieningsroute | Injectie / oraal | Injectie | Topisch / injectie |
| Wettelijke status | Alleen onderzoek | Alleen onderzoek, door WADA verboden | Cosmetisch + onderzoek |
In een vereenvoudigd model van de genezingscascade wordt elk peptide met een andere nadruk geassocieerd. BPC-157 is de speler voor bloedvaten en bindweefsel, het meest besproken voor pezen, banden, darmen en spieren. TB-500 wordt neergezet als het middel voor celbeweeglijkheid, dat cellen helpt het beschadigde gebied te bereiken en opnieuw te bevolken. GHK-Cu is het middel voor remodellering en huidkwaliteit, het meest relevant laat in de genezing en voor het uiterlijk van het uiteindelijke litteken.
Deze mechanistische complementariteit is precies waarom BPC-157 en TB-500 vaak als paar worden genoemd, met GHK-Cu topisch toegevoegd voor de incisie zelf. Maar complementaire mechanismen op papier garanderen geen additieve voordelen of veiligheid bij een levende patiënt. Combinatie-effecten zijn bij mensen niet rigoureus getest, en stacken vermenigvuldigt de onbekenden in plaats van het risico te verdelen.
Wil je een breder overzicht van wat verschillende peptiden doen, dan plaatst ons overzicht van de meest onderzochte peptiden deze drie in context naast andere.
Is het veilig om deze peptiden voor herstel te combineren?
Het concept “stacken”, het tegelijk gebruiken van meer dan één peptide voor een synergetisch effect, staat centraal in hoe herstelpeptiden worden aangeprezen. De meest gebruikelijke herstelstack combineert BPC-157 met TB-500, met als logica dat angiogenese plus celmigratie sneller en vollediger weefselherstel zou moeten ondersteunen, waarna later topisch GHK-Cu wordt aangebracht voor de littekenkwaliteit.
Mechanistisch is de redenering niet onredelijk: de peptiden werken via verschillende, niet-overlappende routes. In principe zijn niet-overlappende mechanismen de ideale basis voor een rationele combinatie, en dit is het standaardargument dat je in gidsen over peptide stacking tegenkomt. Het probleem is dat een aannemelijke redenering geen klinisch bewijs is.
Er zijn geen gecontroleerde studies bij mensen die een BPC-157 + TB-500-stack voor herstel na een operatie evalueren. Dat betekent dat de gecombineerde farmacologie, de kans op opgetelde bijwerkingen en eventuele wisselwerking met de geneesmiddelen rond een operatie in wezen niet in kaart zijn gebracht. Twee stoffen die elk de groei van bloedvaten en ontsteking moduleren, kunnen in combinatie effecten hebben op bloedingen of het genezingsverloop die moeilijk te voorspellen zijn, en een verse operatiewond is precies de verkeerde plek om dat te ontdekken.
Er is ook een kwaliteitscontroleaspect dat stacken versterkt. Onderzoekspeptiden worden niet volgens farmaceutische normen geproduceerd, en onafhankelijk onderzoek heeft herhaaldelijk producten gevonden die te laag gedoseerd, verontreinigd of verkeerd geëtiketteerd waren. Elke extra stof in een stack voegt een extra kans toe op een verontreiniging of een steriliteitsfout vlak bij een genezende incisie. Overweeg je meerdere stoffen, dan tellen de risico’s niet simpelweg op: ze beïnvloeden elkaar.
De evenwichtige conclusie: de theoretische reden om deze peptiden te combineren is coherent, maar de veiligheidsdata bij mensen die nodig zijn om dit te onderschrijven bestaan niet. Wie overweegt rond een operatie een stack te gebruiken, moet dit behandelen als een experimentele beslissing die alleen mag worden genomen met een arts die complicaties kan monitoren. Lees onze medische disclaimer voordat je op deze informatie handelt.
Wat zijn de risico’s, bijwerkingen en wettelijke overwegingen?
Peptiden als klasse worden soms beschreven als stoffen met een gunstig veiligheidsprofiel, omdat ze zeer specifiek werken en worden afgebroken tot gewone aminozuren. Daar zit een kern van waarheid in: de FDA heeft opgemerkt dat peptiden minder off-target-effecten kunnen hebben dan veel kleine-molecuulgeneesmiddelen. Maar specificiteit is niet hetzelfde als risicoloos zijn, en voor BPC-157 en TB-500 zijn de veiligheidsdata bij mensen die nodig zijn voor sterke veiligheidsclaims simpelweg niet gegenereerd.
Gemelde en theoretische zorgen zijn onder meer reacties op de injectieplaats, duizeligheid of bloeddrukveranderingen en, cruciaal bij stoffen die angiogenese bevorderen, een theoretisch risico op tumorgroei, omdat nieuwe bloedvaten ook abnormaal weefsel kunnen voeden. Wie kanker in de voorgeschiedenis heeft, moet pro-angiogene peptiden met bijzondere voorzichtigheid benaderen. Omdat deze stoffen ontsteking en vaatvorming beïnvloeden, is hun wisselwerking met de strak gereguleerde fysiologie van de perioperatieve periode werkelijk onbekend.
Productkwaliteit is een veiligheidskwestie van de eerste orde. De meeste onderzoekspeptiden zijn geëtiketteerd als “alleen voor onderzoek” en worden niet onder farmaceutische (GMP-)omstandigheden geproduceerd. Verontreiniging, onjuiste dosering en niet-steriele reconstitutie zijn reële gevaren, en ze worden groter wanneer het product bij een operatiegebied wordt geïnjecteerd. De FDA heeft waarschuwingsbrieven gestuurd aan verkopers van niet-goedgekeurde peptideproducten, wat onderstreept dat dit een ongereguleerde hoek van de markt is.
Juridisch en in de sport is het beeld restrictief. BPC-157, TB-500 en injecteerbaar GHK-Cu zijn door de FDA of EMA niet goedgekeurd als geneesmiddel voor gebruik bij mensen, hun wettelijke status verschilt per rechtsgebied, en TB-500 is door WADA verboden onder categorie S2 voor wedstrijdsporters. Het kopen, bezitten of gebruiken van deze stoffen kan juridische en professionele gevolgen hebben, afhankelijk van waar je woont en wat je doet.
Medische disclaimer: Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen medisch advies. BPC-157, TB-500 en injecteerbaar GHK-Cu zijn onderzoeksstoffen die niet zijn goedgekeurd voor gebruik bij mensen, en deze inhoud is geen aanbeveling om ze te gebruiken. Raadpleeg altijd een gekwalificeerde zorgverlener, en specifiek je chirurgische team, voordat je een beslissing neemt over je herstel. Zie onze volledige medische disclaimer voor details.
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
GHK-Cu
Anti-agingstof
GHK-Cu Pen
Voorgevulde pen GHK-Cu
GLOW-UP Ritual
Set van 3 pennen: Glow, NAD+, GHK-Cu
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Veelgestelde vragen
Welk peptide is het beste voor genezing na een operatie?
Kan ik BPC-157 voor of na een operatie gebruiken?
Hoe lang duurt het voordat herstelpeptiden werken?
Zijn BPC-157 en TB-500 legaal?
Is GHK-Cu veilig op een operatielitteken?
Hebben deze peptiden bijwerkingen?
Kan ik BPC-157 met TB-500 stacken voor sneller herstel?
Zijn deze peptiden door de FDA goedgekeurd voor herstel?
Bronnen
- Sikiric P, Rucman R, Turkovic B, et al. (2018). Novel Cytoprotective Mediator, Stable Gastric Pentadecapeptide BPC 157: Vascular Recruitment and Gastrointestinal Tract Healing. Current Pharmaceutical Design. (PubMed)
- Staresinic M, Sebecic B, Patrlj L, et al. (2003). Gastric pentadecapeptide BPC 157 accelerates healing of transected rat Achilles tendon and in vitro stimulates tendocytes growth. Journal of Orthopaedic Research. (PubMed)
- Goldstein AL, Hannappel E, Sosne G, Kleinman HK (2012). Thymosin β4: a multi-functional regenerative peptide. Basic properties and clinical applications. Expert Opinion on Biological Therapy. (PubMed)
- Pickart L, Margolina A (2018). Regenerative and Protective Actions of the GHK-Cu Peptide in the Light of the New Gene Data. International Journal of Molecular Sciences. (PubMed)
- Pickart L, Vasquez-Soltero JM, Margolina A (2015). GHK Peptide as a Natural Modulator of Multiple Cellular Pathways in Skin Regeneration. BioMed Research International. (PubMed)
- Chang CH, Tsai WC, Hsu YH, Pang JS (2014). Pentadecapeptide BPC 157 enhances the growth hormone receptor expression in tendon fibroblasts. Molecules. (PubMed)
- Sosne G, Qiu P, Goldstein AL, Wheater M (2010). Biological activities of thymosin beta4 defined by active sites in short peptide sequences. FASEB Journal. (PubMed)