- In de STEP 1-extensie kregen deelnemers die gemiddeld 17,3% van hun lichaamsgewicht waren kwijtgeraakt met semaglutide 2,4 mg, in de 52 weken na het staken 11,6 procentpunt van dat verlies weer terug, ruwweg twee derde van het gewicht dat ze waren kwijtgeraakt.
- In STEP 4 namen mensen die na een inloopperiode van 20 weken overstapten op placebo de volgende 48 weken 6,9% van hun lichaamsgewicht toe, terwijl degenen die semaglutide bleven gebruiken nog eens 7,9% afvielen.
- In SURMOUNT-4 kregen deelnemers die na een aanloopperiode van 36 weken met tirzepatide overstapten op placebo van week 36 tot week 88 14,0% van hun lichaamsgewicht terug, tegenover nog eens 5,5% gewichtsverlies bij degenen die doorgingen.
- Verbeteringen in bloeddruk, HbA1c, lipiden en ontstekingsmarkers bewogen na het staken van het medicijn grotendeels terug naar de waarden van vóór de behandeling, parallel aan het gewicht.
- Een meta-regressie uit 2026 van zes gerandomiseerde studies schatte dat ongeveer 60% van het tijdens de behandeling verloren gewicht binnen een jaar na het stoppen weer terugkwam, waarbij de gemodelleerde gewichtstoename afvlakte rond 75% van het oorspronkelijke verlies.
- Voorgestelde verklaringen zijn de terugkeer van de eetlust naarmate de medicijnspiegels dalen, en de biologische aanpassingen die op elk aanzienlijk gewichtsverlies volgen, waaronder blijvende veranderingen in eetlustregulerende hormonen.
- Er is geen gepubliceerde studie die heeft vastgesteld of een onderhoudsstrategie met lagere intensiteit, een vastgestelde behandelduur of een gestructureerd gedragsprogramma deze gewichtstoename kan voorkomen. Dit artikel is educatief en bevat geen aanbeveling: elke beslissing over het starten, wijzigen of stoppen van een voorgeschreven medicijn ligt bij u en uw voorschrijvend arts.
Wat gebeurt er met het lichaamsgewicht nadat een GLP-1-receptoragonist is gestaakt?
Het korte antwoord uit de gepubliceerde studies is consistent: wanneer een GLP-1-receptoragonist wordt gestaakt, neemt het lichaamsgewicht weer toe, begint die toename binnen enkele weken en komt het grootste deel van het tijdens de behandeling verloren gewicht in het daaropvolgende jaar terug. Dit is nu gemeten in drie afzonderlijke gerandomiseerde programma's (de STEP 1-extensiestudie, STEP 4 en SURMOUNT-4), met verschillende medicijnen, verschillende behandelduren en verschillende opzetten, en alle drie wijzen dezelfde kant op.
De omvang is niet gering. Een jaar nadat semaglutide 2,4 mg was gestaakt, hadden deelnemers aan de STEP 1-extensie ongeveer twee derde van het verloren gewicht weer terug, waardoor er een gemiddelde nettoreductie van 5,6% ten opzichte van hun oorspronkelijke uitgangswaarde overbleef in plaats van de 17,3% die ze tijdens de behandeling hadden bereikt. In SURMOUNT-4 namen deelnemers die van tirzepatide overstapten op placebo over 52 weken 14,0% van hun lichaamsgewicht toe, terwijl degenen die op de behandeling bleven in dezelfde periode nog eens 5,5% afvielen.
Twee details verdienen een afzonderlijke vermelding, omdat ze vaak door elkaar worden gehaald. Ten eerste is de gewichtstoename gedeeltelijk, niet volledig: in deze studies woog de gemiddelde deelnemer een jaar na het staken nog steeds minder dan helemaal aan het begin, maar aanzienlijk meer dan aan het einde van de behandeling. Ten tweede is het verloop niet lineair. Het steilste deel van de terugkeercurve ligt in de eerste maanden na de laatste injectie, daarna vlakt het af.
Deze pagina gaat uitsluitend over wat het bewijs laat zien nadat de behandeling stopt. Het is geen medisch advies, het stelt geen manier voor om gewichtstoename te voorkomen of te beheersen, en het bevat geen suggestie om een medicijn te starten, te wijzigen, te onderbreken of te hervatten. Die beslissingen liggen volledig bij de voorschrijvend arts, die een individuele voorgeschiedenis, comorbiditeiten en redenen voor het stoppen kan afwegen op een manier die geen enkel artikel kan.
Welke studies hebben het stoppen met een GLP-1-receptoragonist daadwerkelijk getest?
Drie gepubliceerde studies vormen de ruggengraat van het bewijs over het staken, en elk beantwoordt een iets andere vraag.
De STEP 1-extensiestudie (Wilding et al., Diabetes, Obesity and Metabolism, 2022) volgde een representatieve subgroep van deelnemers die de volledige 68 weken van de oorspronkelijke STEP 1-studie met semaglutide 2,4 mg of placebo hadden afgerond, en observeerde hen vervolgens nog 52 weken zonder studiemedicatie en, wat belangrijk is, zonder de actieve leefstijlondersteuning die ze tijdens de studie hadden gekregen. De extensieanalyses omvatten 327 deelnemers en waren allemaal exploratief, wat betekent dat het geen vooraf gespecificeerde hypothesetoetsen waren.
STEP 4 (Rubino et al., JAMA, 2021) was een gerandomiseerde onttrekkingsstudie. Alle deelnemers doorliepen eerst een open-label inloopperiode van 20 weken (16 weken opbouw plus 4 weken op 2,4 mg per week). De 803 deelnemers die de volledige wekelijkse hoeveelheid bereikten en verdroegen, 89,0% van degenen die waren gestart, werden vervolgens gerandomiseerd om semaglutide voort te zetten (n = 535) of over te stappen op placebo (n = 268) gedurende 48 weken, waarbij de leefstijlinterventie in beide armen doorliep.
SURMOUNT-4 (Aronne et al., JAMA, 2024) paste dezelfde logica toe op tirzepatide. Na een open-label aanloopperiode van 36 weken met de maximaal verdragen hoeveelheid (10 of 15 mg per week), waarin de 670 deelnemers een gemiddelde gewichtsreductie van 20,9% bereikten, werden ze gerandomiseerd om tirzepatide voort te zetten of over te stappen op placebo gedurende nog eens 52 weken. De gemiddelde leeftijd was 48 jaar, 71% was vrouw en het gemiddelde uitgangsgewicht was 107,3 kg.
Het onderscheid tussen deze opzetten is van belang. STEP 4 en SURMOUNT-4 zijn geblindeerde gerandomiseerde onttrekkingsstudies, dus de vergelijking tussen doorgaan en stoppen is intern gecontroleerd. De STEP 1-extensie is een ongecontroleerd observationeel vervolg van mensen die allemaal stopten, wat dichter bij een volledige stopzetting van zowel medicijn als gestructureerde ondersteuning komt, maar met een zwakkere bewijskracht.
Hoeveel gewicht komt terug, en hoe snel komt het terug?
De drie studies geven overeenkomstige cijfers. In de STEP 1-extensie was de gemiddelde gewichtsverandering van week 0 tot week 68 17,3% (SD 9,3) met semaglutide en 2,0% (SD 6,1) met placebo. Tegen week 120, dus een jaar na het staken, had de voormalige semaglutidegroep 11,6 procentpunt (SD 7,7) van het verloren gewicht terug en de voormalige placebogroep 1,9 procentpunt (SD 4,8). De nettoverandering ten opzichte van de oorspronkelijke uitgangswaarde was 5,6% voor semaglutide en 0,1% voor placebo.
In STEP 4 was de gemiddelde verandering in lichaamsgewicht van week 20 tot week 68 min 7,9% bij degenen die semaglutide voortzetten tegenover plus 6,9% bij degenen die overstapten op placebo, een verschil van 14,8 procentpunt (95%-BI, min 16,0 tot min 13,5; P < 0,001). In SURMOUNT-4 waren de equivalente cijfers van week 36 tot week 88 min 5,5% met voortgezette tirzepatide tegenover plus 14,0% met placebo, een verschil van 19,4 procentpunt (95%-BI, min 21,2 tot min 17,7; P < 0,001). Over de volledige 88 weken was de gemiddelde reductie ten opzichte van de uitgangswaarde 25,3% met tirzepatide en 9,9% met placebo. Anders gezegd: 89,5% van degenen die tirzepatide voortzetten behield in week 88 ten minste 80% van het gewichtsverlies uit de aanloopperiode, tegenover 16,6% van degenen die overstapten op placebo.
Gepoolde analyses hebben geprobeerd de vorm van de curve te beschrijven in plaats van alleen het eindpunt. Een systematische review en meta-analyse uit 2025 van gerandomiseerde studies (Tzang et al., eClinicalMedicine) rapporteerde een gemiddelde toename van het lichaamsgewicht van 5,63 kg (95%-BI, 3,52 tot 7,73) na het staken van een GLP-1-receptoragonist bij mensen met obesitas, naast een stijging van het HbA1c met 0,25%. Een niet-lineaire meta-regressie uit 2026 van zes gerandomiseerde studies met in totaal 3.236 deelnemers (Budini, Luo et al., eClinicalMedicine) paste een exponentieel herstelmodel toe en schatte dat 60% van het tijdens de behandeling verloren gewicht een jaar na het stoppen weer terug was, waarbij de curve werd geëxtrapoleerd naar een plateau op 75,3% (95%-BI, 68,9 tot 81,6) van het oorspronkelijke verlies.
Dat plateaucijfer is een modelprojectie voorbij de waargenomen 52 weken, geen gemeten data, en moet ook zo worden gelezen. Wat de waargenomen data wel ondersteunen is een afvlakkend patroon: de snelste toename vroeg, later langzamer, met aan het einde van de follow-up nog steeds een resterend verschil ten opzichte van de uitgangswaarde.
Wat gebeurt er na het staken met bloeddruk, HbA1c en lipiden?
Het gewicht is de kop boven het verhaal, maar de onttrekkingsstudies volgden ook cardiometabole risicofactoren, en het patroon daar weerspiegelt de gewichtscurve. De auteurs van de STEP 1-extensie meldden dat de cardiometabole verbeteringen die met semaglutide van week 0 tot week 68 werden gezien, bij de meeste variabelen in week 120 weer richting de uitgangswaarde waren bewogen, met veranderingen die uiteindelijk vergelijkbaar waren met die in de placebogroep. Met andere woorden: de tijdens de behandeling waargenomen verbeteringen bleven niet behouden zodra het gewicht terugkwam.
Het gepoolde bewijs is consistent. De meta-analyse uit 2025 vond een gemiddelde HbA1c-stijging van 0,25% na het staken, het soort beweging dat te verwachten is wanneer zowel het directe glycemische effect van het medicijn als het indirecte effect van een lager lichaamsgewicht tegelijk wegvallen. De meta-regressie uit 2026 onderzocht HbA1c en systolische bloeddruk als secundaire uitkomsten en beschreef een vergelijkbaar vroeg verlies van de tijdens de behandeling behaalde winst, op een tijdschaal van weken in plaats van maanden.
Er is een nuance die de studies niet volledig oplossen. Een deel van de verandering in markers na het staken is toe te schrijven aan het terugkerende gewicht, en een deel aan het verlies van de directe werking van het medicijn op glucosehuishouding, maagontlediging en insulinesecretie. Omdat gewicht en blootstelling aan het medicijn bij het staken tegelijk veranderen, kunnen de gepubliceerde analyses de twee bijdragen niet zuiver scheiden.
Gastro-intestinale effecten gaan na het stoppen de andere kant op. In STEP 4 werden gastro-intestinale bijwerkingen gemeld door 49,1% van de deelnemers die semaglutide voortzetten tegenover 26,1% van degenen die overstapten op placebo, en het stoppen vanwege bijwerkingen was in beide armen vergelijkbaar (2,4% tegenover 2,2%). Het verdraagbaarheidsprofiel tijdens de behandeling wordt apart behandeld in ons overzicht van bijwerkingen van GLP-1.
Waarom komt het gewicht terug nadat het medicijn is gestaakt?
In de literatuur komen twee verklaringslijnen voor, en ze sluiten elkaar niet uit.
De eerste is farmacologisch en tamelijk eenvoudig. Deze moleculen werken in op GLP-1-receptoren in hypothalamische en hersenstamcircuits die eetlust, verzadiging en voedselbeloning reguleren, en tirzepatide voegt daar GIP-receptoractiviteit aan toe. Beide zijn langwerkende peptiden die zijn ontworpen voor wekelijkse toediening, met eliminatiehalfwaardetijden in de orde van enkele dagen tot ongeveer een week, waardoor de plasmaconcentraties in ongeveer een maand na de laatste injectie dalen. Naarmate de blootstelling afneemt, neemt ook de daardoor veroorzaakte eetlustremming af, loopt de energie-inname op en volgt het gewicht. In deze lezing beheerste het medicijn een voortdurende aandoening in plaats van die te resetten, en zo formuleerden de auteurs van de STEP 1-extensie hun eigen bevindingen toen ze concludeerden dat voortgezette behandeling nodig is om verbeteringen in gewicht en gezondheid te behouden.
De tweede lijn betreft aanpassingen aan het gewichtsverlies zelf, ongeacht hoe het verlies is bereikt. Sumithran en collega's (New England Journal of Medicine, 2011) volgden 50 volwassenen met overgewicht of obesitas tijdens een zeer laagcalorisch dieet (VLCD) van 10 weken en maten eetlustregulerende hormonen bij aanvang, na 10 weken en na 62 weken. Een jaar later waren verschillende van die hormonale veranderingen niet teruggekeerd naar de waarden van vóór het gewichtsverlies, een patroon dat de auteurs in verband brachten met de neiging om weer aan te komen. Een verlaagd rustmetabolisme na gewichtsverlies, vaak metabole adaptatie genoemd, wordt in dezelfde literatuur besproken. Als deze aanpassingen aanhouden, ondervindt iedereen die veel gewicht is kwijtgeraakt biologische druk richting gewichtstoename zodra de interventie die de eetlust onderdrukte wegvalt.
Het is belangrijk om expliciet te zijn over de status van dit tweede mechanisme in de GLP-1-onttrekkingsstudies: de STEP- en SURMOUNT-onttrekkingsstudies maten gewicht en cardiometabole markers, geen energieverbruik of eetlusthormonen. De mechanistische verklaring is dus geleend uit aanverwant onderzoek en blijft een voorgestelde verklaring in plaats van iets wat deze studies hebben aangetoond.
Hoe verschilt het beeld na het stoppen van dat tijdens de behandelfase?
De onttrekkingsdata zijn gemakkelijk verkeerd te lezen als ze worden vermengd met de data tijdens de behandeling, omdat de twee fasen verschillende vragen beantwoorden.
Tijdens de behandeling beschrijven de gepubliceerde studies een progressief verlies dat ongeveer 60 tot 72 weken doorgaat voordat het afvlakt, met gemiddelde reducties in de orde van 15% tot 17% van het lichaamsgewicht voor semaglutide 2,4 mg in STEP 1 en rond 21% tot 25% voor tirzepatide bij de maximaal verdragen hoeveelheid in SURMOUNT-4. Wie op zoek is naar dat verloop tijdens de behandeling, week voor week, vindt dat in onze tijdlijn van semaglutide-resultaten en onze tijdlijn van tirzepatide-resultaten. Die pagina's behandelen de periode waarin het medicijn wordt gebruikt.
Na het staken keert de curve om. De richting van de verandering draait binnen enkele weken om, en het tempo van de gewichtstoename in de eerste maanden is van dezelfde orde van grootte als het tempo van het verlies dat tijdens de opbouwfase werd waargenomen. Wat niet omkeert, althans binnen de tot nu toe gepubliceerde follow-upperioden van een jaar, is het hele verlies: het gemiddelde gewicht aan het einde van de follow-up bleef in alle drie de programma's onder de oorspronkelijke uitgangswaarde.
Nog één asymmetrie verdient vermelding. In STEP 4 en SURMOUNT-4 bleven de placeboarmen de leefstijlinterventie van de studie ontvangen en kregen ze toch aanzienlijk gewicht terug. In de STEP 1-extensie eindigde de gestructureerde leefstijlondersteuning tegelijk met het medicijn. De gewichtstoename in die gerandomiseerde onttrekkingsarmen kan dus niet simpelweg worden toegeschreven aan het wegvallen van gedragsmatige ondersteuning, aangezien die ondersteuning er nog was.
Hoe verhoudt het staken in studies zich tot stoppen buiten een studie?
Staken in een studie is een geplande, geblindeerde, volledig gedocumenteerde gebeurtenis. Stoppen buiten een studie is dat meestal niet, en de observationele literatuur wijst erop dat het vaak voorkomt. Een retrospectief cohort van 125.474 Amerikaanse volwassenen met overgewicht of obesitas die tussen 2018 en 2023 nieuw begonnen met liraglutide, semaglutide of tirzepatide (Rodriguez et al., JAMA Network Open, 2025) vond dat 64,8% van degenen zonder type 2-diabetes binnen een jaar was gestopt, tegenover 46,5% van degenen met type 2-diabetes. Van degenen die stopten, begon 36,3% van de mensen zonder type 2-diabetes en 47,3% van degenen met type 2-diabetes binnen een jaar opnieuw.
Dat zijn gebruiksgegevens, geen uitkomstgegevens, en de auteurs merkten op dat elektronische patiëntendossiers mogelijk niet elke reden voor stoppen vastleggen. Kosten, vergoeding, leveringsonderbrekingen, verdraagbaarheid en persoonlijke keuze zijn allemaal gebundeld in één stopgebeurtenis. De cohortperiode viel bovendien samen met jaren van goed gedocumenteerde leveringsproblemen, waarvoor de analyse niet corrigeerde.
Toch is het informatief om beide naast elkaar te leggen. De gerandomiseerde studies beschrijven wat er onder gecontroleerde omstandigheden met het gewicht gebeurt wanneer het medicijn wordt weggenomen; de cohortdata suggereren dat dit in de praktijk vaak gebeurt. Dezelfde studie meldde dat elke extra 1% gewicht die na het stoppen terugkwam samenhing met een bescheiden hogere kans om weer te beginnen, ongeveer 2,3% bij mensen met type 2-diabetes en 2,8% bij mensen zonder, wat een van de weinige gepubliceerde kwantitatieve verbanden is tussen gewichtstoename na het staken en later gedrag.
Wat dit alles u niet vertelt, is wat een individu zou moeten doen. De redenen om te stoppen verschillen enorm, van bijwerkingen tot zwangerschapswens tot toegang, en de passende reactie verschilt navenant. Die beoordeling is een klinische.
Wat zijn de beperkingen van het bewijs over het staken?
Verschillende beperkingen bepalen hoe ver deze resultaten reiken.
De follow-up is kort. De langste gepubliceerde perioden zonder behandeling duren ongeveer een jaar (52 weken in de STEP 1-extensie, 48 tot 52 weken in de gerandomiseerde onttrekkingsarmen). Alles wat wordt gezegd over waar de curve van gewichtstoename daarna tot rust komt, is extrapolatie, inclusief de schatting van het plateau van 75,3% uit de meta-regressie van 2026.
De STEP 1-extensie was exploratief en partieel. Slechts een subgroep van de deelnemers die de studie afrondden, stroomde door naar de extensie, 327 deelnemers werden geanalyseerd en de auteurs stelden dat alle extensieanalyses exploratief waren. Follow-up van een subgroep nodigt uit tot selectie-effecten, aangezien de mensen die bereid zijn nog een jaar gevolgd te worden niet noodzakelijk representatief zijn.
De populaties waren beperkt. STEP 1 en SURMOUNT-4 includeerden volwassenen met obesitas of overgewicht zonder type 2-diabetes, en de deelnemers waren overwegend vrouw en, in SURMOUNT-4, voor 80,1% wit. Er kan niet van worden uitgegaan dat de resultaten ongewijzigd gelden voor mensen met type 2-diabetes, voor adolescenten, voor ouderen met sarcopenie of voor populaties die niet in de steekproeven vertegenwoordigd waren.
Lichaamssamenstelling was niet de focus. De onttrekkingspublicaties rapporteren lichaamsgewicht, tailleomvang en standaard cardiometabole markers. Ze zijn niet opgezet om te karakteriseren welk deel van het teruggekomen gewicht vet versus vetvrije massa is, noch of de samenstelling van het teruggekomen gewicht verschilt van die van het verloren gewicht. Dat is een reële leemte, en beweringen daarover die naar deze studies verwijzen, gaan te ver.
Alle drie de programma's werden door de industrie gesponsord (STEP 1 en STEP 4 door Novo Nordisk, SURMOUNT-4 door Eli Lilly), wat gebruikelijk is voor registratieprogramma's maar deel uitmaakt van een volledige lezing van het bewijs. Het gerandomiseerde, geblindeerde ontwerp van de onttrekkingsfasen is de belangrijkste structurele bescherming tegen sponsoreffecten op de primaire vergelijking.
Wat is nog onbekend over onderhoud nadat de behandeling eindigt?
De onttrekkingsstudies beantwoordden een smalle vraag goed: wat gebeurt er wanneer het medicijn door placebo wordt vervangen. Ze lieten verschillende grotere vragen open.
Of een onderhoudsaanpak met lagere intensiteit het verloop verandert, is onbekend. STEP 4 en SURMOUNT-4 vergeleken volledige voortzetting met volledige onttrekking. Geen van beide testte een tussenstrategie, en de onderzoekers van SURMOUNT-4 zeiden dat zelf, met de opmerking dat het niet zeker is of een lagere hoeveelheid medicijn, een intensiever gedragsprogramma of een andere aanpak onderhoud zou ondersteunen. Geen enkele gepubliceerde gerandomiseerde studie heeft dit beslecht, dus elk specifiek onderhoudsschema dat online wordt besproken, is op dit moment een ongetoetste hypothese in plaats van een evidence-based strategie.
Of er een behandelduur is waarna het gewicht behouden blijft, is onbekend. De STEP 1-extensie volgde mensen die 68 weken waren behandeld en SURMOUNT-4 mensen die 36 weken waren behandeld vóór de randomisatie, en in beide trad gewichtstoename op. Een narratieve review uit 2025 van gerandomiseerde onttrekkingsstudies (Quarenghi et al., Journal of Clinical Medicine) concludeerde dat na het stoppen snel gewicht terugkwam, ongeacht hoe lang de behandeling had geduurd. Of meerjarige blootstelling zich anders gedraagt, is niet getest.
Of er individuele voorspellers bestaan, is onbekend. De standaarddeviaties in de STEP 1-extensie (SD 7,7 procentpunt voor gewichtstoename) laten een grote variatie tussen individuen rond het gemiddelde zien. Sommige deelnemers kregen veel minder dan twee derde van hun verlies terug en sommige veel meer. Er is geen gevalideerde voorspeller gepubliceerd van wie waar terechtkomt.
Cardiometabole gevolgen op langere termijn zijn onbekend. Markers bewogen binnen een jaar weer richting de uitgangswaarde, maar of een periode van aanzienlijk gewichtsverlies gevolgd door gewichtstoename een blijvend voordeel of een blijvend nadeel achterlaat voor harde klinische uitkomsten, is in deze cohorten niet gemeten.
Dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden en vervangt geen medisch advies, diagnose of behandeling. Het bevat bewust geen aanbevolen hoeveelheden, geen schema's en geen protocollen. Als u een GLP-1-receptoragonist gebruikt, overweegt of erover denkt te stoppen, bespreek dat dan met de arts die het voorschrijft.
Veelgestelde vragen
Komt al het gewicht terug na het stoppen met een GLP-1-receptoragonist?
Hoe snel na de laatste injectie begint het gewicht te stijgen?
Wat was het verschil tussen STEP 4 en de STEP 1-extensie?
Vond SURMOUNT-4 hetzelfde patroon met tirzepatide?
Blijven verbeteringen in bloeddruk en bloedsuiker bestaan na het stoppen?
Waarom lijkt de eetlust na het staken zo sterk terug te komen?
Is er bewijs dat een lichtere onderhoudsaanpak de gewichtstoename voorkomt?
Hoeveel mensen stoppen buiten een studie met deze medicijnen?
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
GHK-Cu
Anti-agingstof
GHK-Cu Pen
Voorgevulde pen GHK-Cu
GLOW-UP Ritual
Set van 3 pennen: Glow, NAD+, GHK-Cu
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Bronnen
- Wilding JPH, Batterham RL, Davies M, et al. (2022). Weight regain and cardiometabolic effects after withdrawal of semaglutide: The STEP 1 trial extension. Diabetes, Obesity and Metabolism (PMID 35441470). (PubMed)
- Rubino D, Abrahamsson N, Davies M, et al. (2021). Effect of Continued Weekly Subcutaneous Semaglutide vs Placebo on Weight Loss Maintenance in Adults With Overweight or Obesity: The STEP 4 Randomized Clinical Trial. JAMA, 325(14) (PMID 33755728). (PubMed)
- Aronne LJ, Sattar N, Horn DB, et al. (2024). Continued Treatment With Tirzepatide for Maintenance of Weight Reduction in Adults With Obesity: The SURMOUNT-4 Randomized Clinical Trial. JAMA, 331(1):38-48 (PMID 38078870). (PubMed)
- Tzang CC, Wu PH, Luo CA, et al. (2025). Metabolic rebound after GLP-1 receptor agonist discontinuation: a systematic review and meta-analysis. eClinicalMedicine, 90:103680 (PMID 41399474). (PubMed)
- Budini B, Luo S, et al. (2026). Trajectory of weight regain after cessation of GLP-1 receptor agonists: a systematic review and nonlinear meta-regression. eClinicalMedicine. (thelancet.com)
- Sumithran P, Prendergast LA, Delbridge E, et al. (2011). Long-Term Persistence of Hormonal Adaptations to Weight Loss. New England Journal of Medicine, 365(17):1597-1604 (PMID 22029981). (PubMed)
- Rodriguez PJ, Zhang V, Gratzl S, et al. (2025). Discontinuation and Reinitiation of Dual-Labeled GLP-1 Receptor Agonists Among US Adults With Overweight or Obesity. JAMA Network Open, 8(1):e2457349. (jamanetwork.com)
- Wilding JPH, Batterham RL, Calanna S, et al. (2021). Once-Weekly Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity (STEP 1). New England Journal of Medicine, 384(11):989-1002 (PMID 33567185). (PubMed)
- Quarenghi M, Capelli S, Galligani G, et al. (2025). Weight Regain After Liraglutide, Semaglutide or Tirzepatide Interruption: A Narrative Review of Randomized Studies. Journal of Clinical Medicine, 14(11):3791. (mdpi.com)