Önemli Noktalar
  • The Lancet Diabetes & Endocrinology dergisinde yayımlanan 2024 tarihli bir analize göre, randomize çalışmaların alt çalışmalarında GLP-1 temelli kilo vermenin 36 ila 72 haftası boyunca kaybedilen toplam kütlenin yaklaşık %25 ile %39'unu yağsız kütle oluşturdu.
  • Tirzepatide'in SURMOUNT-1 DXA alt çalışmasında (160 katılımcı), 72. haftada vücut ağırlığı %21,3, yağ kütlesi %33,9 ve yağsız kütle %10,9 azaldı. Dağılım yaklaşık %74 yağ ve %26 yağsız kütleydi; plasebo grubunda bu oran %75 yağ ve %25 yağsız kütleydi.
  • Semaglutide'in STEP 1 DXA alt çalışmasında (140 katılımcı), toplam yağsız vücut kütlesi başlangıca göre yaklaşık %9,7 azaldı; ancak yağ kütlesi daha hızlı düştüğü için yağsız kütlenin toplam vücut kütlesi içindeki oranı arttı.
  • DXA ile ölçülen yağsız kütle kas demek değildir. Organları, deriyi, bağ dokusunu ve vücut suyunu da içerir. Bu nedenle MR ve kuvvet testleri, iki bölmeli bir taramanın veremeyeceği bilgiler ekler.
  • SURPASS-3 MR analizinde uyluk kas hacmi, kaybedilen kilo miktarıyla genel olarak uyumlu biçimde azalırken kas içi yağ infiltrasyonu da azaldı. Bu, kas kalitesi açısından genellikle olumlu kabul edilen bir yöndür.
  • Kuvvet ve işlev üzerine kanıtlar daha zayıf ve karışıktır: kısa süreli çalışmalar çoğunlukla korunmuş el kavrama gücü bildirirken, yaşlı yetişkinlerde daha uzun süreli gözlemsel veriler düşüşe işaret etmektedir.
  • Bimagrumab ve apitegromab gibi kası hedefleyen ajanlar faz 2 çalışmalarında tarama sayılarını değiştirmektedir; ancak hiçbiri kuvvet veya fiziksel işlev üzerinde bir yarar göstermemiştir ve hiçbiri bu amaçla onaylanmamıştır.

GLP-1 ilaçları kas kaybına neden olur mu?

Kısa cevap: evet, GLP-1 temelli kilo vermede kaybedilen kütlenin bir kısmı yağsız dokudur ve yayımlanmış tüm vücut kompozisyonu alt çalışmaları bu noktada hemfikirdir. Verilerin göstermediği şey ise bu kaybın ilaç sınıfına özgü olduğu, kaybedilen kilo miktarına göre orantısız olduğu veya şimdiye kadar incelenen çalışma popülasyonlarında ölçülebilir bir güçsüzlüğe dönüştüğüdür.

En çok atıf alan derleme, Prado ve arkadaşlarının The Lancet Diabetes & Endocrinology dergisinde yayımlanan 2024 tarihli yorum yazısıdır. Yazarlar, 36 ila 72 hafta süren GLP-1 reseptör agonisti çalışmalarında kaybedilen toplam kütlenin yaklaşık %25 ile %39'unu yağsız kütlenin oluşturduğunu tahmin etmiştir. Aynı yazarlar, bu tür hızlı kilo vermede yağsız dokunun mutlak yıllık kaybının, normal yaşlanmaya bağlanan yavaş kayıptan çok daha büyük olduğunu belirtmiştir. Bu nedenle konu göz ardı edilmeyi değil, dikkate alınmayı hak ediyor.

Literatürde iki bakış açısı yarışıyor. Birincisi, yağsız kütle kaybını çok miktarda vücut kütlesi kaybetmenin kaçınılmaz ve büyük ölçüde orantılı bir sonucu olarak görür: toplam ağırlık %15 ile %22 azaldığında vücut, yağla birlikte destek dokusunu da kaybeder. İkincisi, bunu kas rezervi az olan kişilerde daha önemli olabilecek farmakolojik bir sinyal olarak ele alır. Mevcut kanıtlar birinci açıklamaya daha yakın duruyor; ancak ikincisi, özellikle yaşlı popülasyonlarda, dışlanmış değildir.

Bu makale yalnızca yağsız kütle ve iskelet kasını ele alır. Mide bulantısı, sindirim sistemi etkileri ve diğer tolerabilite soruları için GLP-1 yan etkileri hakkındaki ayrı genel bakışımıza, ilaç sınıfının farmakolojisi için ise GLP-1 rehberine bakabilirsiniz.

Yalnızca eğitim amaçlı içeriktir. Bu makaledeki hiçbir ifade herhangi bir ilaca başlamayı, ilacı değiştirmeyi veya bırakmayı önermez. Bu tür kararlar sizin ve yetkin bir sağlık profesyonelinin sorumluluğundadır.

Semaglutide ve tirzepatide vücut kompozisyonu alt çalışmaları neyi ölçtü?

Vücut kompozisyonuna dair kanıtların çoğu, çok daha büyük kilo verme çalışmalarının içine yerleştirilmiş küçük görüntüleme alt çalışmalarından gelir. Bunlar birincil analiz olarak tasarlanmamıştır ve örneklem büyüklükleri ana çalışmaların yalnızca küçük bir kısmıdır. Bu sayfanın geri kalanında akılda tutulması gereken en önemli çekince budur.

STEP 1 (semaglutide). Ana çalışma, fazla kilolu veya obez 1.961 yetişkini, yaşam tarzı müdahalesiyle birlikte 68 hafta boyunca haftada bir kez semaglutide 2,4 mg veya plaseboya randomize etti ve Wilding ve arkadaşları tarafından 2021'de New England Journal of Medicine dergisinde yayımlandı. 140 katılımcılık bir DXA alt çalışması toplam yağ kütlesini, bölgesel visseral yağı ve toplam yağsız vücut kütlesini ölçtü. Bu alt grubun keşif amaçlı analizleri toplam yağ kütlesinde ve bölgesel visseral yağ kütlesinde azalma, mutlak yağsız vücut kütlesinde başlangıca göre yaklaşık %9,7 düşüş ve yağsız kütlenin toplam vücut kütlesine oranında artış bildirdi. Molekülün kendisi hakkında daha fazlası için semaglutide rehberine bakın.

SURMOUNT-1 (tirzepatide). Look ve arkadaşları DXA alt çalışmasını 2025'te Diabetes, Obesity and Metabolism dergisinde yayımladı. Çalışmaya 160 katılımcı dahil edildi (birleştirilmiş tirzepatide gruplarında 124, plasebo grubunda 36); ortalama başlangıç ağırlığı 102,5 kg, ortalama VKİ 38,0 kg/m² idi ve katılımcılar 72. haftaya kadar izlendi. Molekülün ayrıntıları tirzepatide rehberinde yer alıyor.

SURPASS-3 MR (tirzepatide, tip 2 diyabet). 2025'te The Lancet Diabetes & Endocrinology dergisinde yayımlanan bu post-hoc analiz, DXA yerine manyetik rezonans görüntüleme kullandı. Kaydedilen 296 katılımcının 246'sında geçerli 52. hafta taraması vardı. MR, araştırmacıların uyluk kas hacmini ve DXA'nın göremediği bir kas kalitesi göstergesi olan kas içi yağ infiltrasyonunu ölçmesine ve tirzepatide'i günde bir kez insülin degludec ile karşılaştırmasına imkân verdi.

Bu yaklaşımlar arasındaki yöntemsel fark önemlidir. DXA vücudu yağ, kemik ve tek bir “yağsız” bölmeye ayırır. MR ise kas dokusunu, kas liflerinin içinde ve arasında depolanan yağdan ayırabilir. Bir yöntemden çıkarılan sonuçlar otomatik olarak diğerine aktarılamaz.

Kaybedilen kilonun ne kadarı yağsız kütle ve bu, diğer kilo kayıplarından farklı mı?

SURMOUNT-1 alt çalışması en net iç karşılaştırmayı sunar, çünkü hem aktif hem de plasebo grubu kilo verdi ve ikisi de tarandı. 72. haftada tirzepatide alan katılımcılar vücut ağırlığının %21,3'ünü, yağ kütlesinin %33,9'unu ve yağsız kütlenin %10,9'unu kaybetti. Plasebo grubu ise vücut ağırlığının %5,3'ünü, yağ kütlesinin %8,2'sini ve yağsız kütlenin %2,6'sını kaybetti. Plaseboya göre tüm karşılaştırmalar istatistiksel olarak anlamlı bildirildi.

Kaybedilen kütlenin oranlarına çevrildiğinde, tirzepatide yaklaşık %74 yağ ve %26 yağsız kütle kaybı üretirken, plasebo yaklaşık %75 yağ ve %25 yağsız kütle kaybı üretti. Yazarlar, bu oranların klinik açıdan önemli alt gruplar arasında görece tutarlı olduğunu bildirdi ve ilacın orantısız bir yağsız doku kaybıyla ilişkili olmadığı sonucuna vardı. Bu, küçük bir alt grubun post-hoc analiziydi; dolayısıyla bulgu kesin değil, yol göstericidir.

Alt çalışmaSüreTaranan katılımcıVücut ağırlığıYağ kütlesiYağsız kütle
SURMOUNT-1 DXA (tirzepatide)72 hafta160 (124 aktif, 36 plasebo)-%21,3-%33,9-%10,9
SURMOUNT-1 DXA (plasebo)72 hafta36-%5,3-%8,2-%2,6
STEP 1 DXA (semaglutide)68 haftaToplam 140 alt çalışma katılımcısıAzaldıAzaldıBaşlangıca göre yaklaşık -%9,7

International Journal of Obesity dergisinde yayımlanan, obezite için endike rejimlerle tedavi edilen yedi randomize çalışmayı ve 821 katılımcıyı birleştiren 2026 tarihli bir sistematik derleme ve meta-analiz de aynı iki yönlü tabloyu buldu: mutlak yağsız kütle birleştirilmiş olarak 1,74 kg azaldı (%95 GA -3,04 ile -0,45) ve çalışmalar arasında çok yüksek heterojenlik vardı; yağsız kütlenin toplam ağırlık içindeki payı ise yaklaşık 1,81 yüzde puanı arttı (%95 GA 1,1 ile 2,52). Semaglutide alt grubu en büyük mutlak yağsız kütle azalmasını gösterdi. Yazarlar, yağsız kütle kaybının bu ilaçlardan kaçınmak için bir neden sayılmaması gerektiği sonucuna vardı ve beslenme ile egzersiz desteğinin bu ilaçların yanında yer alması gerektiğini vurguladı.

Adını koymaya değer bir analiz tuzağı var. Birçok popüler makale, küçük bir DXA alt grubundan alınan yağsız kütle rakamını, tüm çalışmadan alınan kilo kaybı rakamına bölüyor. Bu iki sayı farklı popülasyonlardan geliyor ve ortaya çıkan yüzde anlamlı değildir. İki molekülü daha geniş biçimde karşılaştırıyorsanız, semaglutide ve tirzepatide karşılaştırmamız, doğrudan kıyaslamalı vücut kompozisyonu iddialarını zorlaştıran çalışma tasarımı farklarını ortaya koyuyor.

Yağsız kütle ile kas aynı şey mi?

Hayır; bu ayrım, kamuoyundaki tartışmalardaki kafa karışıklığının büyük bölümünü açıklıyor. DXA ile ölçülen yağsız yumuşak doku, yağ ve kemik minerali dışındaki her şeydir: iskelet kası, ama aynı zamanda iç organlar, deri, bağ dokusu, kan ve önemli olarak su. İskelet kası genellikle bu bölmenin yalnızca bir kısmını oluşturur.

Hızlı kilo vermede yağsız kütlenin çeşitli bileşenleri, kasılan dokuyla hiçbir ilgisi olmayan nedenlerle değişir. Glikojen depoları azalır ve bağlı suyu da beraberinde götürür. Plazma hacmi değişir. Obezitede büyümüş olan karaciğer ve diğer organlar küçülebilir. Hücre dışı sıvı azalır. DXA taraması bunların hepsini, ayrıştıramadan, kayıp “yağsız kütle” olarak kaydeder.

SURPASS-3 MR analizinin bilgilendirici olmasının nedeni tam olarak budur. Tip 2 diyabetli kişilerde 52 hafta boyunca tirzepatide, uyluk kas hacminde azalmayla ilişkiliydi; ancak bu azalma, yazarların bağlam için kullandığı uzunlamasına UK Biobank verileri de dahil olmak üzere popülasyon temelli tahminlerden türetilen, vücut ağırlığı değişimi ile kas hacmi arasındaki genel ilişkiyi izledi. Aynı zamanda kas içi yağ infiltrasyonu azaldı; oysa yaşlanmayla beklenen seyir artıştır. Daha düşük kas içi yağ genellikle daha iyi kas kalitesinin göstergesi sayılır; dolayısıyla görüntüleme tablosu salt bir kötüleşme değildir.

Prado ve arkadaşları yorum yazılarında tamamlayıcı bir noktaya değiniyor: DXA dokuları birbirine karıştırdığı ve az sayıda çalışma işlevi ölçtüğü için, bildirilen bir kilogram “yağsız kütle” kaybı bir kilogram kas kaybıyla birbirinin yerine konamaz ve ikisini eşdeğer saymak her iki yönde de yanıltıcı olabilir. Aynı şekilde, bölme heterojen olduğu için konuyu önemsememenin, bazı hastalar için önemli olabilecek bir değişimi görmezden gelme riski taşıdığını savunuyorlar.

Pratikte bu, yalnızca bir DXA yüzdesine dayanan, kas hakkındaki her güçlü iddianın (hangi yönde olursa olsun) ölçümün önüne geçtiği anlamına gelir.

Kas gücüne ve fiziksel işleve ne oluyor?

Kanıt tabanının en zayıf kısmı burasıdır ve aynı zamanda klinik olarak en önemli kısmıdır. Kütle bir vekil göstergedir. Kuvvet, yürüme hızı ve sandalyeden kalkabilme, insanların gerçekten yaşadığı sonuçlardır.

Alissou ve arkadaşları tarafından 2026'da Diabetes, Obesity and Metabolism dergisinde yayımlanan, ileriye dönük gerçek yaşam kohortu SEMALEAN çalışması, bir Fransız üniversite hastanesinde semaglutide 2,4 mg ile tedavi edilen obez hastaları başlangıçta, 7. ayda ve 12. ayda yapılan değerlendirmelerle izledi. Kaydedilen 115 hastada ortalama vücut ağırlığı 12 ayda yaklaşık %13 azaldı, yağ kütlesi 7. ayda yaklaşık %14, 12. ayda %18 azaldı ve yağsız kütle 7. aya kadar yaklaşık 3 kg azaldı, ardından sabitlendi. 7. ve 12. aylar arasında el kavrama gücü azalmak yerine arttı, yağsız kütleye göre normalize edilmiş dinlenme enerji harcaması yükseldi ve bildirilen sarkopenik obezite sıklığı başlangıçtaki %49'dan 12. ayda %33'e geriledi. Çalışmanın kontrol grubu yoktu; bu nedenle bu değişiklikler yalnızca ilaca atfedilemez.

Prokopidis'in British Journal of Pharmacology dergisindeki 2026 tarihli derlemesi daha geniş kuvvet literatürünü bir araya getirdi ve ince ayrımlı bir sonuca ulaştı: yağsız yumuşak doku kaybı, kuvvet değişiminin güvenilir bir öngörücüsü değildir. Obezitesi olan yetişkinlerde, genellikle altı ay veya daha kısa süren kısa çalışmalar, ölçülebilir yağsız doku kaybına rağmen sıklıkla korunmuş el kavrama gücü bildiriyor. Tip 2 diyabetli yaşlı yetişkinlerde yaklaşık 24 aylık bir süreyi kapsayan daha uzun gözlemsel ve geriye dönük veriler ise eşleştirilmiş kontrollere kıyasla azalmış el kavrama gücü ve hızlanmış sarkopeni ile uyumlu bir örüntü bildirdi.

Bu iki kanıt grubu doğrudan karşılaştırılamaz. Randomize çalışmalar görece sağlıklı, çoğunlukla orta yaşlı katılımcıları alır ve en fazla bir iki yıl sürer. Yaşlı yetişkinlerdeki gözlemsel kohortlarda endikasyona bağlı karıştırıcı etki, kırılganlık ve eşlik eden hastalıklar vardır. Dürüst özet şudur: işlev, soruyu çözmeye yetecek kadar sık ve yeterince uzun süre ölçülmemiştir ve birkaç yazar artık kuvvet testinin sonradan akla gelen bir ek olarak değil, obezite çalışmalarının tasarımına dahil edilmesi gerektiğini savunuyor.

Yağsız kütle kaybından en çok kimler etkilenebilir?

Endişenin büyük bölümünü kas rezervinin aritmetiği açıklıyor. İskelet kası bol olan 35 yaşındaki biri yağsız kütlesinin %10'unu kaybettiğinde bile her türlü işlevsel eşiğin hayli üzerinde kalır. Sarkopeni tanı sınırlarına yakın olan 80 yaşındaki biri aynı oranı kaybettiğinde ise düşmeler, hastalıktan daha yavaş iyileşme ve bağımsızlık kaybıyla ilişkili bir bölgeye geçebilir.

Bu nedenle literatürde en sık işaret edilen popülasyon yaşlı yetişkinlerdir. 65 yaş üstünde GLP-1 reseptör agonisti kullanımına dair 2025 ve 2026'da yayımlanan derlemeler, eşlik eden yağsız kütle kaybının yaygın olduğunu ve bunun yaşa bağlı kas azalmasının zemininde gerçekleştiğini tutarlı biçimde belirtiyor; aynı zamanda doğrudan kanıtın az olduğunu da not ediyor: yaşlı yetişkinlerde yeterli süreli, kuvvet ve işlevi sonlanım noktası alan özel randomize çalışmalar büyük ölçüde henüz yok.

Potansiyel olarak daha fazla risk altında olduğu tartışılan diğer gruplar arasında önceden sarkopenisi veya sarkopenik obezitesi olan kişiler, alışılmış protein alımı düşük olanlar, büyük ölçüde hareketsiz olanlar ve çok hızlı veya çok büyük kilo kaybı yaşayanlar yer alıyor. Bunların hiçbiri, işlevsel sonlanım noktaları için yeterli istatistiksel güce sahip bir çalışmada önceden belirlenmiş bir alt grup olarak test edilmedi; dolayısıyla bunlar kesinleşmiş değil, makul risk göstergeleridir.

Denge açısından bir karşı ağırlık da anılmalı. Obezitenin kendisi fiziksel işlevi bozar, eklemlere yük bindirir ve kas içi yağ birikimiyle ilişkilidir. Birkaç derleme, mutlak yağsız kütle azalsa bile önemli miktarda yağ kütlesi kaybetmenin hareketliliği ve kas kalitesini iyileştirebileceğine dikkat çekiyor ve SURPASS-3 MR'daki kas içi yağ infiltrasyonu azalması bu fikirle uyumludur. Herhangi bir kişide işlev üzerindeki net etki bir taramadan öngörülemez.

Bu gruplardan birine giriyorsanız, uygun adım bir makaleye bakarak karar vermek değil, kas sağlığınızın nasıl değerlendirildiği konusunda kendi hekiminizle görüşmektir. Bu sayfa bu değerlendirmeyi yapamaz ve yapmaz.

GLP-1 ile kilo verme sırasında çalışmalar egzersiz ve protein hakkında ne gösteriyor?

Mekanizma açısından direnç egzersizi ve yeterli protein alımı, her türlü kalori kısıtlaması sırasında yağsız kütle kaybına karşı etkinliği en iyi kanıtlanmış iki önlemdir. Bunların GLP-1 tedavisi sırasında işe yarayıp yaramadığı sorusunun ardında ise şaşırtıcı derecede az tamamlanmış randomize kanıt var.

En ilgili yayımlanmış çalışma, sınıfın daha eski bir molekülünü kullanıyor. Lundgren ve arkadaşları 2021'de New England Journal of Medicine dergisinde, düşük kalorili diyetten sonra obez yetişkinleri bir yıl boyunca egzersiz, liraglutide, ikisinin birleşimi veya plasebo gruplarına randomize etti. Kombinasyon grubu, tek başına uygulanan stratejilerden her birine kıyasla yaklaşık iki kat yağ kütlesi kaybı ve iki kat bel çevresi azalması elde etti, yağsız kütleyi korudu ve genel olarak en iyi kilo koruma sonucunu sağladı. Tek başına liraglutide, plaseboya göre -6,8 kg'lık bir tedavi etkisi gösterdi. Bu, egzersizi inkretin temelli tedaviyle birleştirmeyi destekleyen bir kanıttır; ancak liraglutide, semaglutide veya tirzepatide değildir ve kilo kaybı büyüklüğü yeni çalışmalara göre daha küçüktü.

Yeni ajanlar için anahtar çalışma hâlâ katılımcı alıyor. Protokolü 2026'da yayımlanan LEAN-PREP (NCT06885736 olarak kayıtlı), semaglutide veya tirzepatide ile tedavi edilen 232 obez yetişkini altı ay boyunca dört kola randomize etmeyi planlıyor: kontrol, direnç egzersizi, protein takviyesi veya ikisinin birleşimi. Protein hedefi günde kg başına 1,6 g ve öğün başına en az 25 g'dır. Birincil tamamlanma 2029 için planlandığından henüz sonuç verisi yok.

Bu arada birleştirilmiş meta-analiz kanıtları ve çoğu derleme yazarı, bireysel öneri düzeyinde değil araştırma öncelikleri düzeyinde aynı öneride birleşiyor: farmakolojik kilo verme incelenmeli ve pratikte yapılandırılmış beslenme ve egzersiz desteğiyle birlikte yürütülmelidir. Bu desteğin belirli bir kişi için nasıl görünmesi gerektiği klinik bir sorudur. İnternette kas yapımı için pazarlanan peptidler, çok farklı bir kanıt tabanına sahip ayrı bir konudur ve kas büyümesi ve toparlanma için incelenen peptidler hakkındaki incelememizde ele alınmaktadır; bunların hiçbiri GLP-1 tedavisi sırasındaki yağsız kütle kaybına karşı bir önlem olarak test edilmemiştir.

Geliştirilme aşamasındaki hangi moleküller kası korumayı hedefliyor ve neler gösterdi?

Birkaç araştırma aşamasındaki ajan, çoğunlukla aktivin veya miyostatin sinyal yollarını bloke ederek inkretin temelli kilo verme sırasında yağsız kütleyi korumayı veya artırmayı hedefliyor. Aşağıdaki sonuçların tamamı faz 2 çalışmalarından geliyor. Bu ajanların hiçbiri kilo verme sırasında kas korunması için onaylı değildir ve hiçbiri kuvvet veya fiziksel işlev üzerinde bir yarar göstermemiştir.

Bimagrumab (aktivin tip II reseptörüne karşı bir antikor) artı semaglutide, Heymsfield'in baş yazar olduğu ve 2026'da Nature Medicine dergisinde yayımlanan faz 2 BELIEVE çalışmasında 507 katılımcıda test edildi. 72. haftada bildirilen değişiklikler şöyleydi: yüksek doz kombinasyonla vücut ağırlığında %22,1 azalma, tek başına semaglutide ile %15,7 ve tek başına bimagrumab ile %10,8; yağ kütlesi kombinasyonla %45,7, diğerlerinde sırasıyla %27,8 ve %28,5 azaldı; yağsız kütle kombinasyonla %2,9, tek başına semaglutide ile %7,4 azalırken, tek başına bimagrumab ile %2,5 arttı. Bimagrumab gruplarında bildirilen advers olaylar arasında hafif ile orta şiddette akne ve kas spazmları vardı ve yazarlar bunları anlamak için daha ileri geliştirme çalışmaları gerektiğini belirtti.

Apitegromab (promiyostatine karşı bir antikor), Pratley ve arkadaşları tarafından 2026'da Nature Medicine dergisinde yayımlanan faz 2 EMBRAZE çalışmasında tirzepatide ile test edildi. Fazla kilolu veya obez 102 yetişkinde 24 hafta boyunca yağsız kütle apitegromab ile -1,6 kg, plasebo ile -3,5 kg değişti; gruplar arası fark yaklaşık 1,9 kg'dır (p = 0,0014) ve iki kolda toplam kilo kaybı benzerdi. Kritik olarak, kuvvet ve sandalyeden kalkma testleri gruplar arasında farklı değildi; bunu hem araştırmacılar hem de bağımsız yorumcular vurguladı.

Bu son ayrıntı, bu kategorinin tamamı için temel uyarıdır. Bir molekül, hastanın fark edeceği hiçbir şeyi değiştirmeden bir DXA sayısını oynatabilir. İşlevin korunduğu gösterilmeden korunan kütle bir biyobelirteç sonucudur ve vücut kompozisyonu farmakolojisinin geçmişinde, taramaları iyileştirip sonuçları iyileştirmeyen birkaç ajan bulunur. Herhangi bir klinik yarar iddiası haklı görülmeden önce, önceden belirlenmiş işlevsel sonlanım noktalarına sahip daha uzun çalışmalara ihtiyaç vardır.

Miyostatin yolu antikorları ve seçici androjen reseptör modülatörleri dahil bu alandaki diğer programlar daha erken veya daha az şeffaf aşamalardadır. Bu tür bileşikler klinik çalışmalar dışında insan kullanımı için onaylı değildir.

GLP-1 tedavisi ve kas hakkında neler hâlâ bilinmiyor?

Dört boşluk mevcut bilgi durumunu tanımlıyor ve bunları kesin biçimde adlandırmak, kendinden emin bir özetten daha yararlıdır.

İşlev yeterince ölçülmüyor. Verilerin neredeyse tamamı, 140 ile 246 katılımcılık alt çalışmalarda DXA ile ölçülen kütleyle ilgilidir. El kavrama gücü birkaç çalışmada, yürüme hızı ve sandalyeden kalkma testi daha da azında yer alır ve yavaş bir işlevsel kaymayı saptamak için gereken süre neredeyse hiç sağlanmaz. Diabetes, Obesity and Metabolism dergisindeki yakın tarihli bir yorum, hem çalışmalarda hem de pratikte yalnızca yağsız kütleyi değil kuvvet ve işlevi de izlemek gerektiğini açıkça savundu.

Yaşlı ve kırılgan popülasyonlar yeterince temsil edilmiyor. Randomize kanıt büyük ölçüde başlangıç kas rezervi yüksek, orta yaşlı katılımcılardan geliyor. Endişenin en makul olduğu popülasyonlar en az çalışılanlardır ve oradaki mevcut sinyaller, kendi iyi bilinen karıştırıcı etkilerini taşıyan gözlemsel verilerden gelir.

Geri dönüşlülük ve idame evresi belirsiz. Kilo sabitlendikten sonra yağsız kütlenin toparlanıp toparlanmadığı, tedaviye ara verildiğinde veya tedavi bırakıldıktan sonra ne olduğu ve geri alınan kilonun ağırlıklı olarak yağ olarak dönüp dönmediği, sınırlı verili açık sorulardır. SEMALEAN'da yağsız kütlenin erken düşüp sonra sabitlenmesi bir uyum örüntüsüyle uyumludur; ancak bu gözlem kontrolsüz bir kohorttan gelmiştir.

İlaç sınıfı etkileri kilo kaybı etkilerinden ayrılmadı. Prado yorumu bunu belirleyici soru olarak çerçeveliyor: yağsız kütle kaybı yalnızca kilo azalmasının büyüklüğüyle orantılı mı (bu da onu her etkili kilo vermenin bir özelliği yapar), yoksa inkretin sinyali bağımsız olarak katkıda bulunuyor mu? SURMOUNT-1'deki plasebo karşılaştırması ve SURPASS-3 MR'daki UK Biobank bağlamlandırması orantılı açıklamayı destekliyor; ancak hiçbiri kanıt oluşturmuyor.

Tıbbi uyarı. Bu makale yalnızca eğitim amaçlıdır ve tıbbi tavsiye değildir. Herhangi bir ilaca veya takviyeye başlamayı, değiştirmeyi ya da bırakmayı önermez. Semaglutide ve tirzepatide reçeteli ilaçlardır ve bulunabilirlikleri ile yasal durumları ülkeye göre değişir; bimagrumab ve apitegromab bu endikasyon için araştırma aşamasındadır. Kendi tedaviniz, kas sağlığınız veya izlemeniz hakkındaki her soruyu yetkin bir sağlık profesyoneliyle görüşün. Tüm koşullar için tıbbi sorumluluk reddi sayfamıza bakın.

Sık Sorulan Sorular

GLP-1 ilaçlarıyla kaybedilen kilonun ne kadarı yağsız kütle?
The Lancet Diabetes & Endocrinology dergisindeki 2024 tarihli bir analize göre, 36 ila 72 hafta süren randomize çalışma alt çalışmalarında kaybedilen toplam kütlenin yaklaşık %25 ile %39'unu yağsız kütle oluşturdu. Tirzepatide'in SURMOUNT-1 DXA alt çalışmasında dağılım 72. haftada yaklaşık %74 yağ ve %26 yağsız kütleydi; plasebo grubunda ise %75 yağ ve %25 yağsız kütleydi. Kesin rakam molekülün türüne, süreye, ölçüm yöntemine ve analiz edilen alt gruba bağlıdır.
Semaglutide ile yağsız kütle kaybı, diyetle yağsız kütle kaybından farklı mı?
Mevcut karşılaştırmalar, kaybedilen kilo miktarı hesaba katıldığında oranların genel olarak benzer olduğunu düşündürüyor. SURMOUNT-1'de kaybedilen kütlenin yağ ve yağsız oranı aktif ve plasebo gruplarında neredeyse aynıydı ve SURPASS-3 MR analizi, tirzepatide ile kas hacmi kaybının popülasyon verilerinde görülen vücut ağırlığı ile kas hacmi arasındaki genel ilişkiyi izlediğini buldu. Bu ilaçlar çoğu diyetten daha büyük kilo kaybı sağladığı için, oran daha yüksek olmasa bile kaybedilen yağsız doku miktarı mutlak olarak daha fazladır.
DXA'da yağsız kütlenin düşmesi kasın kaybedildiği anlamına mı gelir?
Doğrudan değil. DXA ile ölçülen yağsız yumuşak doku iskelet kasını içerir, ama aynı zamanda organları, deriyi, bağ dokusunu, kanı ve vücut suyunu da içerir. Hızlı kilo vermede glikojen tükenmesi, sıvı kaymaları ve organ boyutundaki azalmaların hepsi kayıp yağsız kütle olarak kaydedilir. MR çalışmaları kas hacmini ve kas içi yağı ayırt edebilir; SURPASS-3 MR analizinde hacim kiloyla orantılı olarak düşerken kas içi yağ infiltrasyonu azaldı. Tek başına bir DXA sayısı, kasılan dokunun ne kadar değiştiğini söyleyemez.
GLP-1 ilaçları kas gücünü azaltır mı?
Kanıtlar sınırlı ve karışıktır. British Journal of Pharmacology dergisindeki 2026 tarihli bir derleme, yağsız doku kaybının kuvvet değişiminin güvenilir bir öngörücüsü olmadığı sonucuna vardı. Genellikle altı ay veya daha kısa süren kısa çalışmalar çoğunlukla korunmuş el kavrama gücü bildiriyor ve SEMALEAN kohortu 7. ile 12. aylar arasında el kavrama gücünde iyileşme bildirdi. Tip 2 diyabetli 65 yaş üstü yetişkinlerde daha uzun gözlemsel veriler ise azalmış el kavrama gücü ve hızlanmış sarkopeni ile uyumlu bir örüntü bildirdi. İşlev, soruyu çözecek kadar sık ölçülmemiştir.
Yaşlı yetişkinler GLP-1 tedavisi sırasında yağsız kütle kaybından daha fazla etkilenir mi?
Literatürde en sık işaret edilen grup onlardır, çünkü kas rezervi zaten düşükken ve yaşa bağlı azalma sürerken aynı orantılı kayıp daha fazla önem taşır. 2025 ve 2026'da yayımlanan derlemeler bu popülasyonda yağsız kütle kaybının yaygın olduğu konusunda hemfikirdir; ayrıca yaşlı yetişkinlerde kuvvet ve işlev sonlanım noktalı, yeterli süreli özel randomize çalışmaların büyük ölçüde bulunmadığı konusunda da hemfikirdir. Endişe biyolojik olarak makuldür ve henüz nicel olarak ortaya konmamıştır. Bu durumdaki herkes izleme konusunu kendi hekimiyle görüşmelidir.
Tirzepatide kası semaglutide'den daha iyi koruyor mu?
İkisini karşılaştıran güvenilir bir doğrudan kıyaslamalı vücut kompozisyonu çalışması olmadığı için karşılaştırma düzgün biçimde yapılamaz. İki alt çalışma farklı popülasyonlar, süreler, görüntüleme protokolleri ve analitik hedef büyüklükler kullandı: STEP 1 68 hafta sürdü ve 140 katılımcı tarandı, SURMOUNT-1 72 hafta sürdü ve 160 katılımcı tarandı. 2026 tarihli bir meta-analizde semaglutide alt grubu en büyük mutlak yağsız kütle azalmasını gösterdi; ancak bu, o çalışmalardaki daha büyük birleştirilmiş kilo kaybını ve çalışmalar arasındaki yüksek heterojenliği de yansıtıyor. Ayrı çalışmalar arasında yüzdeleri karşılaştırmak geçerli bir test değildir.
Egzersiz ve daha yüksek protein alımı GLP-1 tedavisi sırasında yağsız kütle kaybını önleyebilir mi?
Direnç egzersizi ve yeterli protein, her türlü kalori kısıtlaması sırasında etkinliği en iyi kanıtlanmış önlemlerdir; ancak semaglutide veya tirzepatide ile bu özel kombinasyon henüz tamamlanmış bir randomize çalışmada test edilmemiştir. Yayımlanmış en yakın kanıt, Lundgren ve arkadaşlarının 2021 tarihli NEJM çalışmasıdır; bu çalışmada liraglutide ile birleştirilen egzersiz, yağsız kütleyi korurken yağ kütlesi kaybını tek başına uygulanan stratejilerden her birine kıyasla yaklaşık iki katına çıkardı. LEAN-PREP randomize çalışması, semaglutide veya tirzepatide tedavisi sırasında egzersiz ve proteini test ediyor ve tamamlanması 2029 için planlanıyor.
GLP-1 ile kilo verme sırasında kası koruyan ilaçlar var mı?
Birkaçı faz 2 geliştirme aşamasındadır ve hiçbiri bu amaçla onaylı değildir. BELIEVE çalışmasında semaglutide ile birleştirilen bimagrumab, 72. haftada %2,9 yağsız kütle azalması bildirirken tek başına semaglutide ile bu oran %7,4 idi. EMBRAZE çalışmasında tirzepatide ile birlikte apitegromab, 24 hafta boyunca 1,6 kg yağsız kütle kaybı bildirirken plasebo ile 3,5 kg kayıp görüldü. EMBRAZE'de kuvvet ve sandalyeden kalkma testleri gruplar arasında farklı değildi; temel sınırlılık budur: taramada korunan kütlenin, korunan işlev anlamına geldiği henüz gösterilmemiştir.

Önerilen ürünler

Kalite ve saflık gözetilerek seçilmiş araştırma peptitleri:

GHK-Cu

GHK-Cu

Yaşlanma karşıtı bileşik

Kalem · Avrupa
GHK-Cu Pen

GHK-Cu Pen

Önceden doldurulmuş GHK-Cu kalemi

Set · Avrupa
GLOW-UP Ritual

GLOW-UP Ritual

3 kalemlik set: Glow, NAD+, GHK-Cu

Bilginizi test edin

Hızlı test · 6 soru

Kaynaklar

  1. Look M, et al. (2025). Body composition changes during weight reduction with tirzepatide in the SURMOUNT-1 study of adults with obesity or overweight. Diabetes, Obesity and Metabolism. (PubMed)
  2. Wilding JPH, et al. (2021). Once-Weekly Semaglutide in Adults with Overweight or Obesity (STEP 1). New England Journal of Medicine. (PubMed)
  3. Sattar N, et al. (2025). Tirzepatide and muscle composition changes in people with type 2 diabetes (SURPASS-3 MRI): a post-hoc analysis of a randomised, open-label, parallel-group, phase 3 trial. The Lancet Diabetes & Endocrinology. (thelancet.com)
  4. Prado CM, Phillips SM, Gonzalez MC, Heymsfield SB (2024). Muscle matters: the effects of medically induced weight loss on skeletal muscle. The Lancet Diabetes & Endocrinology. (PubMed)
  5. Alissou M, et al. (2026). Impact of semaglutide on fat mass, lean mass and muscle function in patients with obesity: the SEMALEAN study. Diabetes, Obesity and Metabolism. (PubMed)
  6. Prokopidis K (2026). Glucagon-like peptide-1 receptor agonists and muscle strength changes in older adults: risks beyond muscle mass reductions. British Journal of Pharmacology. (PubMed)
  7. Lundgren JR, Janus C, Jensen SBK, et al. (2021). Healthy Weight Loss Maintenance with Exercise, Liraglutide, or Both Combined. New England Journal of Medicine. (nejm.org)
  8. Pratley RE, Denham DS, Trivedi R, et al. (2026). Apitegromab for lean mass preservation during tirzepatide-induced weight loss: a randomized, double-blind, placebo-controlled phase 2 trial (EMBRAZE). Nature Medicine. (nature.com)
  9. Heymsfield SB, et al. (2026). Bimagrumab plus semaglutide alone or in combination for the treatment of obesity: a randomized phase 2 trial (BELIEVE). Nature Medicine. (nature.com)
  10. Systematic review and meta-analysis of 7 randomized controlled trials (821 participants) (2026). Effect of GLP-1 receptor agonists at doses for obesity management on muscle health: systematic review and meta-analysis of randomized controlled trials. International Journal of Obesity. (PubMed)
  11. LEAN-PREP study investigators (2026). LEAN mass Preservation with Resistance Exercise and Protein during semaglutide and tirzepatide therapy (LEAN-PREP study): a protocol for a randomised controlled trial. Published trial protocol (NCT06885736). (PubMed)

Bu içerik yalnızca bilgilendirme ve eğitim amaçlıdır. Tıbbi tavsiye niteliği taşımaz. Herhangi bir karar vermeden önce bir sağlık uzmanına danışın. Tıbbi sorumluluk reddi beyanımızın tamamını okuyun