Wat is HGH Fragment 176-191?
HGH Fragment 176-191 is de naam voor een kort stuk van het humane groeihormoonmolecuul (hGH): de laatste zestien aminozuren aan het C-terminale uiteinde. Humaan groeihormoon is een eiwit van 191 aminozuren dat door de hypofysevoorkwab wordt uitgescheiden. In plaats van met het hele hormoon te werken, begonnen onderzoekers in de jaren zeventig en tachtig het in stukken te knippen om na te gaan welke gebieden welke biologische activiteit droegen. Het C-terminale gebied bleek uit dat werk het deel te zijn dat samenhangt met effecten op het vetmetabolisme.
De gedachte achter het fragment is eenvoudig. Intact groeihormoon doet meerdere dingen tegelijk: het stimuleert de productie van IGF-1 in de lever (de mediator van de meeste groeibevorderende effecten), het werkt insuline tegen en het bevordert de afbraak van opgeslagen triglyceriden in vetweefsel. Als die activiteiten te scheiden zouden zijn, zou een molecuul met alleen de vetgerelateerde activiteit in theorie de groeisignalering en de glucoseproblemen vermijden die het gebruik van groeihormoon zelf beperken. HGH Fragment 176-191 was de kandidaat die op die gedachte was gebouwd.
Het is belangrijk precies te zijn over wat het fragment niet is. Het is geen groeihormoon, geen groeihormoon-releasing peptide en geen secretagoog. Het zet de hypofyse niet aan tot extra hormoonafgifte en in het gepubliceerde preklinische werk concurreerde het niet om binding aan de groeihormoonreceptor. Dat is de kern van het ontwerp, en het is ook waarom het fragment conceptueel in een andere categorie valt dan stoffen als sermoreline, ipamoreline of CJC-1295.
Hieronder staat de basale chemische identiteit van de natieve sequentie, handig bij het vergelijken van specificatiebladen:
| Eigenschap | Waarde |
|---|---|
| Oorspronkelijk molecuul | Humaan groeihormoon (191 aminozuren) |
| Positie van het fragment | Residuen 176 tot 191 (C-terminaal) |
| Lengte | 16 aminozuren (hexadecapeptide) |
| Sequentie | Phe-Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe |
| Disulfidebrug | Cys182 tot Cys189 (de kleine C-terminale lus van hGH) |
| Berekende massa | Ongeveer 1799 g/mol in de disulfidegebrugde vorm |
| Goedkeuringsstatus | Geen, in geen enkele jurisdictie |
Alles wat hierna volgt in deze gids berust op een structureel detail dat online vaak wordt overgeslagen en dat het onderwerp is van het volgende hoofdstuk.
Is HGH Fragment 176-191 hetzelfde molecuul als AOD-9604?
Nee, niet letterlijk, hoewel de twee namen bijna overal door elkaar worden gebruikt. Dit onderscheid is belangrijker dan het lijkt, omdat het bepaalt welke gepubliceerde studies terecht kunnen worden aangehaald voor welk molecuul.
In de peer-reviewed literatuur wordt AOD-9604 consequent gedefinieerd als het hGH-fragment met de residuen 177 tot 191 en een extra tyrosineresidu aan de N-terminus. Zowel de gepoolde veiligheidsanalyse bij mensen van Stier en collega's als het analytische antidopingwerk van Cox en collega's beschrijft het precies zo. Uitgeschreven is AOD-9604 Tyr-Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe.
Vergelijk dat nu met het natieve hormoon. In humaan groeihormoon is residu 176 een fenylalanine en zijn de residuen 177 tot 191 Leu-Arg-Ile-Val-Gln-Cys-Arg-Ser-Val-Glu-Gly-Ser-Cys-Gly-Phe. Het echte 176-191-fragment begint dus met fenylalanine, terwijl AOD-9604 met tyrosine begint. Ze zijn allebei zestien residuen lang en verschillen op één positie: op de plek waar het natieve fenylalanine zou staan, zit een tyrosine. Tyrosine en fenylalanine zijn structureel vrijwel identiek op één hydroxylgroep na, en het toegevoegde tyrosine biedt een handige plek voor radiojodering, wat nuttig is bij farmacokinetisch onderzoek en tracerwerk.
| hGH 176-191 (natieve sequentie) | AOD-9604 | |
|---|---|---|
| Eerste residu | Fenylalanine (Phe176) | Tyrosine (toegevoegd) |
| Resterende sequentie | hGH 177-191 | hGH 177-191 |
| Lengte | 16 aminozuren | 16 aminozuren |
| Berekende massa, disulfidevorm | Ongeveer 1799 g/mol | Ongeveer 1815 g/mol |
| Gepubliceerde studiegegevens | Zeer beperkt | Studies bij knaagdieren, konijnen en vroege-fasestudies bij mensen |
Het praktische gevolg is groot. Productvermeldingen met het label „HGH Fragment 176-191” noemen heel vaak een molecuulgewicht rond 1817, wat overeenkomt met het tyrosinehoudende hexadecapeptide en niet met de natieve sequentie. Een groot deel van wat onder het 176-191-label circuleert, is dus gespecificeerd als AOD-9604. Wie deze stof beoordeelt, moet onze aparte AOD-9604-gids naast deze lezen, want daar zit het eigenlijke studiedossier. Beweringen over „het fragment” zijn vrijwel altijd extrapolaties van AOD-9604-gegevens.
Waar komt dit fragment vandaan?
De onderzoekslijn loopt via de Monash University in Melbourne, Australië. F. M. Ng en collega's besteedden jaren aan het ontleden van de metabole werking van humaan groeihormoon, met de vraag welke structurele domeinen verantwoordelijk waren voor de effecten op glucose en op vetverwerking. Dat programma leverde een reeks synthetische analogen op, gemodelleerd naar het C-terminale gebied, waarvan AOD-9401 en later AOD-9604 het best gedocumenteerd zijn.
Een vroeg resultaat van dat werk werd in 2000 gepubliceerd in Hormone Research, waar Ng en collega's verslag deden van de metabole werking van een synthetisch lipolytisch domein van hGH bij zwaarlijvige Zucker-ratten. De bevinding die alles daarna bepaalde, was de dissociatie die zij beschreven: vetweefsel van behandelde dieren vertoonde een verhoogde lipolytische activiteit, terwijl chronische behandeling met het fragment, in tegenstelling tot chronische behandeling met intact hGH, geen nadelig effect had op de insulinegevoeligheid. Datzelfde jaar meldden Heffernan en collega's in het American Journal of Physiology dat orale toediening van het verwante analoog AOD-9401 de lipogene activiteit verminderde en de lipolytische activiteit in vetweefsel verhoogde, met overeenkomstige effecten in geïsoleerd vetweefsel van zwaarlijvige knaagdieren en van mensen.
Het universitaire werk werd gecommercialiseerd via Metabolic Pharmaceuticals Ltd, een Australisch bedrijf dat AOD-9604 eind jaren negentig en begin jaren 2000 verder ontwikkelde als kandidaat-middel tegen obesitas. Opvallend genoeg richtte het klinische programma zich op een orale formulering en niet op een injectie, een detail dat in de huidige discussie over de stof vaak verloren gaat.
Nadat het obesitasprogramma was beëindigd, verdween het molecuul niet. Het kreeg een nieuwe positionering in twee richtingen: als nutraceutisch ingrediënt en als kandidaat voor toepassingen bij gewrichten en kraakbeen, met in 2015 gepubliceerd intra-articulair werk in een konijnenmodel voor artrose. De stof trok in 2013 ook veel publieke aandacht in Australië tijdens een onderzoek naar supplementgebruik in de beroepssport, wat er mede toe bijdroeg dat de naam buiten wetenschappelijke kringen bekend werd.
Het fragment is dus geen nieuwe ontdekking. Het is een molecuul met ruwweg dertig jaar geschiedenis, een afgerond klinisch programma in de vroege fase en nog altijd geen goedkeuring. Dat traject is op zichzelf een belangrijk stuk bewijs.
Hoe zou HGH Fragment 176-191 op vetcellen werken?
Intact groeihormoon bevordert lipolyse, maar doet dat als onderdeel van een breed hormonaal programma. Het bindt aan de groeihormoonreceptor, activeert JAK-STAT-signalering, stimuleert de IGF-1-productie in de lever en vermindert na verloop van tijd de insulinegevoeligheid. Het voorgestelde mechanisme voor het C-terminale fragment is dat het het effect op vetweefsel nabootst en het receptorgemedieerde programma omzeilt.
De receptorvraag werd rechtstreeks behandeld in het preklinische werk. In hun verslag uit 2001 in het International Journal of Obesity stelden Heffernan en collega's dat AOD-9604, anders dan hGH zelf, niet concurreert om binding aan de hGH-receptor en geen celproliferatie induceert. Die waarneming is de mechanistische basis voor de bewering dat het fragment IGF-1 niet zou moeten verhogen, en de gepoolde veiligheidsgegevens bij mensen meldden later inderdaad geen effect op de IGF-1-spiegels in serum.
Het positieve mechanisme is minder duidelijk. Het meest informatieve experiment is dat uit Endocrinology in 2001, waarin de bèta-3-adrenerge receptor (bèta-3-AR) werd onderzocht, de belangrijkste lipolytische receptor op vetcellen. Na 14 dagen chronische intraperitoneale toediening bij zwaarlijvige muizen verminderden zowel hGH als AOD-9604 het lichaamsgewicht en het lichaamsvet, en beide brachten het onderdrukte bèta-3-AR-RNA van zwaarlijvige muizen in de richting van de niveaus van magere dieren. Bij bèta-3-AR-knock-outmuizen leverde chronische behandeling niet de veranderingen in lichaamsgewicht en lipolyse op die bij wildtypecontroles werden gezien. Toch verhoogde AOD-9604 in een acuut experiment nog steeds het energieverbruik en de vetoxidatie bij diezelfde knock-outdieren.
Zorgvuldig gelezen wijst dat patroon erop dat het fragment niet simpelweg een bèta-3-agonist is. De auteurs concludeerden dat de lipolytische effecten niet rechtstreeks via de bèta-3-AR verlopen, hoewel beide stoffen de expressie ervan verhogen, wat na verloop van tijd kan bijdragen aan een grotere lipolytische gevoeligheid. Acute en chronische effecten lijken deels via verschillende routes te verlopen.
Twee kanttekeningen verdienen duidelijke vermelding. Ten eerste is dit mechanistische beeld opgebouwd bij knaagdieren en in geïsoleerd weefsel, onder experimentele omstandigheden zonder vastgestelde vertaling naar de menselijke fysiologie. Ten tweede is aantonen dat een molecuul lipolysemarkers kan verschuiven niet hetzelfde als aantonen dat het de lichaamssamenstelling van mensen verandert. Die kloof bespreken we in ons overzicht over hoe peptiden worden onderzocht voor gewichtsverlies.
Wat laten de dierstudies werkelijk zien?
Het preklinische dossier is het sterkste deel van het geheel en het is redelijk consistent. Drie studies dragen het meeste gewicht.
Zwaarlijvige Zucker-ratten (Ng et al., 2000). Vetweefsel van dieren die met het synthetische lipolytische domein waren behandeld, vertoonde een verhoogde lipolytische activiteit. De belangrijkste vergelijking was met intact hGH: chronische behandeling met het fragment leidde niet tot de verslechtering van de insulinegevoeligheid die chronisch hGH wel veroorzaakte. Dit is de oorsprong van de voorstelling „vetverlies zonder de nadelen van groeihormoon”.
Zwaarlijvige en magere muizen (Heffernan et al., 2001, International Journal of Obesity). De studie vergeleek hGH en AOD-9604 bij zwaarlijvige (ob/ob) en magere C57BL/6J-muizen, met aandacht voor lichaamsgewicht, energiebalans en substraatoxidatie. Beide stoffen verminderden de gewichtstoename bij de zwaarlijvige dieren significant, samen met een verhoogde in vivo vetoxidatie en een verhoogd plasmaglycerol, een maat voor lipolyse. In tegenstelling tot hGH veroorzaakte AOD-9604 geen hyperglykemie en verminderde het de insulinesecretie niet.
Bèta-3-receptor-knock-outmuizen (Heffernan et al., 2001, Endocrinology). Veertien dagen intraperitoneale toediening verminderde het lichaamsgewicht en het lichaamsvet bij zwaarlijvige muizen en normaliseerde de bèta-3-AR-RNA-expressie, met de knock-outexperimenten zoals beschreven in het vorige hoofdstuk.
Buiten het metabolisme onderzocht een studie uit 2015 in Annals of Clinical and Laboratory Science intra-articulaire injectie in een door collagenase geïnduceerd artrosemodel van de knie bij 32 Nieuw-Zeelandse witte konijnen. Wekelijkse echogeleide injecties met fysiologische zoutoplossing, hyaluronzuur, AOD-9604 of AOD-9604 gecombineerd met hyaluronzuur werden vergeleken. De auteurs meldden dat AOD-9604-injecties de kraakbeenregeneratie bevorderden en dat de combinatie effectiever was dan hyaluronzuur of AOD-9604 afzonderlijk.
Deze resultaten zijn echt, maar ze moeten worden gelezen voor wat ze zijn. De metabole studies gebruikten genetisch zwaarlijvige knaagdierstammen, toediening via injectie en behandelperiodes van dagen tot enkele weken. Vetweefsel van knaagdieren is niet hetzelfde als menselijk vetweefsel en genetisch zwaarlijvige muizen zijn geen model voor gewone menselijke obesitas. Het artrosewerk is één enkele konijnenstudie in een ander weefsel met een andere toedieningsroute. Niets hiervan toont een effect bij mensen aan, en in het dossier bij mensen, hierna besproken, verandert het verhaal.
Wat gebeurde er in de studies bij mensen?
Ongebruikelijk voor een stof als deze bestaat er een echt klinisch dossier bij mensen, dat het waard is om in beide richtingen eerlijk te bekijken.
In 2013 publiceerden Stier, Vos en Kenley in het Journal of Endocrinology and Metabolism een gepoolde analyse van zes gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studies die tussen 2001 en 2006 waren uitgevoerd bij ongeveer 900 gezonde en klinisch zwaarlijvige volwassenen. De set omvatte een studie van zeven dagen met meervoudige dosering en twee langerlopende studies met chronische orale toediening. De gerapporteerde conclusies waren dat orale glucosetolerantietests geen negatief effect op het koolhydraatmetabolisme lieten zien, in tegenstelling tot hGH; dat bij de patiënten die voor de antistoftest waren geselecteerd geen anti-AOD-9604-antistoffen werden aangetroffen; dat in geen van de studies een uitval of een ernstige bijwerking door de inname optrad; en dat het veiligheids- en verdraagbaarheidsprofiel niet van placebo te onderscheiden was.
Dat is een betekenisvolle hoeveelheid blootstellingsgegevens bij mensen voor een niet-goedgekeurd peptide, en het is het beste argument van de voorstanders. Maar let goed op wat dit artikel is: een analyse van veiligheid en verdraagbaarheid, geschreven door partijen die aan de sponsor verbonden zijn en gepubliceerd in een tijdschrift met beperkte indexering. Het levert geen bewijs van werkzaamheid en het meldt geen klinisch betekenisvol resultaat voor gewichtsverlies.
Het verhaal over werkzaamheid is het deel dat meestal wordt weggelaten. Het ontwikkelprogramma voor obesitas is stopgezet. AOD-9604 kwam nooit in fase 3, kreeg nooit goedkeuring van de FDA, de EMA, de TGA of een vergelijkbare regelgever, en geen enkele peer-reviewed publicatie meldt een fase 2b-resultaat dat voortgezette ontwikkeling voor obesitas rechtvaardigt. De stof werd daarna herpositioneerd richting nutraceutische en gewrichtstoepassingen, wat niet het traject is van een molecuul dat overtuigende gegevens over vetverlies had opgeleverd. Lezers moeten er ook rekening mee houden dat gedetailleerde werkzaamheidsresultaten van de latere studies niet in de peer-reviewed literatuur zijn gepubliceerd, wat op zichzelf beperkt hoe zeker iemand ze kan karakteriseren.
Tot slot is er een hiaat dat specifiek is voor het onderwerp van deze gids. Er is geen gepubliceerde gecontroleerde studie bij mensen van de ongewijzigde 176-191-sequentie en geen gepubliceerde werkzaamheidsstudie bij mensen met geïnjecteerde toediening van een van beide versies die betekenisvol vetverlies aantoont. Marketingclaims die naar „klinische studies” verwijzen voor geïnjecteerd HGH Fragment 176-191 extrapoleren uit veiligheidsgegevens van oraal AOD-9604. Ons overzicht van peptiden die voor vetverlies zijn onderzocht plaatst deze stof in context ten opzichte van moleculen met veel sterker bewijs bij mensen.
Wat is de regelgevende en antidopingstatus van HGH Fragment 176-191?
Geen enkele regelgever heeft dit fragment of AOD-9604 goedgekeurd als geneesmiddel voor welke indicatie dan ook. Het is geen door de FDA goedgekeurd geneesmiddel, het heeft geen EMA-handelsvergunning en het is niet beschikbaar als geregistreerd receptgeneesmiddel. Materiaal dat te koop wordt aangeboden, is doorgaans gelabeld als onderzoekschemicalie die niet voor menselijke consumptie is bestemd, en de juridische positie van aankoop, bezit en invoer verschilt aanzienlijk per rechtsgebied.
In de Verenigde Staten is AOD-9604 specifiek onderzocht in het kader van apotheekbereiding (pharmacy compounding). In het briefingmateriaal voor het Pharmacy Compounding Advisory Committee beschreef de FDA AOD-9604 als een hexadecapeptide bestaande uit hGH-residuen 177 tot 191 met een extra N-terminaal tyrosine en een disulfidebinding tussen de twee cysteïnes. De autoriteit uitte verschillende zorgen: het risico op immunogeniciteit bij formulering als injectie voor subcutane toediening, door het aggregatiepotentieel en peptidegerelateerde onzuiverheden; moeilijkheden bij het karakteriseren van de werkzame stof; en beperkte veiligheidsinformatie. De stof werd niet toegevoegd aan de lijst van bulkgeneesmiddelstoffen die voor bereiding zijn toegestaan.
In de sport is de positie ondubbelzinnig. Groeihormoon, de fragmenten ervan en de factoren die de afgifte ervan stimuleren (releasing factors) vallen onder sectie S2 van de WADA-lijst van verboden middelen, die peptidehormonen, groeifactoren, verwante stoffen en mimetica omvat, en stoffen in die sectie zijn te allen tijde verboden, zowel binnen als buiten competitie. AOD-9604 en hGH 176-191 worden genoemd binnen de vermelding voor groeihormoonfragmenten. Een dispensatie voor therapeutisch gebruik (TUE) is geen realistische route voor een stof zonder goedgekeurde indicatie.
Beweringen dat het fragment niet te detecteren is, zijn onjuist. Cox en collega's publiceerden in 2015 in Drug Testing and Analysis een studie over detectie en in-vitrometabolisme, waarin zij een urinemethode ontwikkelden na vastefase-extractie en metabolieten identificeerden die na incubatie in serum en urine ontstaan, waaronder een fragment bestaande uit de residuen CRSVEGSCG dat aanzienlijk stabieler bleek dan de uitgangsverbinding. Daarnaast is in analytisch werk onderzocht of het molecuul de WADA-immunoassay voor groeihormoonisovormen verstoort, en in forensisch onderzoek zijn in beslag genomen preparaten die als AOD-9604 werden verkocht gekarakteriseerd.
Kwaliteit is een verwant en onderschat probleem. Peptiden die buiten de gereguleerde farmaceutische toeleveringsketen worden verkocht, hebben geen gegarandeerde identiteit, zuiverheid, steriliteit of gehalte. Ons artikel over veiligheidsoverwegingen bij peptiden legt uit waarom dat in de praktijk telt, vooral bij injecteerbaar materiaal.
Welke bijwerkingen zijn gemeld?
Het eerlijke antwoord is dat het formele dossier over bijwerkingen beperkt is, grotendeels gunstig en grotendeels irrelevant voor hoe de stof buiten onderzoeksomgevingen werkelijk wordt gebruikt.
Binnen het gepubliceerde klinische programma meldde de gepoolde analyse van zes placebogecontroleerde studies een verdraagbaarheid die niet van placebo te onderscheiden was, zonder ernstige bijwerkingen door inname, zonder aangetoonde anti-AOD-9604-antistoffen bij de geteste personen en zonder negatief effect op het koolhydraatmetabolisme bij orale glucosetolerantietests. Voor een stof met deze reputatie is dat dossier geruststellend, voor zover het reikt.
Het reikt niet erg ver, om vier redenen. Die studies onderzochten orale toediening, terwijl het materiaal dat nu circuleert vrijwel altijd wordt geïnjecteerd, en de toedieningsroute verandert zowel het blootstellingsprofiel als het immunogeniciteitsrisico. De studies duurden weken tot maanden, geen jaren. Ze includeerden gezonde of klinisch zwaarlijvige volwassenen, geen mensen met aanzienlijke comorbiditeit of complexe medicatieschema's. En de analyse werd opgesteld door partijen die aan de sponsor verbonden zijn, een gangbare beperking maar wel een reële.
Regelgevers hebben zorgen geuit die de studies niet waren ontworpen om te detecteren. De bereidingsbeoordeling van de FDA noemde specifiek het immunogeniciteitsrisico voor injecteerbare subcutane formuleringen als gevolg van peptideaggregatie en onzuiverheden, wees op uitdagingen bij het karakteriseren van de stof en verwees naar ernstige bijwerkingen die met de stof samen kunnen hangen, waarbij werd gesteld dat het oorzakelijk verband onduidelijk is. Dat zijn risico's van productie en formulering en geen intrinsieke farmacologische risico's, maar voor wie niet-farmaceutisch materiaal gebruikt, zijn het de waarschijnlijkere bronnen van schade.
Praktische risico's van zelfinjectie van ongereguleerde peptiden zijn onder meer reacties op de injectieplaats, plaatselijke infectie, besmetting met bacterieel endotoxine en blootstelling aan een onjuiste of vervalste inhoud. Anekdotische meldingen die in online gemeenschappen circuleren, worden niet systematisch verzameld, worden niet gecontroleerd aan de hand van de werkelijke inhoud van wat is geïnjecteerd en kunnen geen vervanging zijn voor farmacovigilantiegegevens.
Medische disclaimer: dit hoofdstuk is educatief en is geen veiligheidsbeoordeling voor persoonlijk gebruik. HGH Fragment 176-191 is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Wie een peptide overweegt, moet een gekwalificeerde zorgverlener raadplegen, en niets van de informatie hier mag worden gebruikt voor zelfbehandeling.
Hoe verhoudt HGH Fragment 176-191 zich tot andere peptiden voor vetverlies?
Het fragment op de bewijsladder plaatsen is het nuttigste wat een lezer uit deze gids kan halen, omdat het verschil tussen stoffen in dit veld enorm is.
Bovenaan staan de op incretine gebaseerde middelen. GLP-1-receptoragonisten en duale agonisten hebben grote gerandomiseerde fase 3-programma's, in belangrijke rechtsgebieden een goedkeuring voor obesitas en gepubliceerde resultaten voor gewichtsverlies in de orde van 15 tot 22 procent van het lichaamsgewicht, afhankelijk van het middel en de studie. Wat men er ook van vindt, de bewijspositie is niet vergelijkbaar.
In het midden staat tesamoreline, een analoog van de groeihormoon-releasing factor met een goedkeuring voor een specifieke, beperkte indicatie, namelijk overtollig visceraal buikvet bij hiv-gerelateerde lipodystrofie. Het is leerzaam juist omdat het laat zien hoe een goedgekeurd peptide dat vetweefsel beïnvloedt eruitziet: een afgebakende patiëntenpopulatie, een afgebakend eindpunt, gepubliceerde fase 3-gegevens en een bekende eis tot monitoring van IGF-1.
HGH Fragment 176-191 en AOD-9604 staan ver onder beide. De eerlijke samenvatting luidt: een coherente mechanistische hypothese, consistente gegevens bij knaagdieren, een geloofwaardig maar door de sponsor uitgevoerd veiligheidsdossier bij mensen zonder aangetoonde werkzaamheid, een stopgezet obesitasprogramma en nergens een goedkeuring.
| Stof | Niveau van bewijs bij mensen | Regelgevende status |
|---|---|---|
| Middelen uit de GLP-1-klasse | Grote fase 3-programma's | Goedgekeurd voor obesitas |
| Tesamoreline | Fase 3 in een afgebakende populatie | Goedgekeurd voor hiv-lipodystrofie |
| AOD-9604 | Veiligheidsgegevens uit de vroege fase, orale route, geen aangetoonde werkzaamheid | Niet goedgekeurd, ontwikkeling stopgezet |
| hGH 176-191 (natieve sequentie) | Geen gecontroleerde studies bij mensen | Niet goedgekeurd, verboden in de sport |
Eén bewering verdient een specifieke weerlegging: het fragment zorgt niet voor gerichte of plaatselijke vetreductie. Geen enkele gepubliceerde studie ondersteunt locatiespecifiek vetverlies bij mensen door dit molecuul, en systemische lipolyse werkt niet zo. Voor een bredere vergelijking van het bewijs achter deze categorie verwijzen we naar ons overzicht van peptiden die voor vetverlies zijn onderzocht.
Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter educatie en is geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat u een van de hier besproken stoffen overweegt.
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
GHK-Cu
Anti-agingstof
GHK-Cu Pen
Voorgevulde pen GHK-Cu
GLOW-UP Ritual
Set van 3 pennen: Glow, NAD+, GHK-Cu
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Veelgestelde vragen
Is HGH Fragment 176-191 hetzelfde als AOD-9604?
Verhoogt HGH Fragment 176-191 de IGF-1-spiegels?
Veroorzaakt het echt gewichtsverlies bij mensen?
Is HGH Fragment 176-191 ergens legaal of goedgekeurd?
Is HGH Fragment 176-191 aantoonbaar in een dopingtest?
Is HGH Fragment 176-191 veilig?
Kan dit fragment specifiek buikvet aanpakken?
Hoe verschilt dit fragment van volledig humaan groeihormoon?
Bronnen
- Ng FM, Sun J, Sharma L, Libinaka R, Jiang WJ, Gianello R (2000). Metabolic studies of a synthetic lipolytic domain (AOD9604) of human growth hormone. Hormone Research. (PubMed)
- Heffernan MA, Thorburn AW, Fam B, et al. (2001). Increase of fat oxidation and weight loss in obese mice caused by chronic treatment with human growth hormone or a modified C-terminal fragment. International Journal of Obesity and Related Metabolic Disorders. (PubMed)
- Heffernan M, Summers RJ, Thorburn A, et al. (2001). The effects of human GH and its lipolytic fragment (AOD9604) on lipid metabolism following chronic treatment in obese mice and beta(3)-AR knock-out mice. Endocrinology. (PubMed)
- Heffernan MA, Jiang WJ, Thorburn AW, Ng FM (2000). Effects of oral administration of a synthetic fragment of human growth hormone on lipid metabolism. American Journal of Physiology: Endocrinology and Metabolism. (journals.physiology.org)
- Stier H, Vos E, Kenley D (2013). Safety and Tolerability of the Hexadecapeptide AOD9604 in Humans. Journal of Endocrinology and Metabolism. (jofem.org)
- Cox HD, Smeal SJ, Hughes CM, Cox JE, Eichner D (2015). Detection and in vitro metabolism of AOD9604. Drug Testing and Analysis. (analyticalsciencejournals.onlinelibrary.wiley.com)
- Kwon DR, Park GY (2015). Effect of Intra-articular Injection of AOD9604 with or without Hyaluronic Acid in Rabbit Osteoarthritis Model. Annals of Clinical and Laboratory Science. (annclinlabsci.org)
- U.S. Food and Drug Administration (2024). FDA Briefing Document, Pharmacy Compounding Advisory Committee Meeting (review of AOD-9604 and related bulk drug substances). FDA Advisory Committee Materials. (fda.gov)
- World Anti-Doping Agency (2026). The Prohibited List, Section S2: Peptide Hormones, Growth Factors, Related Substances and Mimetics. WADA. (wada-ama.org)