Survodutide, mazdutide, cagrilintide

Od czasu pojawienia się semaglutide, a następnie tirzepatide, badania nad otyłością i chorobami kardiometabolicznymi obrały wyraźny kierunek: zwiększać liczbę celów hormonalnych, zamiast mocniej stymulować jedną ścieżkę. Retatrutide spopularyzował tę koncepcję wśród szerokiej publiczności, działając jednocześnie na trzy receptory. Nie jest jednak ani jedyną, ani najbardziej zaawansowaną pod względem rejestracyjnym cząsteczką. Trzy inne nazwy stale powracają w wyszukiwaniach internetowych: survodutide, mazdutide (często zapisywany jako maxdutide) oraz cagrilintide.

Te trzy cząsteczki są regularnie przedstawiane jako jeden blok, jako kolejna generacja. To mylące uproszczenie. Nie działają na te same receptory, nie znajdują się na tym samym etapie rozwoju, a przede wszystkim ich status rejestracyjny różni się radykalnie. Jedna z nich jest lekiem zatwierdzonym w dużym kraju. Dwie pozostałe nie są zatwierdzone nigdzie na świecie, ani w otyłości, ani w żadnym innym wskazaniu.

Survodutide, opracowywany przez Boehringer Ingelheim we współpracy z Zealand Pharma, jest podwójnym agonistą receptora GLP-1 i receptora glukagonu. Mazdutide, opracowywany przez Innovent Biologics wspólnie z Eli Lilly, działa na tę samą parę receptorów, ale wychodzi od innej struktury chemicznej, pochodnej oksyntomoduliny. Cagrilintide, opracowywany przez Novo Nordisk, nie należy do rodziny inkretyn: to analog amyliny o przedłużonym działaniu, hormonu wydzielanego razem z insuliną przez komórki beta trzustki.

Ta strona ma precyzyjny cel: umiejscowić każdą cząsteczkę według jej rzeczywistego celu molekularnego oraz faktycznie osiągniętego i opublikowanego etapu badań klinicznych, a następnie jasno powiedzieć, która z nich jest zatwierdzona i gdzie. Przywołane elementy odsyłają do zindeksowanych publikacji z badań, a nie do firmowych komunikatów prasowych. Podstawy mechanizmu inkretynowego omawia przewodnik po GLP-1 oraz artykuł przeglądowy o agonistach GLP-1, które warto przeczytać wcześniej.

Poniższa tabela podsumowuje elementy możliwe do zweryfikowania na dzień publikacji tej strony. Najważniejszą kolumną nie jest ta z wynikami, lecz ta ze statusem rejestracyjnym: to ona oddziela dopuszczony lek od cząsteczki eksperymentalnej.

Do odczytu tej tabeli nasuwają się trzy uwagi. Po pierwsze, osiągnięta faza nie przesądza o wyniku: program III fazy może zakończyć się niepowodzeniem lub zostać przerwany. Po drugie, zatwierdzenie w jednym kraju nie jest równoznaczne z zatwierdzeniem gdzie indziej, a agencje nie oceniają tej samej dokumentacji ani tych samych populacji. Wreszcie kolumny nie są porównywalne między sobą w sposób ilościowy, z powodu wyjaśnionego dalej na tej stronie.

Żadna z informacji w tej tabeli nie stanowi porady dotyczącej stosowania. Opisuje ona stan badań i regulacji, nic więcej.

Agonista to cząsteczka, która wiąże się z receptorem komórkowym i go aktywuje, naśladując działanie naturalnego hormonu. Prosty agonista, taki jak semaglutide, aktywuje tylko jeden receptor: receptor GLP-1. Podwójny agonista aktywuje dwa odrębne receptory za pomocą jednej cząsteczki. Potrójny agonista aktywuje trzy.

Ta architektura nie jest zwykłym nakładaniem efektów. Opiera się na fakcie, że kilka hormonów metabolicznych ma wspólne pochodzenie ewolucyjne, gen proglukagonu, a więc także podobieństwa strukturalne. GLP-1, glukagon i oksyntomodulina wywodzą się z tego samego prekursora. Modyfikując kilka aminokwasów w sekwencji wyjściowej i przyłączając łańcuch tłuszczowy, który wydłuża czas życia w osoczu, chemicy mogą regulować względne powinowactwo cząsteczki do każdego receptora.

Rezultatem jest tak zwany współczynnik agonizmu: cząsteczka może silnie działać na GLP-1 i słabo na glukagon albo odwrotnie. Ten współczynnik nie jest szczegółem. W dużej mierze wyznacza profil skuteczności i tolerancji, a także tłumaczy, dlaczego dwaj podwójni agoniści GLP-1 i glukagonu, tacy jak survodutide i mazdutide, nie zachowują się identycznie mimo nominalnie tych samych celów.

Cagrilintide ilustruje odmienną logikę. Nie należy do tej rodziny. Amylina jest wydzielana razem z insuliną i działa na receptory pnia mózgu zaangażowane w uczucie sytości oraz w spowolnienie opróżniania żołądka. Celem łączenia jej z agonistą GLP-1 nie jest więc wzmocnienie tej samej ścieżki, lecz pobudzenie dwóch mechanistycznie niezależnych dróg. Taki właśnie jest tok rozumowania stojący za połączeniem cagrilintide i semaglutide, rozwijanym pod nazwą CagriSema.

We wszystkich trzech przypadkach mowa o peptydach do wstrzykiwania o przedłużonym działaniu, podawanych podskórnie w protokołach badawczych. Żadna doustna postać tych trzech cząsteczek nie jest dziś dopuszczona.

Na pierwszy rzut oka podejście to wydaje się sprzeczne z intuicją. Glukagon jest hormonem hiperglikemizującym: uruchamia glukozę wątrobową, gdy glikemia spada. Jego aktywacja u osób z otyłością lub cukrzycą typu 2 wydaje się iść w złym kierunku.

Logika opiera się na rozdzieleniu efektów. Glukagon zwiększa spoczynkowy wydatek energetyczny oraz pobudza lipolizę i utlenianie tłuszczów, zwłaszcza na poziomie wątroby. GLP-1 z kolei zmniejsza spożycie pokarmu poprzez ośrodkowy wpływ na uczucie sytości i pobudza wydzielanie insuliny w sposób zależny od glukozy. Łącząc oba mechanizmy, teoretycznie dąży się do działania na obie strony bilansu energetycznego, przychody i wydatki, przy czym insulinotropowy efekt GLP-1 ma równoważyć hiperglikemizujące działanie glukagonu.

Ta hipoteza ma ciekawą, konkretną konsekwencję dla wątroby. Składowa glukagonowa jest powodem, dla którego podwójnych agonistów GLP-1 i glukagonu wcześnie testowano w stłuszczeniowym zapaleniu wątroby związanym z dysfunkcją metaboliczną, czyli MASH. Badanie II fazy survodutide w MASH z włóknieniem, opublikowane w New England Journal of Medicine w 2024 roku, objęło dorosłych z MASH potwierdzonym biopsją i włóknieniem w stadium od F1 do F3, leczonych przez 48 tygodni survodutide w dawce 2,4 mg, 4,8 mg, 6,0 mg lub placebo. Poprawę MASH bez nasilenia włóknienia obserwowano u 47 %, 62 % i 43 % uczestników w zależności od dawki, wobec 14 % w grupie placebo.

Druga strona agonizmu glukagonowego pozostaje niepełnie scharakteryzowana. Otwarte pytania dotyczą częstości akcji serca, ciśnienia tętniczego, równowagi glikemicznej u osób już wrażliwych pod tym względem oraz skutków przedłużonej, wieloletniej stymulacji glukagonowej. Żadne opublikowane dotąd badanie nie ma wystarczająco długiej obserwacji, aby na to odpowiedzieć. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego pozostają zresztą kategorią dominującą, podobnie jak w całej tej klasie, o czym szczegółowo pisze nasz artykuł o działaniach niepożądanych GLP-1.

Survodutide, wcześniej oznaczany jako BI 456906, to acylowany peptyd zbudowany z 29 aminokwasów, pochodna glukagonu, z łańcuchem tłuszczowym C18, który umożliwia podawanie raz w tygodniu. Działa jako podwójny agonista receptorów glukagonu i GLP-1. Jest rozwijany przez Boehringer Ingelheim, z Zealand Pharma jako pierwotnym partnerem odpowiedzialnym za cząsteczkę.

Pierwszym ważnym punktem odniesienia w otyłości jest badanie II fazy poszukiwania dawki, randomizowane, z podwójnie ślepą próbą, kontrolowane placebo, opublikowane w The Lancet Diabetes and Endocrinology w 2024 roku. Objęło 387 randomizowanych uczestników, z czego 386 leczonych, ze wskaźnikiem masy ciała co najmniej 27 kg/m² bez cukrzycy, przydzielonych do survodutide w dawkach 0,6 mg, 2,4 mg, 3,6 mg, 4,8 mg lub do placebo przez 46 tygodni. Redukcja masy ciała zależała od dawki i sięgała około 12 % więcej niż w grupie placebo, przy czym 55 % uczestników z grupy 4,8 mg osiągnęło utratę co najmniej 15 % masy ciała. Odsetek przerwań był znaczący: 233 uczestników z 386, czyli 60,4 %, ukończyło 46-tygodniowy okres leczenia. W profilu tolerancji dominowały zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Następnie pałeczkę przejął program III fazy SYNCHRONIZE. Badanie SYNCHRONIZE-1, opublikowane w New England Journal of Medicine w czerwcu 2026 roku, objęło randomizacją dorosłych z BMI co najmniej 30 kg/m², lub co najmniej 27 kg/m² z co najmniej jednym powikłaniem związanym z masą ciała, bez cukrzycy, przydzielonych do survodutide miareczkowanego do 3,6 mg, survodutide miareczkowanego do 6,0 mg albo placebo, przez 76 tygodni. Według tak zwanego estymandu schematu leczenia średnia zmiana masy ciała w 76. tygodniu wyniosła -12,2 % w grupie 3,6 mg, -13,0 % w grupie 6,0 mg i -5,4 % w grupie placebo. Redukcję masy ciała o co najmniej 5 % osiągnęło odpowiednio 72,6 %, 71,9 % i 46,3 % uczestników.

Na uwagę zasługuje tu pewien aspekt metodologiczny, bo wyjaśnia on rozbieżności liczb między źródłami. Współczesne badania często raportują dwa estymandy: jeden uwzględnia wszystkich uczestników niezależnie od stosowania się do zaleceń, drugi szacuje efekt u tych, którzy kontynuują leczenie zgodnie z planem. Wyższe wartości powielane niekiedy w prasie pochodzą z tego drugiego. Oba są uprawnione, ale odpowiadają na inne pytania i nie należy ich mieszać.

Survodutide był także oceniany w III fazie w stłuszczeniowej chorobie wątroby związanej z dysfunkcją metaboliczną, w badaniu SYNCHRONIZE-MASLD opublikowanym w Nature Medicine w 2026 roku. Mimo tego obszernego programu survodutide nie jest zatwierdzony w żadnym kraju na dzień publikacji tej strony. Pozostaje cząsteczką eksperymentalną.

Mazdutide, nazywany także IBI362 lub LY3305677, bywa często zapisywany jako maxdutide. Jest rozwijany przez Innovent Biologics w Chinach, na bazie cząsteczki pochodzącej od Eli Lilly. Pierwsze ważne uściślenie, ponieważ błąd ten jest rozpowszechniony: mazdutide nie działa na receptor GIP. To podwójny agonista receptora GLP-1 i receptora glukagonu, zbudowany na szkielecie oksyntomoduliny ssaczej. Potrójny agonizm obejmujący GIP jest znakiem rozpoznawczym retatrutide, omówionego w naszym dedykowanym przewodniku, a podwójny agonizm GLP-1 i GIP charakteryzuje tirzepatide.

Podstawą danych u ludzi jest program III fazy GLORY. GLORY-1, opublikowany w New England Journal of Medicine w 2025 roku, objął 610 chińskich dorosłych z nadwagą i chorobami współistniejącymi lub z otyłością, randomizowanych do mazdutide 4 mg, mazdutide 6 mg albo placebo we wstrzyknięciach raz w tygodniu przez 32 tygodnie, z przedłużeniem do 48. tygodnia. W 32. tygodniu średnia zmiana masy ciała względem wartości wyjściowej wyniosła -10,09 % w grupie 4 mg i -12,55 % w grupie 6 mg. W 48. tygodniu sięgała odpowiednio -11,00 % i -14,01 %. Utratę co najmniej 15 % masy ciała obserwowano u 37,0 % uczestników przyjmujących 4 mg i u 50,6 % przyjmujących 6 mg w 48. tygodniu, wobec 2,1 % w grupie placebo.

GLORY-2, opublikowany w JAMA w 2026 roku, sprawdzał wyższą dawkę. To badanie III fazy z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo, prowadzone w 27 chińskich szpitalach od grudnia 2023 do listopada 2025 roku, objęło 462 chińskich dorosłych z BMI co najmniej 30 kg/m², z czego 16,0 % miało cukrzycę typu 2. Uczestników randomizowano w stosunku 2:1 do mazdutide 9 mg raz w tygodniu (308 osób) albo placebo (154 osoby) przez 60 tygodni, wraz z dietą niskokaloryczną i zwiększoną aktywnością fizyczną. Średnia redukcja masy ciała wyniosła -16,65 % w grupie mazdutide wobec -1,50 % w grupie placebo, wraz z poprawą drugorzędowych parametrów kardiometabolicznych. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego występowały częściej w grupie mazdutide.

Pod względem rejestracyjnym mazdutide wyraźnie różni się od dwóch pozostałych cząsteczek opisanych na tej stronie. W czerwcu 2025 roku otrzymał swoje pierwsze zatwierdzenie na świecie, w Chinach, od NMPA, do długoterminowej kontroli masy ciała u dorosłych z BMI co najmniej 28 kg/m², lub co najmniej 24 kg/m² z co najmniej jedną chorobą współistniejącą związaną z masą ciała. We wrześniu 2025 roku został również zatwierdzony w Chinach do kontroli glikemii u dorosłych z cukrzycą typu 2. Jest to pierwszy na świecie zatwierdzony podwójny agonista glukagonu i GLP-1.

To zatwierdzenie nie wykracza poza Chiny. Mazdutide nie jest zatwierdzony ani przez FDA w Stanach Zjednoczonych, ani przez EMA w Europie. Dokumentacja rejestracyjna opiera się ponadto na określonej populacji: badania rejestracyjne prowadzono wśród chińskich dorosłych, a przenoszalność wyników na inne populacje pozostaje pytaniem otwartym, a nie oczywistością.

Cagrilintide zajmuje na tej stronie osobne miejsce, ponieważ nie dzieli żadnego celu molekularnego z dwiema pozostałymi cząsteczkami. To acylowany analog amyliny o przedłużonym działaniu, hormonu zbudowanego z 37 aminokwasów, wydzielanego razem z insuliną przez komórki beta trzustki. Jego działanie przebiega przez receptory pnia mózgu zaangażowane w uczucie sytości oraz przez spowolnienie opróżniania żołądka. Jest rozwijany przez Novo Nordisk.

Referencyjne dane u ludzi w monoterapii pochodzą z badania II fazy poszukiwania dawki, opublikowanego w The Lancet w 2021 roku, prowadzonego z podwójnie ślepą próbą, z kontrolą placebo i kontrolą aktywną, przez 26 tygodni. Objęło ono 706 uczestników randomizowanych do pięciu dawek cagrilintide raz w tygodniu, od 0,3 mg do 4,5 mg, 99 uczestników do liraglutidu 3,0 mg raz na dobę i 101 do placebo, wśród dorosłych z nadwagą lub otyłością. Autorzy wskazali na istotną redukcję masy ciała i akceptowalną tolerancję, co uzasadniało kontynuację prac rozwojowych.

Cagrilintide jest dziś badany przede wszystkim w skojarzeniu z semaglutide, pod nazwą CagriSema. Badanie III fazy REDEFINE 1, opublikowane w New England Journal of Medicine w 2025 roku, objęło 3 417 dorosłych bez cukrzycy, randomizowanych do połączenia cagrilintide i semaglutide, samego semaglutide, samego cagrilintide albo placebo, przez 68 tygodni. W 68. tygodniu szacowana średnia zmiana masy ciała wyniosła -20,4 % w grupie skojarzonej wobec -3,0 % w grupie placebo.

Pod względem rejestracyjnym sytuacja jest prosta do opisania: cagrilintide nie jest zatwierdzony nigdzie, ani samodzielnie, ani w skojarzeniu. Wniosek rejestracyjny dla CagriSema złożono do FDA pod koniec 2025 roku, a jego ocena trwała w dniu publikacji tej strony. Złożenie wniosku nie jest zatwierdzeniem, a ogłoszony termin oceny nie gwarantuje korzystnej decyzji.

Ta sekcja celowo pozostaje syntetyczna. Mechanizm amylinowy, szczegóły badań i pytania otwarte rozwijamy w naszym przewodniku poświęconym cagrilintide. Powiązany jest z nim kalkulator rekonstytucji, służący wyłącznie jako narzędzie techniczne, bez wartości zalecenia dawkowania.

Różnicę widać przede wszystkim na liście receptorów. Semaglutide jest pojedynczym agonistą receptora GLP-1. Tirzepatide jest podwójnym agonistą receptorów GLP-1 i GIP, dwóch inkretyn jelitowych. Survodutide i mazdutide zastępują GIP receptorem glukagonu, który nie jest inkretyną, lecz hormonem trzustkowym działającym głównie na wątrobę. Retatrutide łączy wszystkie trzy. Cagrilintide całkowicie wykracza poza te ramy.

Ta różnica celów pociąga za sobą odmienne konsekwencje teoretyczne. Oś GIP wiąże się z działaniem na tkankę tłuszczową i z możliwym złagodzeniem objawów ze strony przewodu pokarmowego. Oś glukagonowa wiąże się ze zwiększeniem wydatku energetycznego i z działaniem wątrobowym na stłuszczenie. Nie są to strategie wymienne: opierają się na różnych hipotezach fizjologicznych i wiążą się z odmiennymi profilami ryzyka.

Druga różnica, w praktyce najbardziej rozstrzygająca, to zgromadzona ilość dowodów. Semaglutide i tirzepatide mają pełne programy badań III fazy, zatwierdzenia w wielu jurysdykcjach, kilka lat nadzoru nad bezpieczeństwem po wprowadzeniu do obrotu oraz, w niektórych wskazaniach, wyniki dotyczące twardych punktów końcowych. Survodutide i cagrilintide nie mają na tym etapie żadnego zatwierdzenia ani żadnego doświadczenia po wprowadzeniu do obrotu. Mazdutide ma zatwierdzenie w Chinach od 2025 roku, czyli bardzo krótką perspektywę jak na lek stosowany przewlekle.

Na koniec trzeba podkreślić częstą pułapkę interpretacyjną. Zestawienie obok siebie wyniku utraty masy ciała z badania A i wyniku z badania B, aby wyłonić zwycięzcę, nie ma wartości naukowej. Włączone populacje, wyjściowe BMI, czas obserwacji, strategia miareczkowania, odsetek osób z cukrzycą, intensywność wsparcia dietetycznego i metoda statystyczna różnią się między badaniami. Tylko bezpośrednie badanie randomizowane pozwala rozstrzygnąć między dwiema cząsteczkami. Nasze porównanie retatrutide i tirzepatide rozwija to ograniczenie metodologiczne, które w pełni stosuje się również tutaj.

Dostępne badania odpowiadają na precyzyjne pytanie: zmiana masy ciała lub wątrobowy punkt histologiczny, w określonym czasie, w wybranej populacji. Nie odpowiadają na poniższe pytania i warto to wyraźnie powiedzieć.

• Efekty poza badanym okresem. Najdłuższa obserwacja wśród przywołanych tu badań to 76 tygodni dla survodutide. Ponieważ otyłość jest chorobą przewlekłą, właściwy horyzont liczy się w latach, a nawet w dekadach. Żadne dane tego rodzaju nie istnieją dla tych trzech cząsteczek.
• Wpływ na chorobowość i śmiertelność. Zmniejszenie masy ciała i zmniejszenie ryzyka zawału serca, udaru mózgu czy zgonu to dwie różne rzeczy. Badania bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego dla survodutide są w toku, ale ich wyniki nie były opublikowane w dniu powstania tej strony.
• Co dzieje się po odstawieniu. Ponowny przyrost masy ciała po przerwaniu leczenia jest udokumentowany dla klasy agonistów GLP-1. Dane dotyczące odstawienia tych trzech konkretnych cząsteczek są ograniczone.
• Bezpieczeństwo w populacjach wykluczonych z badań. Protokoły zwykle wykluczają ciążę i karmienie piersią, niektóre obciążenia tarczycowe lub trzustkowe, ciężkie niewydolności narządowe i często osoby niepełnoletnie. Tego, czego nie zbadano, nie można uznać za bezpieczne.
• Interakcje i nieprzebadane połączenia. Łączenie tych cząsteczek ze sobą lub z innymi substancjami należy do formalnych protokołów badawczych. Żadne opublikowane dane nie wspierają takiej praktyki poza połączeniami badanymi specjalnie, jak CagriSema.

Jeden aspekt tolerancji jest stały we wszystkich przywołanych badaniach: działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, nudności, wymioty, biegunka i zaparcia, dominują w profilu i stanowią główną przyczynę przerwania leczenia. Wysoki odsetek wypadnięć z badania II fazy survodutide, gdzie tylko 60,4 % uczestników ukończyło 46 tygodni, konkretnie ilustruje tę rzeczywistość.

Wreszcie różnica między tym, co publikuje recenzowane czasopismo, a tym, co krąży w komunikatach prasowych i mediach społecznościowych, bywa znaczna. Najbardziej spektakularne liczby to często analizy podgrup, optymistyczne estymandy lub wstępne wyniki bez recenzji naukowej. Sprawdzenie źródła pierwotnego pozostaje jedyną wiarygodną ochroną.

Podsumujmy bez dwuznaczności, bo to punkt najczęściej zacierany w sieci. Mazdutide jest lekiem zatwierdzonym, wyłącznie w Chinach, przez NMPA, do kontroli masy ciała od czerwca 2025 roku i do kontroli glikemii w cukrzycy typu 2 od września 2025 roku. Survodutide nie jest zatwierdzony w żadnym kraju. Cagrilintide nie jest zatwierdzony w żadnym kraju, ani samodzielnie, ani w stałym połączeniu z semaglutide.

Zatwierdzenie krajowe nie tworzy żadnego prawa do stosowania gdzie indziej. Lek dopuszczony w Chinach pozostaje we Francji, Belgii, Szwajcarii czy Kanadzie produktem niedopuszczonym. Przywóz, posiadanie lub podawanie niedopuszczonego leku podlega ramom prawnym właściwym dla każdego kraju, a ramy te się zmieniają. Odpowiedzialność za sprawdzenie obowiązujących przepisów spoczywa na każdym z osobna, najlepiej z pomocą pracownika ochrony zdrowia lub farmaceuty.

Poza obiegiem farmaceutycznym te trzy nazwy krążą w postaci preparatów oznaczonych jako przeznaczone do użytku laboratoryjnego. Produkty te nie są ani lekami, ani suplementami diety: nie podlegają żadnej ocenie regulacyjnej pod względem jakości, tożsamości, czystości, jałowości ani rzeczywistej zawartości, i nie są przeznaczone do stosowania u ludzi. Różnicy między serią farmaceutyczną a preparatem badawczym nie widać gołym okiem na fiolce.

Ta strona celowo nie zawiera żadnych zaleceń dotyczących dawki, schematu miareczkowania ani protokołu podawania. Dawki wymienione w poprzednich sekcjach to dawki stosowane w nadzorowanych badaniach klinicznych, z selekcją uczestników, nadzorem medycznym, monitorowaniem badań laboratoryjnych i postępowaniem wobec działań niepożądanych. Nie są one przenoszalne poza ten kontekst i nie stanowią wskazania do stosowania.

Zastrzeżenie medyczne. Ta treść ma wyłącznie charakter edukacyjny i informacyjny. Nie stanowi porady medycznej, diagnozy ani zalecenia terapeutycznego i nie zastępuje konsultacji z wykwalifikowanym pracownikiem ochrony zdrowia. Survodutide i cagrilintide nie są zatwierdzone przez żaden organ rejestracyjny; mazdutide jest zatwierdzony wyłącznie w Chinach i nie jest dopuszczony ani przez FDA, ani przez EMA. Jeśli rozważasz leczenie otyłości lub zaburzenia metabolicznego, zwróć się do lekarza. Punkty odniesienia dotyczące już dopuszczonych opcji znajdziesz w naszym przewodniku po agonistach GLP-1.