Belangrijkste punten
  • Per november 2026 is in geen enkel land een GLP-1-receptoragonist goedgekeurd voor honden of katten. Elk product dat hier wordt besproken is ofwel experimenteel, ofwel alleen goedgekeurd voor mensen.
  • De meest gevorderde kandidaat is OKV-119, een verwijderbaar subcutaan exenatide-implantaat van Okava Pharmaceuticals. Het MEOW-1-veldonderzoek bij ongeveer 50 katten met overgewicht van particuliere eigenaren startte in december 2025 onder een FDA-CVM Investigational New Animal Drug-aanvraag. Er zijn nog geen resultaten gepubliceerd.
  • Exenatide is de enige GLP-1-receptoragonist met een serieuze hoeveelheid literatuur bij katten: kleine studies bij gezonde katten, een placebogecontroleerde studie bij katten met pas vastgestelde diabetes en een remissiestudie van 2 jaar bij 22 katten, waarin geen verschil in remissieduur werd gevonden.
  • Er is geen gepubliceerde klinische of farmacokinetische studie van semaglutide of tirzepatide bij katten of honden. Wie anders beweert, extrapoleert vanuit gegevens van mensen.
  • Diabetes bij katten lijkt op type 2-diabetes bij mensen, dus incretinebiologie is bij katten logisch. Diabetes bij honden berust meestal op een insulinetekort, en daarom zijn honden niet het voor de hand liggende doelwit voor deze geneesmiddelenklasse.
  • Een humane GLP-1-pen geven aan een huisdier brengt risico op langdurig braken, uitdroging, weigeren te eten, leververvetting (hepatische lipidose) bij katten en een te lage bloedsuiker als er al insuline in het lichaam zit. Eenmaal geïnjecteerd kan een langwerkende formulering niet meer worden verwijderd.
  • Goedgekeurde opties voor diabetes bij katten zijn insuline plus twee SGLT2-remmers, Bexacat (bexagliflozin) en Senvelgo (velagliflozin). Geen van beide is een peptide, en voor beide gelden waarschuwingen van toezichthouders voor ketoacidose.

Hoe vaak komt obesitas voor bij honden en katten?

De commerciële belangstelling voor een GLP-1 voor honden en katten komt voort uit een eenvoudig epidemiologisch feit: de meeste huisdieren in ontwikkelde landen hebben overgewicht. In de Amerikaanse enquête van 2022 van de Association for Pet Obesity Prevention beoordeelden dierenartsen de lichaamsconditie rechtstreeks, in plaats van af te gaan op de mening van de eigenaar. Daaruit bleek dat 61% van de katten en 59% van de honden als te zwaar of obees werd ingedeeld.

Dezelfde enquête legde een waarnemingskloof bloot die klinisch van belang is. Ongeveer een derde van de eigenaren van huisdieren die door een dierenarts als te zwaar of obees waren beoordeeld, geloofde dat hun dier een normale of ideale lichaamsconditie had. Slechts ongeveer de helft van de eigenaren gaf aan dat een dierenarts jaarlijks met hen over de lichaamsconditie sprak. Het probleem is dus zowel wijdverbreid als thuis vaak onopgemerkt.

Overgewicht is bij gezelschapsdieren geen cosmetisch probleem. Bij katten is obesitas de belangrijkste beïnvloedbare risicofactor voor diabetes mellitus, en de consensusrichtlijnen van iCatCare uit 2025 beschouwen gewichtsbeheersing als essentieel voor zowel preventie als remissie. Katten met overgewicht hebben ook een grotere kans op aandoeningen van de lagere urinewegen, artrose en verminderd vermogen om zichzelf te verzorgen. Bij honden verergert overgewicht orthopedische aandoeningen en verkort het de levensduur, al is het verband met diabetes zwakker omdat diabetes bij honden een heel ander mechanisme heeft.

Hier ligt het structurele probleem dat geneesmiddelenontwikkelaars proberen op te lossen. Afvallen bij huisdieren hangt af van het gedrag van de eigenaar: afgemeten porties, discipline met snoepjes en volharding gedurende meerdere maanden, vaak in huishoudens met meerdere dieren waar voer niet gemakkelijk te scheiden is. Door de dierenarts voorgeschreven afslankdiëten werken als ze worden gevolgd, en dat gebeurt vaak niet. Een langwerkend injecteerbaar of implanteerbaar middel dat de eetlust beïnvloedt is juist aantrekkelijk omdat het de dagelijkse inzet van de eigenaar overbodig maakt. Dat is de commerciële logica, en die is het waard om helder te benoemen voordat we naar het bewijs kijken, want logica is geen data.

Dit artikel is bedoeld als voorlichting en vervangt geen advies van een dierenarts. Het bevat geen hoeveelheden, geen schema’s en geen enkele toedieningsinstructie.

Is er een GLP-1-middel goedgekeurd voor honden of katten?

Nee. Per november 2026 is er geen GLP-1-receptoragonist goedgekeurd voor honden of katten door de FDA, de EMA of enige andere toezichthouder. Als je zocht op „is er GLP 1 voor honden” of „semaglutide voor katten” en op een pagina terechtkwam die een product aanbiedt, dan gaat het om een humaan geneesmiddel dat zonder diergeneeskundige gegevens voor een ander doel wordt gebruikt, of om een ongereguleerde onderzoeksstof.

Wat er wel is, is een kleine maar echt actieve ontwikkelpijplijn, helemaal gericht op katten en niet op honden:

  • OKV-119 (Okava Pharmaceuticals), een verwijderbaar subcutaan implantaat dat gedurende maanden exenatide afgeeft. Het MEOW-1-veldonderzoek bij katten met overgewicht en obesitas van particuliere eigenaren begon in december 2025 met toediening, onder een Investigational New Animal Drug (INAD)-aanvraag van het FDA Center for Veterinary Medicine. Okava heeft publiekelijk verklaard van plan te zijn in 2027 of 2028 FDA-goedkeuring aan te vragen.
  • AKS-562c (Akston Biosciences), een experimenteel GLP-1 Fc-fusie-eiwit voor eenmaal per week. Eind 2025 werd een diergeneeskundig onderzoek van Cornell University aangekondigd bij katten met een te hoge lichaamsconditie van particuliere eigenaren, onder leiding van Patrick Carney, DVM, PhD. Er zijn geen werkzaamheidsgegevens gepresenteerd.

Hieruit volgen twee dingen. Ten eerste is een INAD-aanvraag een toestemming om te onderzoeken, geen vaststelling van veiligheid of werkzaamheid. Het betekent dat de FDA gecontroleerd experimenteel gebruik onder toezicht heeft toegestaan. Het betekent niet dat het product werkt, en ook niet dat het wordt goedgekeurd. Veel kandidaten in de diergeneeskunde vallen in dit stadium af.

Ten tweede is het ontbreken van een GLP-1-programma voor honden geen nalatigheid. Het weerspiegelt de biologie van de soort, die we hieronder bespreken. Ontwikkelaars richten zich op katten omdat stofwisselingsziekten bij katten een beter passend doelwit zijn.

Wil je achtergrondinformatie over hoe deze geneesmiddelenklasse bij mensen werkt, dan behandelt onze gids over GLP-1-receptoragonisten de receptorfarmacologie, en incretines en GLP-1-middelen van de volgende generatie legt uit waar het vakgebied bij mensen naartoe gaat. Geen van beide mag worden opgevat als toepasbaar op huisdieren.

Wat is OKV-119, het exenatide-implantaat voor katten?

OKV-119 is een experimenteel subcutaan miniatuurimplantaat dat is ontworpen om exenatide af te geven. Dat is een GLP-1-receptoragonist van 39 aminozuren, oorspronkelijk afgeleid van een peptide uit het gilamonster. De afgifte loopt over een periode van maanden na eenmalige plaatsing tijdens een gewoon bezoek aan de dierenarts.

Het eerste rapport bij katten verscheen in 2021. Klotsman en collega’s publiceerden in Frontiers in Veterinary Science een kort onderzoeksverslag over de veiligheid en verdraagbaarheid van OKV-119-implantaten bij een kleine groep van 4 gezonde katten gedurende 62 dagen, naast een proof-of-concept-fase van 42 dagen waarin wekelijks de plasmaconcentratie exenatide en het lichaamsgewicht werden gemeten. De implantaten waren op röntgenfoto’s gemakkelijk te herkennen en werden zonder zichtbare reacties op de implantatieplaats verdragen. De auteurs benadrukten een ontwerpkenmerk dat voor een product voor katten belangrijk is: omdat het implantaat kan worden verwijderd, kan de blootstelling aan het middel onmiddellijk worden gestopt als een dier te veel afvalt of het middel slecht verdraagt. Dat is bij een geïnjecteerd langwerkend depot niet mogelijk.

Het tweede rapport, gepubliceerd in BMC Veterinary Research in mei 2024 door Klotsman, Anderson en Gilor en gefinancierd door Okava, beschreef het afgifteprofiel. Vijf voor onderzoek gefokte, gecastreerde katers kregen één implantaat dat was geconfigureerd om tot 84 dagen exenatide af te geven, en werden gedurende een studieperiode van 112 dagen gevolgd. In de eerste 28 dagen werden bij vier van de vijf katten een lagere calorie-inname en gewichtsafname waargenomen, en bij die katten bleef een gewichtsafname van minstens 5% de hele 112 dagen behouden. De auteurs concludeerden dat plasmaconcentraties exenatide van ongeveer 1,5 tot 4 ng/mL voldoende leken om gewichtsverlies bij katten uit te lokken.

Dit zijn de eerlijke grenzen van dat bewijs: vijf voor onderzoek gefokte laboratoriumkatten, een door de fabrikant gefinancierde studie naar het afgifteprofiel en geen controlegroep. Het toont aan dat het afgiftesysteem mechanisch werkt en dat blootstelling aan exenatide bij katten samengaat met een lagere inname. Het toont geen klinisch voordeel, langetermijnveiligheid of effectgrootte aan bij de katten van particuliere eigenaren die het product uiteindelijk zouden krijgen. Precies dat moet MEOW-1 onderzoeken, bij ongeveer 50 katten gedurende een primaire periode van drie maanden met een optionele verlenging. Per november 2026 zijn er geen MEOW-1-resultaten gepubliceerd of gepresenteerd.

Wat laat gepubliceerd exenatide-onderzoek bij katten zien?

Exenatide is de enige GLP-1-receptoragonist met een betekenisvolle peer-reviewed literatuur bij katten, en die gaat een decennium vooraf aan de huidige hype rond GLP-1 voor huisdieren. Vier studies zijn het waard om te kennen.

Gezonde katten (2015). Rudinsky, Adin, Borin-Crivellenti, Gilor en collega’s publiceerden in Domestic Animal Endocrinology de farmacologie van exenatide met verlengde afgifte bij zes gezonde katten, waarbij de geneesmiddelconcentraties 12 weken lang na een eenmalige subcutane toediening werden gevolgd. Hyperglykemische clamps vóór en na de toediening lieten verhoogde insulineafgifte en verlaagde glucagonafgifte zien. De conclusie was dat exenatide met verlengde afgifte veilig is bij gezonde katten en de insulinesecretie stimuleert, in grote lijnen zoals bij mensen.

Obese katten zonder diabetes (2016). Hoelmkjaer en collega’s voerden een dubbelblinde, placebogecontroleerde studie van 12 weken uit met kortwerkend exenatide bij 12 obese maar verder gezonde katten van particuliere eigenaren, gepubliceerd in PLOS ONE. Het primaire eindpunt was de insulineconcentratie. Exenatide had bij ongewijzigde normale voeding de neiging het lichaamsgewicht te verlagen, maar de lichaamssamenstelling gemeten met DEXA (dual-energy X-ray absorptiometry) en de adipokinewaarden bleven onveranderd. Voor obesitas als indicatie is dat een zwak signaal.

Katten met pas vastgestelde diabetes (2016 en 2020). Riederer, Zini en collega’s publiceerden in het Journal of Veterinary Internal Medicine een placebogecontroleerde studie van exenatide met verlengde afgifte bij 30 katten met pas vastgestelde diabetes mellitus, waarin alle katten ook insuline glargine en een koolhydraatarm dieet kregen. Krämer, Riederer, Fracassi en collega’s analyseerden later de glykemische variabiliteit uit diezelfde bloedglucosecurves na 1, 3, 6, 10 en 16 weken, en concludeerden dat de combinatie van exenatide met verlengde afgifte, insuline en een koolhydraatarm dieet voordelig zou kunnen zijn bij katten met pas vastgestelde diabetes.

Remissie behouden (2025). De meest rigoureuze studie bij katten tot nu toe. Gilor, Fleeman en collega’s randomiseerden 22 katten van particuliere eigenaren die onlangs in diabetische remissie waren gekomen naar maandelijks exenatide met verlengde afgifte of fysiologische zoutoplossing, gedurende twee jaar of tot een terugval. Dertien katten voltooiden de twee jaar zonder terugval; negen stopten voortijdig (placebo n = 4, exenatide n = 5). Er was geen verschil in remissieduur tussen de groepen (placebo: mediaan 669 dagen, bereik 121 tot 721; exenatide: 662 dagen, bereik 28 tot 735; p = 0,9). De auteurs meldden dat exenatide met verlengde afgifte bijdroeg aan het behoud van de glykemische controle, zoals weerspiegeld in de HbA1c-waarde, maar de remissieduur niet beïnvloedde.

Alles bij elkaar: exenatide is farmacologisch actief bij katten, wordt in gecontroleerde omstandigheden redelijk goed verdragen, maar veranderde op het zwaarste klinische eindpunt dat tot nu toe is getest niets aan de uitkomst die ertoe doet.

Is semaglutide ooit onderzocht bij katten of honden?

Dit is de vraag achter het grootste deel van het zoekverkeer, en het antwoord is ondubbelzinnig. Er is geen gepubliceerde klinische studie en geen gepubliceerde farmacokinetische studie van semaglutide of tirzepatide bij katten of honden. Geen veldonderzoek, geen farmacokinetische karakterisering in het laboratorium, geen casusreeks. Overzichtsartikelen over de ontwikkeling van geneesmiddelen tegen obesitas bij gezelschapsdieren, waaronder het overzicht van Zomer en Cooke uit 2024 in Biology en het vergelijkende overzicht van Kim en Yun uit 2025 in Pharmaceutics, bespreken deze moleculen alleen via extrapolatie vanuit onderzoek bij mensen en knaagdieren.

Dat is belangrijker dan het misschien klinkt. De lange halfwaardetijd van semaglutide bij mensen hangt af van binding aan albumine via een vetzuurzijketen, en tirzepatide werkt op twee receptoren. Geen van beide eigenschappen laat zich voorspelbaar naar andere soorten vertalen. Eiwitbinding, verwerking door nieren en lever, receptorverdeling en gevoeligheid van het maag-darmkanaal verschillen allemaal tussen mensen, katten en honden. Zonder soortspecifieke farmacokinetiek weet niemand hoe lang een bepaalde blootstelling aanhoudt bij een kat van 4 kg, en dat is het enige getal dat bepaalt of een bijwerking uren of weken duurt.

Het enige andere GLP-1-analogon met echte gegevens bij katten is liraglutide. Hall, Adin, Borin-Crivellenti en collega’s publiceerden in 2015 in Domestic Animal Endocrinology de farmacokinetiek en farmacodynamiek ervan bij gezonde katten. Liraglutide verbeterde de glykemische controle tijdens geïnduceerde hyperglykemie door de insulineconcentratie te verhogen en de glucagonconcentratie te verlagen, met een farmacokinetisch profiel dat grofweg lijkt op wat bij mensen is gemeld. Opvallend is dat bij alle onderzochte katten een lagere eetlust en een gewichtsafname van 9% plus of min 3% optraden. Dat is een aanzienlijk, uniform effect, en bij een soort die gevoelig is voor leverproblemen wanneer de dieren niet eten is uniforme eetlustremming net zozeer een veiligheidskwestie als een werkzaamheidskwestie.

Bij honden bestaat geen vergelijkbare liraglutide-studie. Ouder experimenteel werk bij honden met GLP-1 en analogen zoals lixisenatide en exenatide was bedoeld om de glucosestofwisseling in de lever te bestuderen of om prediabetes bij mensen na te bootsen, niet om een product voor honden te ontwikkelen. Die studies gebruikten voor onderzoek gefokte laboratoriumhonden en ondersteunen geen klinisch gebruik bij huisdieren.

Voor context over hoe deze moleculen zich gedragen bij de soort waarvoor ze zijn ontwikkeld, zie onze monografieën over semaglutide en tirzepatide.

Waarom verschillen katten en honden zo sterk in stofwisseling?

De reden dat elk GLP-1-programma voor huisdieren zich op katten richt, is dat diabetes bij katten en bij honden verschillende ziekten zijn, en dat slechts één van beide de biologie heeft die incretinegeneesmiddelen nodig hebben.

Diabetes bij katten lijkt sterk op type 2-diabetes bij mensen. De belangrijkste kenmerken zijn insulineresistentie, vaak veroorzaakt door obesitas, in combinatie met progressieve disfunctie van de bètacellen, waarbij vaak amyloïdafzetting in de eilandjes van Langerhans wordt beschreven. Cruciaal is dat veel katten met pas vastgestelde diabetes nog functionele bètacellen hebben. Daarom is diabetische remissie bij katten een echt en relatief vaak haalbaar klinisch doel: met snelle glykemische controle, gewichtsbeheersing en een koolhydraatarm dieet heeft een deel van de katten geen insuline meer nodig. De consensusrichtlijnen van iCatCare uit 2025 besteden veel aandacht aan het voorspellen, bereiken en verlengen van remissie.

Diabetes bij honden berust doorgaans op een insulinetekort. De gebruikelijke routes zijn immuungemedieerde of anderszins progressieve vernietiging van bètacellen, pancreatitis, of insulineresistentie door de diestrus of andere hormonale oorzaken bij niet-gesteriliseerde teven. Tegen de tijd dat een hond de diagnose krijgt, is de bètacelmassa meestal te sterk afgenomen om te herstellen. Diabetische remissie bij honden is geen realistisch behandeldoel, en levenslange insulinetherapie is de standaardbehandeling.

GLP-1-receptoragonisten werken grotendeels door de glucoseafhankelijke insulinesecretie door bètacellen te versterken, glucagon te onderdrukken, de maaglediging te vertragen en de voedselinname te verminderen. Het insulinestimulerende deel van dat mechanisme vereist bètacellen die nog kunnen reageren. Bij een hond met minimale resterende bètacelfunctie valt de rationale voor glucoseverlaging grotendeels weg, en blijven alleen de effecten op eetlust en maag over. Dit verklaart ook waarom vroeg experimenteel werk bij insulineafhankelijke diabetische honden niet de insulineachtige stofwisselingseffecten liet zien die in andere modellen werden gezien.

Zou een GLP-1-middel bij honden dan toch nuttig kunnen zijn puur voor gewichtsverlies, los van diabetes? In principe wel, en juist daarom zou het een eigen veiligheids- en werkzaamheidsprogramma voor honden nodig hebben. Honden zijn gevoelig voor pancreatitis, een aandoening waarbij GLP-1-middelen zelfs bij mensen nauwlettend zijn bekeken. Voor zo’n programma bij honden zijn geen gegevens gepubliceerd. Wie vandaag een GLP-1-middel „voor honden” aanbiedt, handelt volledig buiten het wetenschappelijke bewijs.

Waarom is een humane GLP-1-pen geven aan een huisdier gevaarlijk?

Dit is het belangrijkste deel van dit artikel, want er tekent zich al een voorspelbaar patroon af. De ASPCA heeft een veiligheidswaarschuwing voor huisdieren uitgegeven over toenemende blootstelling van huisdieren aan GLP-1-middelen, met de opmerking dat naarmate meer huishoudens semaglutide, tirzepatide, liraglutide of dulaglutide in huis hebben, het aantal onbedoelde en opzettelijke blootstellingen van huisdieren is gestegen. De verschijnselen die bij blootgestelde dieren het vaakst worden gemeld zijn braken, diarree, lusteloosheid en verminderde eetlust.

Meerdere factoren versterken elkaar bij een klein dier:

  • Verkeerde schaal. Humane injectiepennen zijn ontworpen voor volwassenen van 60 tot 120 kg. Een huiskat weegt doorgaans 4 tot 6 kg. Dit soort pennen is niet gemaakt om de fractionele hoeveelheden af te geven die een kat nodig zou hebben, en wie ze probeert te verdelen, voegt meetfouten toe aan een toch al onbekend doel.
  • Geen soortspecifieke farmacokinetiek. Omdat semaglutide en tirzepatide nooit bij katten of honden zijn gekarakteriseerd, kan niemand voorspellen hoe lang een blootstelling duurt. Een langwerkende humane formulering kan na injectie niet worden teruggehaald. Dit is het uitdrukkelijke veiligheidsargument dat de onderzoekers van OKV-119 voor een verwijderbaar implantaat aanvoerden.
  • Uitdroging en aspiratie. Langdurig braken bij een klein dier leidt veel sneller dan bij een mens tot klinisch significant verlies van vocht en elektrolyten, en overgevende huisdieren lopen risico op aspiratie.
  • Leververvetting (hepatische lipidose) bij katten. Een kat die enkele dagen niet eet, kan hepatische lipidose ontwikkelen, een ernstige en mogelijk dodelijke aandoening. Eetlustremming is bij deze soort geen onschuldige bijwerking, en in de liraglutide-studie werd bij elke geteste kat een lagere eetlust gevonden.
  • Hypoglykemie. Een diabetisch huisdier dat al insuline krijgt en plotseling een middel krijgt dat de voedselinname en de glucagonafgifte vermindert, kan gevaarlijk hypoglykemisch worden.
  • Zorg over pancreatitis. Pancreatitis is bij mensen een erkend aandachtspunt in de geneesmiddelenbewaking voor deze klasse en komt vaak voor bij zowel honden als katten. Er zijn geen veiligheidsgegevens bij katten of honden om dit risico te karakteriseren.

Ons artikel over bijwerkingen van GLP-1 beschrijft het maag-darmprofiel dat in onderzoeken bij mensen is vastgelegd, waar patiënten klachten kunnen melden, het middel kunnen stoppen en toegang hebben tot infusen. Een kat kan niets van dat alles.

Als je huisdier aan een humaan GLP-1-product heeft gelikt, erop heeft gekauwd of ermee is geïnjecteerd, neem dan onmiddellijk contact op met je dierenarts of een spoeddienst voor dieren. In de Verenigde Staten is het ASPCA Animal Poison Control Center bereikbaar op 888-426-4435. Neem de pen of de verpakking mee.

Wat is er daadwerkelijk goedgekeurd voor diabetes bij katten en honden?

Als bij je kat of hond diabetes is vastgesteld, zijn er goedgekeurde producten, en geen daarvan is een peptide, behalve insuline zelf.

Insuline blijft bij beide soorten de basis van de behandeling en is voor honden de enige optie. Verschillende diergeneeskundige insulineproducten zijn toegelaten in de Verenigde Staten en de Europese Unie, en de keuze, de controlestrategie en het dieet zijn beslissingen die alleen je dierenarts kan nemen.

Voor katten zijn sinds 2022 twee orale SGLT2-remmers goedgekeurd. Het zijn kleine moleculen, geen peptiden, en ze werken op een totaal andere manier dan GLP-1-agonisten: ze blokkeren de heropname van glucose in de nier, zodat overtollige glucose via de urine wordt uitgescheiden.

ProductWerkzame stofKlasseStatus
BexacatBexagliflozin (tablet)SGLT2-remmer, geen peptideFDA-goedkeuring december 2022, eerste SGLT2-remmer goedgekeurd voor welke diersoort dan ook
SenvelgoVelagliflozin (drank voor oraal gebruik)SGLT2-remmer, geen peptideFDA-goedkeuring 10 augustus 2023, EU-handelsvergunning verleend in november 2023
OKV-119Exenatide (implantaat)GLP-1-receptoragonist, peptideAlleen experimenteel, FDA-CVM INAD, MEOW-1-veldonderzoek loopt, geen resultaten gepubliceerd
AKS-562cGLP-1 Fc-fusie-eiwitGLP-1-receptoragonist, eiwitAlleen experimenteel, Cornell-onderzoek bij katten, geen resultaten gepubliceerd

Goedkeuring betekent niet dat een middel risicoloos is. De FDA heeft een Dear Veterinarian Letter uitgegeven over belangrijke veiligheidsvoorwaarden bij Bexacat, en de EMA heeft een Direct Healthcare Professional Communication uitgegeven over het bekende risico op diabetische ketoacidose bij katten die met Senvelgo worden behandeld. Beide producten hebben specifieke beperkingen voor welke katten in aanmerking komen, met name wat eerdere insulinebehandeling betreft, en beide vereisen controle door een dierenarts. De eigen pagina van de FDA voor eigenaren, waarin de twee middelen worden vergeleken, is een nuttig startpunt voor een gesprek met je dierenarts.

Specifiek voor obesitas bij honden is het goed om te weten dat er al eerder een afslankmiddel voor honden bestond: dirlotapide, een remmer van het microsomale triglyceridetransfereiwit en de eerste in zijn klasse, werd in januari 2007 door de FDA goedgekeurd. Het was geen peptide en had niets met GLP-1-biologie te maken. De geschiedenis ervan herinnert eraan dat goedkeuring en langdurige commerciële beschikbaarheid twee verschillende dingen zijn.

Wat bespreek je met je dierenarts?

Als je huisdier overgewicht heeft, heeft de wetenschappelijk onderbouwde aanpak in november 2026 niets met GLP-1-middelen te maken. Het omvat een objectieve beoordeling van de lichaamsconditie, een berekend energiedoel, een afgemeten voerplan, het bijhouden van snoepjes en controlewegingen om de twee tot vier weken. Dat is weinig glamoureus en het werkt als het ook echt wordt gevolgd.

Nuttige vragen om tijdens de afspraak te stellen:

  • Wat is de lichaamsconditiescore van mijn huisdier, en wat is een realistisch streefgewicht?
  • Welke dagelijkse energie-inname moeten we nastreven, en is daar ook snoep en voer van andere huisgenoten bij inbegrepen?
  • Moeten we screenen op aandoeningen die het gewicht beïnvloeden, zoals hypothyreoïdie bij honden of beginnende diabetes bij katten?
  • Als mijn kat diabetes heeft, is remissie dan een realistisch doel, en past een SGLT2-remmer of insuline beter bij deze situatie?
  • Zijn er diergeneeskundige klinische onderzoeken in de buurt die deelnemers werven en waarvoor mijn huisdier in aanmerking zou kunnen komen?

Dat laatste punt is momenteel de enige legitieme route naar een GLP-1-middel voor een huisdier. Experimentele producten zoals OKV-119 en AKS-562c zijn uitsluitend beschikbaar via onderzoeken onder toezicht, met geïnformeerde toestemming, vastgelegde controles en een dierenarts die verantwoordelijk is voor het dier. Dat is iets wezenlijk anders dan een eigenaar die thuis een humaan product injecteert.

Twee gratis hulpmiddelen op deze site kunnen helpen om een plan te volgen dat je dierenarts al heeft opgesteld. De caloriecalculator voor honden en katten schat de dagelijkse energiebehoefte in, zodat je een doel kunt omzetten in echte porties. Voor huishoudens die thuis al door de dierenarts voorgeschreven insuline toedienen, helpt de omrekentool voor U-40- en U-100-insulinespuiten verwarring over de eenhedenverdeling te voorkomen, die echte schade veroorzaakt wanneer het verkeerde type spuit met een bepaalde insulineconcentratie wordt gebruikt. Geen van beide hulpmiddelen adviseert een hoeveelheid van enig geneesmiddel, en geen van beide vervangt de schriftelijke instructies van je dierenarts.

Medische disclaimer: dit artikel is uitsluitend bedoeld als voorlichting. Het geeft geen diergeneeskundig advies en bevat bewust geen toedieningsinstructies. Geen enkele GLP-1-receptoragonist is goedgekeurd voor gebruik bij honden of katten. Geef een dier nooit een humaan geneesmiddel zonder uitdrukkelijke instructie van een bevoegde dierenarts die dat dier heeft onderzocht. De registratiestatus en de beschikbaarheid van experimentele producten verschillen per rechtsgebied en veranderen in de loop van de tijd.

Aanbevolen producten

Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is er een GLP-1-middel voor honden?
Nee. Geen enkele GLP-1-receptoragonist is door een toezichthouder goedgekeurd voor honden, en geen enkel bedrijf heeft klinische gegevens gepubliceerd uit een GLP-1-programma voor honden. De actieve ontwikkelpijplijn is volledig gericht op katten. De reden is biologisch: diabetes bij honden berust meestal op een insulinetekort, met te weinig resterende bètacelfunctie voor een geneesmiddelenklasse die grotendeels werkt door de insulinesecretie te versterken. Insuline blijft de standaardzorg voor honden met diabetes, en gewichtsbeheersing bij honden berust op dieet en beweging onder begeleiding van de dierenarts.
Kan een dierenarts semaglutide voorschrijven voor een kat?
Er is geen goedgekeurd diergeneeskundig semaglutide-product, en er bestaat geen gepubliceerde klinische of farmacokinetische studie van semaglutide bij katten of honden. De regels voor voorschrijven buiten de registratie verschillen per land, maar elk zulk gebruik zou niet door soortspecifieke gegevens worden ondersteund, wat betekent dat de duur van de blootstelling en het veiligheidsprofiel bij een dier van 4 tot 6 kg werkelijk onbekend zijn. De enige legitieme route naar een GLP-1-middel voor een kat is momenteel deelname aan een klinisch onderzoek onder toezicht, zoals MEOW-1 of het Cornell-onderzoek naar AKS-562c. Bespreek dit met je dierenarts in plaats van te handelen naar iets wat je online hebt gelezen.
Wanneer zou een GLP-1-middel voor katten op de markt kunnen komen?
Okava Pharmaceuticals heeft publiekelijk verklaard van plan te zijn in 2027 of 2028 FDA-goedkeuring aan te vragen voor het exenatide-implantaat OKV-119. Het MEOW-1-veldonderzoek begon in december 2025 met toediening bij ongeveer 50 katten met overgewicht en obesitas van particuliere eigenaren, onder een FDA-CVM Investigational New Animal Drug-aanvraag, met een primaire periode van drie maanden en een optionele verlenging. Per november 2026 zijn er geen resultaten van dat onderzoek gepubliceerd of gepresenteerd. Genoemde tijdlijnen in de ontwikkeling van diergeneesmiddelen schuiven vaak op, en een aanvraag is geen goedkeuring.
Waarom is er geen betrouwbare handleiding voor thuis om een huisdier een GLP-1-middel te geven?
Omdat de onderliggende gegevens niet bestaan. Om vast te stellen hoeveel van een geneesmiddel een dier zou moeten krijgen, zijn soortspecifieke farmacokinetische studies, vaststelling van de veiligheidsmarge en gecontroleerde veldonderzoeken nodig, precies het werk dat toezichthouders vóór goedkeuring eisen en dat nooit is voltooid voor semaglutide of tirzepatide bij katten of honden. Elk schema of protocol dat online voor huisdieren rondgaat, is geëxtrapoleerd giswerk. Het eerlijke antwoord op de vraag is geen getal, maar dat er geen verdedigbaar getal is vastgesteld, en dat is op zich al de reden om het niet te proberen.
Wat moet ik doen als mijn huisdier is blootgesteld aan een humaan GLP-1-product?
Neem onmiddellijk contact op met je dierenarts of een spoeddienst voor dieren, en neem de pen en de verpakking mee zodat het exacte product kan worden vastgesteld. In de Verenigde Staten kun je ook het ASPCA Animal Poison Control Center bereiken op 888-426-4435. De ASPCA meldt dat braken, diarree, lusteloosheid en verminderde eetlust de meest gemelde verschijnselen zijn bij blootgestelde huisdieren. Wacht niet af of de klachten vanzelf overgaan: kleine dieren drogen snel uit, katten die enkele dagen niet eten kunnen hepatische lipidose ontwikkelen, en een langwerkende geïnjecteerde formulering kan na toediening niet meer worden verwijderd.

Bronnen

  1. Klotsman M, Adin CA, Anderson WH, Gilor C (2021). Safety, Tolerability, and Proof-Of-Concept Study of OKV-119, a Novel Exenatide Long-Term Drug Delivery System, in Healthy Cats. Frontiers in Veterinary Science. (PubMed)
  2. Klotsman M, Anderson WH, Gilor C (2024). Drug release profile of a novel exenatide long-term drug delivery system (OKV-119) administered to cats. BMC Veterinary Research. (PubMed)
  3. Rudinsky AJ, Adin CA, Borin-Crivellenti S, Rajala-Schultz P, Hall MJ, Gilor C (2015). Pharmacology of the glucagon-like peptide-1 analog exenatide extended-release in healthy cats. Domestic Animal Endocrinology. (PubMed)
  4. Hall MJ, Adin CA, Borin-Crivellenti S, et al. (2015). Pharmacokinetics and pharmacodynamics of the glucagon-like peptide-1 analog liraglutide in healthy cats. Domestic Animal Endocrinology. (PubMed)
  5. Riederer A, Zini E, et al. (2016). Effect of the Glucagon-like Peptide-1 Analogue Exenatide Extended Release in Cats with Newly Diagnosed Diabetes Mellitus. Journal of Veterinary Internal Medicine. (PubMed)
  6. Krämer AL, Riederer A, Fracassi F, et al. (2020). Glycemic variability in newly diagnosed diabetic cats treated with the glucagon-like peptide-1 analogue exenatide extended release. Journal of Veterinary Internal Medicine. (PubMed)
  7. Gilor C, Fleeman LM, et al. (2025). Assessment of Exenatide Extended-Release for Maintenance of Diabetic Remission in Cats. Journal of Veterinary Internal Medicine. (PubMed)
  8. Hoelmkjaer KM, et al. (2016). A Placebo-Controlled Study on the Effects of the Glucagon-Like Peptide-1 Mimetic, Exenatide, on Insulin Secretion, Body Composition and Adipokines in Obese, Client-Owned Cats. PLOS ONE. (journals.plos.org)
  9. Zomer HD, Cooke PS (2024). Advances in Drug Treatments for Companion Animal Obesity. Biology (Basel). (PubMed)
  10. Kim I, Yun JH (2025). Comparative Pharmacological and Pharmaceutical Perspectives on Antidiabetic Therapies in Humans, Dogs, and Cats. Pharmaceutics. (PubMed)
  11. Taylor S, Cannon M, Church D, Fleeman L, Fracassi F, Gilor C, Mott J, Niessen S (2025). 2025 iCatCare consensus guidelines on the diagnosis and management of diabetes mellitus in cats. Journal of Feline Medicine and Surgery. (PMC)
  12. U.S. Food and Drug Administration, Center for Veterinary Medicine (2022). FDA Approves First Oral Treatment for Cats with Diabetes Mellitus (Bexacat, bexagliflozin). FDA CVM Updates. (fda.gov)
  13. U.S. Food and Drug Administration (2024). Two New Drugs to Treat Diabetes in Cats, Is One Right for Your Cat?. FDA Animal Health Literacy. (fda.gov)
  14. U.S. Food and Drug Administration (2023). Dear Veterinarian Letter advising veterinarians of important safety conditions associated with the use of Bexacat (bexagliflozin tablets). FDA Product Safety Information. (fda.gov)
  15. U.S. Food and Drug Administration, Center for Veterinary Medicine (2023). Freedom of Information Summary, Senvelgo (velagliflozin oral solution), Date of Approval August 10, 2023. Animal Drugs @ FDA. (animaldrugsatfda.fda.gov)
  16. European Medicines Agency (2024). Direct Healthcare Professional Communication (DHPC): Senvelgo (velagliflozin) 15 mg/ml oral solution for cats, known risk of diabetic ketoacidosis. EMA Safety Communications. (ema.europa.eu)
  17. ASPCA Animal Poison Control Center (2025). Pet Safety Alert: Rising GLP-1 Pet Exposures. ASPCA. (aspca.org)
  18. Association for Pet Obesity Prevention (2022). 2022 Survey Reveals Alarming Rates of Pet Obesity in the US. APOP. (petobesityprevention.org)
  19. Okava Pharmaceuticals (2025). OKAVA Announces First Cat Dosed in MEOW-1 Study of OKV-119, the World's First GLP-1 Weight Loss Therapy for Pets. Company press release. (okava.com)
  20. Cornell University College of Veterinary Medicine (2025). Clinical Evaluation of a Novel GLP1 Agonist for Weight Loss in Overweight and Obese Client-Owned Domestic Cats. Cornell Veterinary Clinical Trials. (vet.cornell.edu)
  21. Dow RL, et al. (2008). Dirlotapide, a U.S. Food and Drug Administration-Approved First-in-Class Obesity Drug for Dogs, Will Humans Be Next?. Journal of Medicinal Chemistry. (PMC)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer