- In de twee fase 3-trials van SURMOUNT-OSA (469 volwassenen met matige tot ernstige obstructieve slaapapneu en obesitas) verlaagde tirzepatide de apneu-hypopneu-index met 25,3 events per uur bij deelnemers die geen positieve luchtwegdruk gebruikten en met 29,3 events per uur bij deelnemers die dat al deden, tegenover 5,3 en 5,5 events per uur met placebo na 52 weken.
- Aan de criteria voor ziekteremissie (een apneu-hypopneu-index onder 5, of tussen 5 en 14 met een score van 10 of lager op de Epworth-slaperigheidsschaal) voldeed 43,0% en 51,5% van de deelnemers op tirzepatide, tegenover 14,9% en 13,6% op placebo.
- De FDA keurde Zepbound (tirzepatide) op 20 december 2024 goed voor matige tot ernstige obstructieve slaapapneu bij volwassenen met obesitas. Het is het eerste receptplichtige geneesmiddel dat voor deze aandoening is toegelaten.
- In Europa rondde het CHMP zijn beoordeling in december 2024 af en concludeerde dat een aparte slaapapneu-indicatie voor Mounjaro onnodig was, omdat de goedgekeurde indicatie voor gewichtsbeheersing deze patiënten al dekt.
- Het bewijs voor semaglutide bij slaapapneu is zwakker en vooral observationeel: een groot retrospectief cohort meldde een lager risico op nieuw ontstane obstructieve slaapapneu, maar er is geen gerichte gerandomiseerde polysomnografietrial met semaglutide gepubliceerd met een vergelijkbaar primair eindpunt.
- De trials includeerden alleen volwassenen met obesitas, duurden een jaar en waren niet opgezet om een afname van cardiovasculaire events of sterfte aan te tonen. Positieve luchtwegdruk blijft een referentietherapie en niemand mag daar op eigen initiatief mee stoppen.
- Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter voorlichting. Beslissingen over de behandeling van slaapapneu horen thuis bij een slaapspecialist en een voorschrijvend arts.
Waarom hangt slaapapneu zo sterk samen met obesitas?
Obstructieve slaapapneu (OSA) is een ademhalingsstoornis waarbij de bovenste luchtweg tijdens de slaap herhaaldelijk vernauwt of dichtklapt. Elk event verstoort de slaap en veroorzaakt een tijdelijke daling van het zuurstofgehalte in het bloed. De ernst wordt meestal bepaald met de apneu-hypopneu-index (AHI), het gemiddelde aantal apneus en hypopneus per uur slaap, gemeten tijdens een slaaponderzoek. Vijftien tot dertig events per uur geldt als matig, dertig of meer als ernstig.
Overgewicht is de sterkste beïnvloedbare risicofactor. Vetafzetting rond de keelholte, in de tong zelf en in de buik verkleint de doorsnede van de luchtweg en verlaagt de longvolumes, waardoor de luchtweg gemakkelijker dichtklapt. Daarom maakt gewichtsbeheersing al tientallen jaren deel uit van de zorg voor slaapapneu, lang voordat er een geneesmiddel voor de aandoening werd goedgekeurd.
Tot voor kort was gewichtsverlies echter moeilijk op de benodigde schaal te realiseren. Leefstijlprogramma's leveren doorgaans enkele procenten gewichtsverlies op en bariatrische chirurgie is niet voor iedereen een optie. Dat gat maakte incretinegebaseerde geneesmiddelen interessant voor slaapartsen: middelen zoals tirzepatide en semaglutide leiden tot gewichtsverlies in een bereik dat vroeger alleen met chirurgie werd gehaald.
Dit artikel bespreekt wat er daadwerkelijk is gemeten. Het behandelt het SURMOUNT-OSA-programma, de stand van het semaglutidebewijs, de regelgevende besluiten in de Verenigde Staten en Europa, de voorgestelde mechanismen en de beperkingen die nog gelden. Het is educatieve inhoud, geen medisch advies, en het beschrijft geen enkel doseerschema.
Wat hebben de SURMOUNT-OSA-trials gemeten?
SURMOUNT-OSA is het programma dat het doorslaggevende bewijs heeft geleverd. Het bestond uit twee dubbelblinde, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 3-trials onder één masterprotocol, met resultaten gepubliceerd in het New England Journal of Medicine in 2024 (Malhotra et al., N Engl J Med 2024;391:1193-1205).
In totaal werden 469 volwassenen met matige tot ernstige obstructieve slaapapneu en obesitas gerandomiseerd in centra in de Verenigde Staten, Australië, Brazilië, China, Tsjechië, Duitsland, Japan, Mexico en Taiwan. De verdeling over de twee trials is het belangrijkste detail voor de interpretatie. Trial 1 includeerde deelnemers die geen positieve luchtwegdruktherapie gebruikten. Trial 2 includeerde deelnemers die die therapie al gebruikten en die gedurende de hele studie bleven gebruiken. Het geneesmiddel werd dus getest als aanvulling op de bestaande zorg, niet als vervanging ervan.
De deelnemers kregen wekelijks tirzepatide op het hoogste verdraagbare niveau uit het programma (10 mg of 15 mg) of een overeenkomende placebo gedurende 52 weken, naast leefstijlbegeleiding. Het primaire eindpunt was de verandering in de apneu-hypopneu-index van baseline tot week 52, gemeten met polysomnografie en niet met een vragenlijst. Die keuze is belangrijk: een harde fysiologische uitkomstmaat is veel moeilijker te beïnvloeden dan een symptoomscore.
Vooraf gespecificeerde secundaire eindpunten waren onder meer lichaamsgewicht, de slaapapneuspecifieke hypoxische belasting (een maat voor hoeveel zuurstofdesaturatie zich door de nacht heen opstapelt), hoogsensitief C-reactief proteïne, systolische bloeddruk en door patiënten gerapporteerde slaapuitkomsten. Een aparte analyse van de door patiënten gerapporteerde uitkomsten verscheen in 2025 in Sleep Medicine en de cardiometabole secundaire uitkomsten verschenen in Nature Medicine.
Hoeveel verlaagde tirzepatide de apneu-hypopneu-index?
In week 52 was de gemiddelde verandering in de apneu-hypopneu-index -25,3 events per uur met tirzepatide tegenover -5,3 events per uur met placebo in Trial 1 (deelnemers zonder positieve luchtwegdruk). In Trial 2 (deelnemers met positieve luchtwegdruk) waren de cijfers -29,3 events per uur met tirzepatide tegenover -5,5 events per uur met placebo. Het verschil ten gunste van tirzepatide bedroeg dus ongeveer 20 events per uur in de eerste trial en ongeveer 24 in de tweede.
Relatief uitgedrukt was de gemiddelde afname van de apneu-hypopneu-index 55,0% in Trial 1 en 62,8% in Trial 2, tegenover respectievelijk 5,0% en 6,4% met placebo. Voor een aandoening waarbij geen enkel geneesmiddel eerder een betekenisvol effect op polysomnografie had laten zien, is dat een sterk signaal.
De trials keken ook naar een samengestelde uitkomst die ziekteremissie wordt genoemd: een apneu-hypopneu-index onder 5 events per uur, of tussen 5 en 14 events per uur in combinatie met een score van 10 of lager op de Epworth-slaperigheidsschaal. Deze drempel werd gehaald door 43,0% van de deelnemers op tirzepatide in Trial 1 en 51,5% in Trial 2, tegenover 14,9% en 13,6% op placebo. Met andere woorden: ongeveer de helft van de deelnemers in de trial met het beste resultaat voldeed na een jaar niet meer aan de gangbare definitie van klinisch significante slaapapneu.
Het gewichtsverlies liep daarmee gelijk op. Het gemiddelde lichaamsgewicht daalde met 18,1% in Trial 1 en 20,1% in Trial 2, tegenover 1,3% en 2,3% met placebo. Dat past bij de omvang in het bredere SURMOUNT-obesitasprogramma en bij wat lezers vaak beschreven zien in verhalen over gewichtsverandering met Zepbound. Ook de secundaire uitkomsten lieten dalingen zien in hypoxische belasting, in hoogsensitief C-reactief proteïne en in systolische bloeddruk, en verbeteringen in zelfgerapporteerde slaapproblemen en beperkingen overdag.
Bij deze cijfers horen twee kanttekeningen. Ten eerste is een daling van de apneu-hypopneu-index een surrogaatmaat en geen klinisch event. Ten tweede voldeed de helft van de deelnemers niet aan de remissiecriteria, en veel deelnemers met ernstige ziekte bij aanvang hadden in week 52 nog steeds klinisch relevante slaapapneu.
Wat weten we over semaglutide en liraglutide?
De bewijsbasis voor andere incretinemiddelen bij slaapapneu is dunner en van een andere kwaliteit, en dat is de belangrijkste reden dat de regelgevende uitkomst verschilde. Wie de twee meest besproken moleculen vergelijkt, zoals in ons overzicht van semaglutide versus tirzepatide, moet deze asymmetrie in gedachten houden: vergelijkbare mechanismen betekenen niet vergelijkbaar bewijs.
De oudste gerandomiseerde gegevens komen van liraglutide 3,0 mg. In de SCALE Sleep Apnea-trial (Blackman et al., International Journal of Obesity 2016) werden volwassenen met obesitas en matige of ernstige obstructieve slaapapneu die geen continue positieve luchtwegdruk konden of wilden gebruiken, gedurende 32 weken gerandomiseerd. De gemiddelde afname van de apneu-hypopneu-index was -12,2 events per uur met liraglutide tegenover -6,1 met placebo, bij een gemiddeld gewichtsverlies van 5,7% tegenover 1,6%. De richting was gunstig, maar zowel het gewichtsverlies als het effect op de ademhaling was veel kleiner dan wat SURMOUNT-OSA later liet zien.
Voor semaglutide is er momenteel geen gepubliceerde gerichte gerandomiseerde trial met polysomnografie als primair eindpunt die vergelijkbaar is met SURMOUNT-OSA. Wat er is, is voornamelijk observationeel. Een grote retrospectieve cohortanalyse in de Annals of the American Thoracic Society (Wu et al., 2026) vergeleek per groep ongeveer 191.000 gematchte personen met obesitas en meldde dat het gebruik van semaglutide samenhing met een lager risico op nieuw ontstane obstructieve slaapapneu (hazard ratio 0,62; 95%-betrouwbaarheidsinterval 0,60 tot 0,63). Analyses van bestaande trialdatabases suggereerden eveneens een lagere incidentie van gediagnosticeerde slaapapneu met semaglutide 2,4 mg.
Verbanden van deze aard zijn informatief, maar kunnen niet als bewijs van een behandeleffect worden gelezen. Cohortstudies kunnen resterende confounding niet uitsluiten, slaapapneu wordt stelselmatig ondergediagnosticeerd en een diagnosecode is niet hetzelfde als een meting met een slaaponderzoek over een nacht. Zoals het er nu voor staat is semaglutide nergens goedgekeurd voor obstructieve slaapapneu en is de werkzaamheid voor deze specifieke indicatie niet vastgesteld.
Wat is het standpunt van de FDA en de EMA?
Op 20 december 2024 keurde de FDA Zepbound (tirzepatide) goed voor matige tot ernstige obstructieve slaapapneu bij volwassenen met obesitas, te gebruiken samen met een caloriebeperkt dieet en meer lichaamsbeweging. Het was de eerste keer dat een receptplichtig geneesmiddel werd goedgekeurd voor obstructieve slaapapneu. Tirzepatide was in de Verenigde Staten al goedgekeurd voor type 2-diabetes in 2022 (als Mounjaro) en voor chronische gewichtsbeheersing in november 2023 (als Zepbound).
De formulering van de indicatie is nauw en verdient aandacht. Ze geldt voor volwassenen, vereist obesitas en betreft matige tot ernstige ziekte. Ze strekt zich niet uit tot mensen met slaapapneu die geen obesitas hebben, tot milde ziekte, of tot kinderen en adolescenten. De goedkeuring beschrijft het geneesmiddel ook niet als vervanging van luchtwegtherapie.
Europa koos een andere procedurele route naar een vergelijkbare conclusie. Eli Lilly vroeg een uitbreiding van het Mounjaro-label aan om obstructieve slaapapneu bij volwassenen met obesitas op te nemen en diende dezelfde twee studies bij 469 volwassenen in. In december 2024 rondde het Committee for Medicinal Products for Human Use (CHMP) zijn beoordeling af en concludeerde dat een aparte slaapapneu-indicatie niet nodig was, omdat deze patiënten al onder de bestaande indicatie voor gewichtsbeheersing vallen. De EMA publiceerde een vragen-en-antwoordendocument waarin deze uitkomst wordt toegelicht.
Het praktische gevolg is dat er in de Europese Unie geen zelfstandige slaapapneu-indicatie op het label staat, hoewel dezelfde klinische gegevens zijn beoordeeld en het geneesmiddel beschikbaar blijft voor gewichtsbeheersing. Vergoeding en voorschrijfpraktijk verschillen sterk per land, en in beide regio's hangt de toegang af van lokale regels van zorgverzekeraars en niet alleen van de trialresultaten.
Hoe kan een incretinemiddel de ademhaling tijdens de slaap verbeteren?
De dominante en best onderbouwde verklaring is gewichtsverlies. Tirzepatide activeert zowel de GIP- als de GLP-1-receptoren, wat de eetlust en energie-inname vermindert en een aanzienlijk verlies van vetmassa geeft. Minder vet rond en in de bovenste luchtweg betekent een bredere, minder gemakkelijk dichtklappende keelholte, en minder buikvet betekent betere longvolumes. Beide maken obstructieve events minder waarschijnlijk.
Eén mechanistisch detail verdient nadruk. In een MRI-studie bij volwassenen met obesitas en slaapapneu (Wang et al., American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine 2020) waren afnames van het vetvolume in de tong de belangrijkste mediator in de bovenste luchtweg voor het verband tussen gewichtsverlies en verbetering van de apneu-hypopneu-index, goed voor een aanzienlijk deel van het totale effect. Dit ondersteunt de gedachte dat het ertoe doet waar vet verdwijnt, niet alleen hoeveel.
Er zijn verschillende aanvullende hypotheses geopperd en geen daarvan is in deze setting bewezen. Ze omvatten een afname van systemische ontsteking en ontsteking in de luchtwegen (de secundaire analyse van SURMOUNT-OSA liet een lager hoogsensitief C-reactief proteïne zien met tirzepatide), een betere vochtbalans met minder rostrale vochtverschuiving gedurende de nacht, betere metabole controle met minder insulineresistentie, en mogelijke directe effecten van GLP-1-receptorsignalering op de ademhalingsregulatie of op de functie van de spieren van de bovenste luchtweg. Geen van deze is in een trial bij mensen met slaapapneu als mechanisme geïsoleerd.
Het is ook opmerkelijk dat de verbetering iets groter was in de trial waarin deelnemers positieve luchtwegdruk bleven gebruiken. Dat patroon is te rijmen met gewichtsverlies en luchtwegtherapie die langs verschillende wegen hetzelfde probleem aanpakken, hoewel de twee trials niet waren opgezet om rechtstreeks met elkaar te worden vergeleken.
Lezers die geïnteresseerd zijn in slaap zelf moeten oppassen dat ze dit bewijs niet extrapoleren naar niet-gerelateerde stoffen. De onderzoekssituatie voor moleculen die worden aangeprezen voor slaapkwaliteit, besproken in ons artikel over peptiden die voor slaap zijn onderzocht, heeft niets gemeen met de hier beschreven fase 3-bewijsbasis.
Verandert dit de plaats van CPAP?
Positieve luchtwegdruk, meestal toegediend als CPAP, blijft een referentietherapie voor matige tot ernstige obstructieve slaapapneu. Het werkt direct, het werkt ongeacht het lichaamsgewicht en het is de behandeling met de langste staat van dienst voor het beheersen van nachtelijke events en slaperigheid overdag. Niets in de SURMOUNT-OSA-gegevens verdringt die therapie.
De opzet van het programma onderstreept dit juist. Trial 2 testte tirzepatide naast lopende luchtwegtherapie, en dat is de trial met de grotere afname van de apneu-hypopneu-index en het hogere aandeel deelnemers dat aan de remissiecriteria voldeed. De American Academy of Sleep Medicine heeft benadrukt dat farmacotherapie van dit type moet worden overwogen als onderdeel van brede slaapapneuzorg, naast positieve luchtwegdruk, een mandibulair repositieapparaat (MRA) of chirurgie waar passend, en niet als vervanging daarvan.
Hier is een specifiek veiligheidspunt dat niet duidelijk genoeg kan worden gezegd. Niemand mag op eigen initiatief stoppen met positieve luchtwegdruktherapie of de therapie verminderen, ook niet na aanzienlijk gewichtsverlies of na een afname van de klachten. Elke wijziging vereist een objectieve herbeoordeling, in de praktijk een herhaald slaaponderzoek dat door een slaapspecialist wordt beoordeeld. Klachten zijn een slechte maatstaf voor de apneu-hypopneu-index en onbehandelde slaapapneu brengt cardiovasculaire risico's en ongevalsrisico's met zich mee.
Een tweede punt is duurzaamheid. De verbeteringen in de trials traden op terwijl deelnemers het geneesmiddel gebruikten. Als het middel wordt gestopt en het gewicht weer toeneemt, is er geen reden om te verwachten dat het ademhalingsvoordeel blijft bestaan, en de trials van 52 weken geven geen gegevens over wat er na het stoppen gebeurt. Een rechtstreekse gerandomiseerde vergelijking van tirzepatide met positieve luchtwegdruk is geregistreerd, maar zolang zo'n trial niet is gerapporteerd, zijn de twee op grond van het bewijs niet uitwisselbaar.
Wat zijn de beperkingen van het huidige bewijs?
De eerste beperking is de populatie. SURMOUNT-OSA includeerde alleen volwassenen met obesitas en matige tot ernstige ziekte. Obstructieve slaapapneu komt ook voor bij mensen zonder obesitas, veroorzaakt door craniofaciale anatomie, neusobstructie, de responsiviteit van de spieren van de bovenste luchtweg of een lage ontwaakdrempel. Bij die patiënten heeft een op gewicht gerichte interventie geen vastgestelde grondslag en is die nooit getest. De bevindingen gelden ook niet voor milde slaapapneu of voor pediatrische populaties.
De tweede beperking is de duur. Beide trials liepen 52 weken. Obstructieve slaapapneu en obesitas zijn chronische aandoeningen, en één jaar zegt weinig over effecten op vijf of tien jaar, over therapietrouw in de routinepraktijk of over wat er gebeurt als de therapie wordt onderbroken. Het is bekend dat de therapietrouw met incretinemiddelen in de praktijk lager ligt dan in trials.
De derde beperking is het type eindpunt. De apneu-hypopneu-index, de hypoxische belasting en de bloeddruk zijn intermediaire maten. Ze zijn aannemelijk verbonden met cardiovasculaire uitkomsten, maar SURMOUNT-OSA was qua omvang en opzet niet bedoeld om minder hartaanvallen, beroertes, ritmestoornissen, verkeersongevallen of sterfgevallen aan te tonen. Een voordeel op die uitkomsten claimen zou verder gaan dan wat is gemeten.
Ten vierde was de vergelijker placebo en geen actieve therapie. We weten dat tirzepatide beter scoort dan placebo op polysomnografie. We weten niet hoe het zich verhoudt tot positieve luchtwegdruk, tot een mandibulair repositieapparaat (MRA), tot chirurgie van de bovenste luchtweg of tot gestructureerde gewichtsbeheersingsprogramma's, en evenmin welke patiënten het meest baat hebben bij welke aanpak.
Ten slotte onderzochten deze trials een gereguleerd product van farmaceutische kwaliteit onder medisch toezicht, met slaaponderzoeken, monitoring en leefstijlondersteuning als vast onderdeel. Magistraal bereid materiaal, materiaal van de grijze markt of online verkocht materiaal dat als onderzoeksmiddel is gelabeld is niet hetzelfde product, heeft geen vergelijkbaar bewijs en brengt risico's van verkeerde etikettering en verontreiniging met zich mee. Het gebruik van zulk materiaal buiten medische zorg heeft niets gemeen met wat is getest.
Welke bijwerkingen zijn gemeld?
Het verdraagbaarheidsprofiel in SURMOUNT-OSA kwam overeen met wat bekend is uit het bredere tirzepatideprogramma. De meest gemelde bijwerkingen bij deelnemers die tirzepatide kregen waren maag-darmklachten: diarree, misselijkheid en braken in Trial 1, en diarree, misselijkheid en obstipatie in Trial 2. Deze bijwerkingen waren vooral mild tot matig en traden vooral op tijdens de initiële dosisopbouwfase.
Buiten de trial geldt voor de klasse een aantal waarschuwingen en voorzorgsmaatregelen in het label die voor deze indicatie net zo gelden als voor gewichtsbeheersing. Ze omvatten pancreatitis, galblaasaandoeningen waaronder galstenen, acuut nierletsel in de context van ernstige uitdroging door braken of diarree, complicaties van diabetische retinopathie bij mensen met type 2-diabetes, hypoglykemie bij combinatie met insuline of insulinesecretagogen, en overgevoeligheidsreacties. Tirzepatide heeft ook een omkaderde waarschuwing (boxed warning) over schildklier-C-celtumoren op basis van bevindingen bij knaagdieren en is gecontra-indiceerd bij mensen met een persoonlijke of familiaire voorgeschiedenis van medullair schildkliercarcinoom of het syndroom van multipele endocriene neoplasie type 2. Bij de planning van anesthesie en sedatie kan rekening moeten worden gehouden met vertraagde maaglediging, wat direct relevant is voor iedereen die een operatie aan de luchtwegen ondergaat.
Verlies van vetvrije massa naast vetmassa is een extra aandachtspunt bij gewichtsverlies van deze omvang, en de gevolgen op lange termijn voor de ademhalingsspieren en de spieren van de bovenste luchtweg zijn niet in kaart gebracht. Ons algemene overzicht van bijwerkingen die zijn gemeld bij GLP-1-receptoragonisten behandelt het klasseprofiel uitgebreider.
Medische disclaimer: dit artikel is uitsluitend bedoeld ter voorlichting en vormt geen medisch advies, aanbeveling of protocol. Het bevat geen doseeradvies. Obstructieve slaapapneu is een aandoening met reële cardiovasculaire gevolgen en veiligheidsgevolgen, en de behandeling vereist een diagnose via een slaaponderzoek en follow-up door gekwalificeerde zorgverleners. Raadpleeg een zorgprofessional voordat u iets aan uw zorg wijzigt en stop nooit met positieve luchtwegdruktherapie zonder medische herbeoordeling. Registratiestatus en beschikbaarheid verschillen per rechtsgebied.
Aanbevolen producten
Onderzoekspeptiden, geselecteerd op kwaliteit en zuiverheid:
Retatrutide Pen
Voorgevulde pen Retatrutide
Transform DUO
Set van 2 pennen: Retatrutide, Glow
Retatrutide
Metabool peptide
Test je kennis
Snelle quiz · 6 vragen
Veelgestelde vragen
Is tirzepatide goedgekeurd voor obstructieve slaapapneu?
Hoeveel daalde de apneu-hypopneu-index daadwerkelijk in de trials?
Betekent dit dat slaapapneu met een GLP-1-middel te genezen is?
Kan iemand stoppen met CPAP als hij of zij afvalt met een GLP-1-middel?
Werkt semaglutide ook bij slaapapneu?
Hoe verbetert een incretinemiddel de ademhaling tijdens de slaap?
Geldt dit ook voor iemand met slaapapneu die geen obesitas heeft?
Welke bijwerkingen kwamen het vaakst voor in de trials?
Bronnen
- Malhotra A, et al. (2024). Tirzepatide for the Treatment of Obstructive Sleep Apnea and Obesity. New England Journal of Medicine 391(13):1193-1205 (PMID 38912654). (PubMed)
- Malhotra A, Grunstein RR, Azarbarzin A, et al. (2026). Tirzepatide on obstructive sleep apnea-related cardiometabolic risk: secondary outcomes of the SURMOUNT-OSA randomized trial. Nature Medicine 32(2):653-659. (nature.com)
- Kanu C, Shinde S, Chakladar S, Dennehy EB, Weaver TE, Poon JL, Malhotra A (2025). Effect of tirzepatide treatment on patient-reported outcomes among SURMOUNT-OSA participants with obstructive sleep apnea and obesity. Sleep Medicine (PMID 40774158). (PubMed)
- Wu JY, Lin YM, Hsu WH, Liu TH, Tsai YW, Huang PY, Chuang MH, Yu T, et al. (2026). Effects of semaglutide on obstructive sleep apnea risk and outcomes in patients with obesity. Annals of the American Thoracic Society 23(4):584-596 (PMID 41915556). (PubMed)
- Blackman A, Foster GD, Zammit G, et al. (2016). Effect of liraglutide 3.0 mg in individuals with obesity and moderate or severe obstructive sleep apnea: the SCALE Sleep Apnea randomized clinical trial. International Journal of Obesity 40(8):1310-1319 (doi 10.1038/ijo.2016.52).
- Wang SH, Keenan BT, Wiemken A, et al. (2020). Effect of Weight Loss on Upper Airway Anatomy and the Apnea-Hypopnea Index: The Importance of Tongue Fat. American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine 201(6):718-727 (PMID 31918559). (PubMed)
- European Medicines Agency (2024). Questions and answers on the outcome of the assessment of the use of Mounjaro for the treatment of obstructive sleep apnoea; CHMP meeting highlights 9-12 December 2024. European Medicines Agency. (ema.europa.eu)
- American Academy of Sleep Medicine (2024). Zepbound approved by FDA as first sleep apnea medication; What clinicians should know about prescribing tirzepatide for sleep apnea. American Academy of Sleep Medicine. (aasm.org)
- Eli Lilly and Company (2024). Lilly's tirzepatide reduced obstructive sleep apnea (OSA) severity, with up to 51.5% of participants meeting the criteria for disease resolution. Eli Lilly investor news release. (investor.lilly.com)