Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Nieuws Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
MK-677
Ibutamoren

MK-677 (Ibutamoren)

Ibutamorenmesylaat (MK-0677, L-163,191)

528.67 g/mol (free base); 624.77 g/mol (mesylate salt) Molecuulgewicht
C₂₇H₃₆N₄O₅S (free base) Molecuulformule
In geen enkele jurisdictie goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Onderzoeksmiddel, ontwikkeling stopgezet. Wettelijke status
Not applicable. MK-677 is a non-peptidic spiropiperidine small molecule, not a chain of amino acids.
MK-677 (Ibutamoren) Photo: Ludovic Delot

Wat is MK-677 en waarom is het geen peptide?

Eerst een correctie die ertoe doet: MK-677 is geen peptide. Het wordt vaak samen met onderzoekspeptiden verkocht en besproken, staat op websites van peptideleveranciers en wordt in peptideartikelen meegenomen, maar chemisch behoort het tot een heel andere familie. MK-677, ook wel ibutamoren of ibutamorenmesylaat genoemd, is een spiropiperidine, een klein molecuul met de formule C₂₇H₃₆N₄O₅S en een molecuulgewicht van ongeveer 528,67 g/mol voor de vrije base (624,77 g/mol voor het mesylaatzout). Er is geen aminozuursequentie om te vermelden, omdat er geen aminozuren via peptidebindingen aan elkaar zijn gekoppeld.

Dat onderscheid is niet academisch. Peptiden zijn ketens van aminozuren die doorgaans snel worden afgebroken in de darm en in het plasma, en daarom worden de meeste onderzoekspeptiden geïnjecteerd en hebben ze halfwaardetijden die in minuten worden gemeten. MK-677 is bewust ontworpen om aan die beperkingen te ontsnappen. Het is oraal biologisch beschikbaar en langwerkend, en juist dat maakte het commercieel interessant voor de ontwikkelaar.

Die ontwikkelaar was Merck. De stof werd in 1995 voor het eerst in de wetenschappelijke literatuur beschreven onder de interne code L-163,191, in een artikel van Patchett en collega's in de Proceedings of the National Academy of Sciences over het ontwerp en de biologische activiteit van een krachtige, oraal actieve groeihormoonsecretagoog. Merck voerde de daaropvolgende twee decennia een omvangrijk klinisch programma uit: groeihormoondeficiëntie, obesitas, katabole toestanden, sarcopenie na een heupfractuur en de ziekte van Alzheimer. Geen van die programma's leidde tot een goedgekeurd geneesmiddel.

Vandaag de dag neemt MK-677 een bijzondere positie in. Er is veel meer gecontroleerde humane data beschikbaar dan voor de meeste stoffen die op de markt voor onderzoekschemicaliën circuleren, waaronder gerandomiseerde studies met honderden patiënten, en toch is het in geen enkel land goedgekeurd voor gebruik bij mensen. De bewijsbasis is uitzonderlijk informatief, juist omdat ze ook de mislukte studies bevat. Dit artikel is uitsluitend educatief en vormt geen aanbeveling om MK-677 te gebruiken. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgprofessional voor elke vraag over uw gezondheid.

Hoe werkt MK-677 op de ghreline-receptor?

MK-677 is een agonist van de groeihormoonsecretagoog-receptor type 1a (GHS-R1a), dezelfde receptor die wordt geactiveerd door het lichaamseigen hormoon ghreline. Ghreline wordt hoofdzakelijk door de maag aangemaakt en geeft signalen af aan zowel de hypothalamus als de hypofyse. Wanneer MK-677 die receptor bezet, reproduceert het de twee belangrijkste downstream-gevolgen van ghrelinesignalering: stimulatie van de afgifte van groeihormoon door de hypofyse en stimulatie van de eetlust.

Het effect op de hypofyse is versterkend en niet overheersend. MK-677 verhoogt de amplitude van natuurlijke GH-pulsen in plaats van een continue, vlakke verhoging van GH te veroorzaken, waardoor de onderliggende pulsatiele opbouw van de GH-secretie behouden blijft. De negatieve terugkoppeling via somatostatine en via circulerend IGF-1 blijft bestaan, en dat is een reden waarom in studies geen ontspoorde GH-spiegels zoals bij acromegalie werden waargenomen. In de PNAS-karakterisering van 1995 werd gemeld dat de stof 24 uur na één orale toediening nog steeds de GH-secretie kon stimuleren, in overeenstemming met de lange werkingsduur.

Omdat de receptor dezelfde is als die waarop de ghreline-nabootsende peptiden werken, behoort MK-677 mechanistisch tot dezelfde klasse als ipamorelin, GHRP-2 en GHRP-6. Het verschil is farmaceutisch en niet mechanistisch: die middelen zijn injecteerbare peptiden die binnen minuten worden geklaard, terwijl MK-677 een klein molecuul is dat het first-pass-metabolisme overleeft en gedurende een volledige dag actief blijft.

Groeihormoon zelf is niet het eindpunt van de keten. GH werkt grotendeels op de lever en stimuleert daar de productie van insulineachtige groeifactor 1 (IGF-1), die verantwoordelijk is voor het grootste deel van de anabole signalering die aan de GH-as wordt toegeschreven. Daarom rapporteren studies met MK-677 consequent IGF-1 als primaire biochemische uitkomstmaat, en daarom werd de stof getest bij aandoeningen waarbij het herstellen van IGF-1 therapeutisch nuttig werd geacht. Het is ook de reden waarom eetluststimulatie een voorspelbaar, aan het mechanisme gekoppeld effect is en geen toevallig effect: activering van GHS-R1a activeert tegelijkertijd de orexigene route.

Wat laten humane studies zien over GH en IGF-1?

Op de beperkte vraag of MK-677 GH en IGF-1 verhoogt bij mensen, is het bewijs uitzonderlijk consistent. Dit is het deel van het verhaal dat goed is vastgesteld.

De basisstudie is die van Chapman en collega's (1996), gepubliceerd in het Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism. Gezonde oudere proefpersonen kregen placebo of oraal MK-677 in een dosis van 2, 10 of 25 mg eenmaal daags gedurende twee studieperioden van 14 en 28 dagen. De behandeling versterkte de pulsatiele GH-afgifte en verhoogde de GH- en IGF-1-concentraties in het serum significant. Bij 25 mg werd het serum-IGF-1 hersteld tot concentraties die typisch zijn voor jongvolwassenen. Die bevinding, het terugbrengen van een biomarker van veroudering tot een jeugdig niveau, bepaalde de volgende twintig jaar van belangstelling voor de stof.

De obesitasstudie van Svensson en collega's (1998) testte hetzelfde principe in een andere populatie: 24 mannen met obesitas van 18 tot 50 jaar, met een body mass index boven 30 kg/m² en een taille-heupratio boven 0,95, gerandomiseerd naar 25 mg MK-677 per dag of placebo gedurende 8 weken. Het serum-IGF-1 steeg met ongeveer 40 procent ten opzichte van placebo, met aanhoudende stijgingen van GH en IGF-bindend eiwit-3.

De grootste demonstratie van biochemische doelbinding kwam paradoxaal genoeg uit een mislukte studie. In de studie naar de ziekte van Alzheimer van Sevigny en collega's (2008) in Neurology voltooiden 416 patiënten 12 maanden behandeling en beoordeling. MK-677 in een dosis van 25 mg gaf een stijging van het serum-IGF-1 met 60,1 procent na 6 weken en met 72,9 procent na 12 maanden. De stof deed biochemisch precies waarvoor ze was ontworpen en slaagde er toch niet in het ziekteverloop te vertragen.

Een afzonderlijke onderzoekslijn betrof de slaap. Copinschi en collega's (1997) meldden in Neuroendocrinology dat langdurige orale behandeling de slaaparchitectuur veranderde, met een toename van stadium IV-slaap van ongeveer 50 procent bij jonge proefpersonen en een toename van de REM-slaap van circa 20 procent, naast een toename van bijna 50 procent van de REM-slaap bij oudere volwassenen. Dit blijven kleine mechanistische studies en geen klinische werkzaamheidsstudies voor welke slaapstoornis dan ook.

De hierboven beschreven hoeveelheden zijn wat onderzoekers onder medisch toezicht toedienden in geregistreerde klinische studies. Ze worden hier vermeld als studiegegevens en niet als advies. Voor geen enkele populatie is een veilige of werkzame hoeveelheid voor zelftoediening vastgesteld.

Verandert MK-677 de lichaamssamenstelling of lichamelijke functie?

Hier wordt het bewijs interessanter, en aanzienlijk minder gunstig dan de marketing rond MK-677 doet vermoeden. Het verhogen van IGF-1 is niet hetzelfde als een klinisch betekenisvolle uitkomst, en de studies maken die kloof duidelijk.

De referentiestudie is die van Nass en collega's (2008), gepubliceerd in Annals of Internal Medicine: een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie bij 65 gezonde oudere volwassenen die 12 maanden werden behandeld (43 met MK-677, 22 met placebo). In dat jaar nam de vetvrije massa met 1,1 kg toe in de MK-677-groep en nam met 0,5 kg af bij placebo. Het totale lichaamsgewicht steeg met 2,7 kg met MK-677 tegenover 0,8 kg met placebo, en de gemiddelde toename van vet in de ledematen was groter met MK-677 (1,1 kg) dan met placebo (0,24 kg). De gewichtstoename bestond dus niet uitsluitend uit vetvrij weefsel.

De functionele resultaten zijn het belangrijkst, en die lieten geen enkel effect zien. Noch MK-677 noch placebo had enig effect op het spieroppervlak van het bovenbeen, de spierkracht of de lichamelijke functie. Met andere woorden: meer vetvrije massa op een DXA-scan, maar geen meetbare verbetering van wat die spier daadwerkelijk kon. Er werden ook veranderingen in de botmineraaldichtheid waargenomen die passen bij een verhoogde botombouw, wat een marker is van turnover en geen aangetoonde vermindering van het fractuurrisico.

De obesitasstudie van Svensson kwam tot een structureel vergelijkbare conclusie. De vetvrije massa nam significant toe op zowel DXA als een vier-compartimentenmodel en het basaal metabolisme steeg tijdelijk, maar het totale vet en het visceraal vet veranderden niet significant. MK-677 werkte bij mannen met obesitas niet als vetverliesmiddel, ondanks de gangbare aanname dat een verhoging van GH de vetmassa moet verlagen.

Voor alle metingen van vetvrije massa bij deze klasse stoffen geldt een belangrijke kanttekening. Groeihormoonsecretagogen veroorzaken vochtretentie, en water dat in vetvrij weefsel wordt vastgehouden telt bij DXA mee als vetvrije massa. Een deel van de gemeten toename aan vetvrije massa in deze studies weerspiegelt dus lichaamswater in plaats van contractiel spiereiwit, wat volledig past bij het uitblijven van winst in kracht en functie.

Welke veiligheidssignalen kwamen naar voren in de studies?

De 12 maanden durende Nass-studie meldde geen ernstige bijwerkingen die aan de stof toe te schrijven waren, maar documenteerde wel een duidelijk en consistent patroon van verdraagbaarheidsproblemen en metabole verschuiving. Dit zijn de best gekarakteriseerde veiligheidsgegevens die voor MK-677 beschikbaar zijn.

Toegenomen eetlust was het meest voorkomende effect, gemeld bij 29 van de 43 deelnemers met MK-677 tegenover 8 van de 22 met placebo. De eetlust keerde bij ongeveer de helft van de getroffenen binnen 3 maanden terug naar de uitgangswaarde en bij de rest geleidelijker. Dit is een directe, voorspelbare consequentie van agonisme van de ghreline-receptor en geen bijwerking in de gebruikelijke zin. Mild, voorbijgaand oedeem kwam voor bij 19 van de 43 met MK-677 tegenover 6 van de 22 met placebo, en voorbijgaande spierpijn bij 14 van de 43.

De metabole bevindingen verdienen bijzondere aandacht. In dezelfde studie steeg de nuchtere bloedglucose gemiddeld met 0,3 mmol/L (5 mg/dL) met MK-677 (P = 0,015), nam de insulinegevoeligheid af en werden na 12 maanden kleine maar statistisch significante stijgingen van HbA1c waargenomen. In de subgroep die 2 jaar werd behandeld, was de stijging van de nuchtere glucose niet langer statistisch significant (P = 0,093). De auteurs merkten dit op, maar het bewijst niet dat het effect omkeert.

Het mechanisme erachter is niet mysterieus. Groeihormoon is een contraregulerend hormoon met erkende anti-insuline-effecten, dus een aanhoudende verhoging van GH en IGF-1 kan naar verwachting de glucosehuishouding verschuiven. Voor iemand met een normale glucosetolerantie in een gecontroleerde studie is een verschuiving van 5 mg/dL klein. Voor iemand met prediabetes, insulineresistentie of een familiegeschiedenis van type 2-diabetes heeft dezelfde farmacologie een ander risicoprofiel, en in geen enkele studie is MK-677 bij die populaties gekarakteriseerd.

Vochtretentie en oedeem moeten op dezelfde manier worden geïnterpreteerd. Ze zijn bij gezonde volwassenen over het algemeen mild en omkeerbaar, maar vochtretentie is geen triviale bevinding bij iemand met een verminderde hart- of nierfunctie. Die context is direct relevant voor de studie die in de volgende paragraaf wordt besproken. Voor een bredere bespreking van het verdraagbaarheidsprofiel dat deze receptorklasse deelt, zie ons artikel over de bijwerkingen van ipamorelin.

Waarom werd de heupfractuurstudie voortijdig gestopt?

Het heupfractuurprogramma is de belangrijkste contextuele informatie bij het beoordelen van MK-677, en het is het onderdeel dat het vaakst in promotiemateriaal ontbreekt.

De rationale was degelijk. Oudere patiënten die herstellen van een heupfractuur verliezen snel spiermassa, het functionele herstel is vaak onvolledig, en een oraal actief anabool middel dat IGF-1 verhoogt is een redelijk onderwerp om te testen. Merck voerde in meerdere Europese landen een multicenter, gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase IIb-studie uit, geregistreerd op ClinicalTrials.gov als NCT00128115 (protocol 0677-032), opgezet om het fysieke functionele herstel te beoordelen tijdens 24 weken behandeling met MK-0677.

Het gepubliceerde verslag, Adunsky en collega's (2011) in Archives of Gerontology and Geriatrics, beschrijft patiënten die werden toegewezen aan 25 mg per dag MK-0677 of aan placebo. Op de primaire maat, het vermogen bij traplopen, was de gemiddelde toename na 24 weken 12,5 W in het voordeel van MK-0677, met een 95 procent betrouwbaarheidsinterval van -10,95 tot 35,88 en een P-waarde van 0,292. Dat interval omvat nul: het primaire eindpunt werd niet gehaald. De auteurs meldden ook verbetering op de Short Physical Performance Battery en de loopsnelheidscomponent daarvan na 6 maanden maar niet na 3 maanden, en een niet-significante trend naar minder valincidenten (P = 0,096).

De studie werd voortijdig beëindigd wegens een veiligheidssignaal van congestief hartfalen bij een beperkt aantal patiënten. Het ClinicalTrials.gov-record van NCT00128115 vermeldt de status Terminated, in overeenstemming met die beslissing. Dit is het cruciale feit. Een sponsor met groot commercieel belang bij de stof besloot om veiligheidsredenen een studie te stoppen in precies de populatie die het middel moest helpen.

Voor een eerlijke interpretatie zijn twee kanttekeningen nodig. Ten eerste betekent voortijdige beëindiging dat de studie te weinig power had voor de werkzaamheidseindpunten, dus een nul-uitkomst op het primaire eindpunt bewijst niet dat de stof niet werkt. Ten tweede is een veiligheidssignaal bij een klein aantal kwetsbare oudere patiënten die herstellen van een operatie niet hetzelfde als een aangetoond causaal risico bij gezonde volwassenen, en het signaal is nooit bevestigd in een specifieke vervolgstudie. Maar een bekende vochtvasthoudende stof die een hartfalensignaal veroorzaakt in een kwetsbare populatie is een mechanistisch coherente zorg en geen statistisch toeval dat terzijde geschoven kan worden.

Wat laten de studies niet zien?

Gezien hoe vaak MK-677 wordt beschreven in termen van spiergroei, anti-aging en herstel, is het goed om expliciet te zijn over de beweringen die het gepubliceerde bewijs niet ondersteunt.

  • Geen verbetering van spierkracht of lichamelijke functie. De 12 maanden durende Nass-studie mat deze direct en vond geen effect op het spieroppervlak van het bovenbeen, de kracht of de functie, ondanks een toegenomen vetvrije massa.
  • Geen aangetoond vetverlies. De obesitasstudie van Svensson vond onveranderd totaal en visceraal vet. De Nass-studie vond dat het vet in de ledematen met MK-677 meer toenam dan met placebo.
  • Geen cognitief of neuroprotectief voordeel. De Alzheimerstudie van Sevigny was groot, had voldoende power, bevestigde doelbinding met een IGF-1-stijging van 72,9 procent en was negatief.
  • Geen gegevens over herstel van pezen, banden of blessures. Er is geen gecontroleerde humane studie van MK-677 voor het herstel van bindweefsel of sportblessures. Beweringen op dit gebied zijn geëxtrapoleerd uit de biologie van de GH-as en niet gemeten.
  • Geen gegevens bij gezonde jongvolwassenen of atleten. De humane studies werden uitgevoerd bij oudere volwassenen, mannen met obesitas, patiënten met GH-deficiëntie, hemodialysepatiënten en patiënten met de ziekte van Alzheimer. Gezonde jonge mensen die prestatie-effecten zoeken vallen buiten elke bestudeerde populatie.
  • Geen gegevens over de veiligheid op langere termijn dan ongeveer twee jaar. Er zijn geen gegevens over continu gebruik over langere periodes en geen uitkomstgegevens over kankerrisico, cardiovasculaire gebeurtenissen of sterfte.
  • Geen veiligheidskarakterisering bij mensen met insulineresistentie, diabetes, hartfalen of een maligniteit. Dit zijn juist de groepen voor wie de bekende farmacologie zorgen oproept, en zij waren over het algemeen uitgesloten van de studies.

Er is nog een leemte die geen enkele gepubliceerde studie kan opvullen: de identiteit van het product. Materiaal dat online als MK-677 wordt verkocht, wordt niet geproduceerd onder farmaceutische kwaliteitssystemen, en de bovenstaande studies gebruikten een gekarakteriseerde stof van Merck. Gehalte, zuiverheid en de aanwezigheid van niet-vermelde stoffen in producten van de grijze markt zijn niet geverifieerd. In de literatuur is een casusbeschrijving verschenen van manifeste diabetes na gecombineerd misbruik van selectieve androgeenreceptormodulatoren en groeihormoonsecretagogen, wat illustreert wat voor soort uitkomst volledig buiten de klinische studiegegevens valt.

Wat is de wettelijke status in de VS, de EU, het VK en Australië?

MK-677 is in geen enkele jurisdictie goedgekeurd als geneesmiddel. De juridische behandeling ervan verschilt echter sterk per regio, en die verschillen doen ertoe.

Verenigde Staten. MK-677 heeft nooit FDA-goedkeuring gekregen voor welke indicatie dan ook. Het is geen toegestane ingrediënt van voedingssupplementen en de FDA heeft waarschuwingsbrieven gestuurd aan bedrijven die niet-goedgekeurde producten met groeihormoonsecretagogen op de markt brengen. Op 29 oktober 2024 beoordeelde het Pharmacy Compounding Advisory Committee ibutamorenmesylaat voor opname op de 503A Bulks List, met voorgestelde toepassingen bij groeihormoondeficiëntie, osteoporose, heupfractuur, sarcopenie, obesitas en de ziekte van Alzheimer. De eigen evaluatie van de FDA pleitte tegen opname, en de meerderheid van de commissieleden stemde tegen plaatsing van ibutamorenmesylaat op de 503A-lijst. Daarnaast publiceerde HHS op 28 oktober 2026 een tijdelijk beleid van handhavingsdiscretie voor 503A-compounding van zes specifieke peptide-grondstoffen (BPC-157, epitalon, KPV, MOTS-c, semax en TB-500), onder tien voorwaarden. MK-677 staat daar niet bij, en het beleid zou er in elk geval niet op van toepassing zijn, aangezien het geen peptide is.

Europese Unie. Er is geen EMA-handelsvergunning voor ibutamoren en het is geen toegestaan bestanddeel van voedingssupplementen. Producten worden doorgaans verkocht met het etiket uitsluitend voor onderzoeksgebruik, wat geen enkele wettelijke status voor menselijke consumptie verleent.

Verenigd Koninkrijk. Ibutamoren heeft geen MHRA-handelsvergunning. Het valt niet onder de Misuse of Drugs Act 1971, maar het leveren of op de markt brengen ervan voor gebruik bij mensen zonder vergunning valt onder de geneesmiddelenwetgeving, en daarom etiketteren Britse leveranciers het uitsluitend voor laboratoriumonderzoek.

Australië. Hier is de positie de strengste van de vier. Na een scheduling-beoordeling valt ibutamoren onder Schedule 4 (uitsluitend op recept) met een vermelding in Appendix D, Part 5 van de Poisons Standard, laatstgenoemde vanwege het potentiële misbruik in de sport. Bezit of levering zonder geldig recept of geldige machtiging is onwettig.

Wedstrijdsport. Ibutamoren (MK-677) wordt expliciet genoemd op de verbodslijst van WADA onder sectie S2, groeihormoonsecretagogen en hun mimetica, naast anamorelin, capromorelin, ipamorelin, lenomorelin, macimorelin en tabimorelin. Stoffen in deze sectie zijn te allen tijde verboden, zowel binnen als buiten wedstrijdverband, en de lijst van 2026 is op 1 januari 2026 in werking getreden. Er bestaan gevalideerde detectiemethoden, waaronder methoden die zijn ontwikkeld voor dopingcontrole bij paarden.

Hoe verhoudt MK-677 zich tot peptide-secretagogen?

Omdat MK-677 hardnekkig met onderzoekspeptiden in één categorie wordt geplaatst, is een directe structurele vergelijking nuttig. De onderstaande tabel vat samen waar het zich bevindt ten opzichte van stoffen waarnaast het routinematig wordt vermeld.

StofChemische klasseDoelwitBestudeerde routeWerkingsduur
MK-677 (ibutamoren)Niet-peptidisch klein molecuulGHS-R1a (ghreline-receptor)OraalLang, nog actief na 24 uur
IpamorelinPentapeptideGHS-R1aInjectieKort, minuten
GHRP-2 / GHRP-6PeptidenGHS-R1aInjectieKort, minuten
IGF-1 LR3Gemodificeerd eiwitanaloogIGF-1-receptorInjectieVerlengd ten opzichte van natief IGF-1

De mechanistische overlap met ipamorelin, GHRP-2 en GHRP-6 is reëel: alle vier activeren dezelfde receptor. Het farmacokinetische verschil onderscheidt MK-677. Kortwerkende, geïnjecteerde peptiden veroorzaken afzonderlijke GH-pulsen die snel terugkeren naar de uitgangswaarde. Een oraal actieve stof met een werkingsduur van 24 uur veroorzaakt een aanhoudende verhoging van de GH- en IGF-1-as, wat aannemelijk verklaart waarom de metabole gevolgen, met name de veranderingen in glucose en insulinegevoeligheid, duidelijker naar voren kwamen in MK-677-studies dan in de dunnere literatuur over de injecteerbare peptiden.

IGF-1 LR3 bevindt zich op een heel ander punt in de route. In plaats van de hypofyse te stimuleren, werkt het direct op de IGF-1-receptor en omzeilt het de terugkoppelingslussen die de werking van secretagogen begrenzen. Die terugkoppelingslussen zijn een veiligheidskenmerk en geen ongemak, en het wegnemen ervan verandert het risicoprofiel op manieren die niet vergelijkbaar zijn met MK-677.

Lezers die deze hele klasse willen vergelijken met exogeen groeihormoon vinden de afwegingen in ons artikel over HGH versus peptiden. De korte versie voor MK-677: het behouden van pulsatiliteit en endogene terugkoppeling is een echt farmacologisch voordeel ten opzichte van directe toediening van GH, maar in de ene studie die kracht en functie over een heel jaar mat, leverde dat voordeel geen functionele winst op.

Dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie en vormt geen medisch advies. MK-677 is in geen enkele jurisdictie goedgekeurd voor gebruik bij mensen, is te allen tijde verboden in wedstrijdsport en heeft in ten minste één beëindigde klinische studie een cardiaal veiligheidssignaal veroorzaakt. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgprofessional voordat u overweegt in te grijpen in de groeihormoonas.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is MK-677 een peptide?
Nee. MK-677 (ibutamoren) is een niet-peptidisch spiropiperidine, een klein molecuul met de formule C₂₇H₃₆N₄O₅S. Het heeft geen aminozuursequentie en geen peptidebindingen. Het wordt vaak samen met onderzoekspeptiden verkocht en besproken omdat het dezelfde receptor activeert als verschillende ghreline-nabootsende peptiden, maar het behoort tot een andere chemische klasse en is, anders dan die peptiden, oraal actief.
Is MK-677 goedgekeurd door de FDA of de EMA?
Nee. Merck ontwikkelde de stof vanaf de jaren negentig in meerdere klinische programma's, waaronder studies bij groeihormoondeficiëntie, obesitas, sarcopenie na een heupfractuur en de ziekte van Alzheimer, en geen daarvan leidde tot goedkeuring. Er is geen FDA-goedkeuring en geen EMA-handelsvergunning. In oktober 2024 stemden adviseurs van de FDA tegen het toevoegen van ibutamorenmesylaat aan de 503A-lijst met grondstoffen voor compounding.
Bouwt MK-677 spierkracht op?
Het gepubliceerde bewijs ondersteunt dat niet. In de gerandomiseerde studie van 12 maanden bij 65 gezonde oudere volwassenen nam de vetvrije massa met ongeveer 1,1 kg toe, maar er was geen effect op het spieroppervlak van het bovenbeen, de spierkracht of de lichamelijke functie. Omdat groeihormoonsecretagogen vochtretentie veroorzaken en vastgehouden water bij een DXA-scan als vetvrije massa wordt gemeten, weerspiegelt een deel van die toename aan vetvrije massa waarschijnlijk lichaamswater en geen contractiel spiereiwit.
Waarom verhoogt MK-677 de eetlust?
Het activeert GHS-R1a, de receptor voor ghreline, het belangrijkste hongersignalerende hormoon van het lichaam. Eetluststimulatie is dus een directe consequentie van het mechanisme en geen toevallig effect. In de studie van 12 maanden werd toegenomen eetlust gemeld door 29 van de 43 deelnemers die MK-677 kregen tegenover 8 van de 22 met placebo, en bij ongeveer de helft van de getroffenen keerde de eetlust binnen 3 maanden terug naar de uitgangswaarde.
Beïnvloedt MK-677 de bloedsuiker?
Ja. In de gerandomiseerde studie van 12 maanden steeg de nuchtere bloedglucose gemiddeld met 0,3 mmol/L (5 mg/dL) met MK-677 ten opzichte van placebo, nam de insulinegevoeligheid af en werden na 12 maanden kleine, statistisch significante stijgingen van HbA1c gezien. Groeihormoon heeft erkende anti-insuline-effecten, dus dit is mechanistisch te verwachten. In geen enkele studie is de stof gekarakteriseerd bij mensen die al prediabetes, insulineresistentie of type 2-diabetes hebben.
Is MK-677 toegestaan in wedstrijdsport?
Nee. Ibutamoren wordt expliciet genoemd op de verbodslijst van WADA onder sectie S2, groeihormoonsecretagogen en hun mimetica, naast anamorelin, capromorelin, ipamorelin, lenomorelin, macimorelin en tabimorelin. Stoffen in deze sectie zijn te allen tijde verboden, zowel binnen als buiten wedstrijdverband. De lijst van 2026 is op 1 januari 2026 in werking getreden en er bestaan gevalideerde analytische detectiemethoden.
Viel MK-677 onder het HHS-beleid van oktober 2026 voor peptide-compounding?
Nee. Het tijdelijke beleid van handhavingsdiscretie dat op 28 oktober 2026 werd gepubliceerd, geldt voor zes met name genoemde peptide-grondstoffen: BPC-157, epitalon, KPV, MOTS-c, semax en TB-500, en alleen wanneer aan tien specifieke voorwaarden wordt voldaan. MK-677 staat niet op die lijst, en het beleid betreft peptiden, wat MK-677 niet is. Het beleid is bovendien een maatregel van handhavingsdiscretie en geen goedkeuring, en het verandert de wettelijke status van geen enkele stof.
Waarom werd de heupfractuurstudie gestopt?
De multicenter fase IIb-studie bij patiënten die herstelden van een heupfractuur, geregistreerd als NCT00128115, werd voortijdig beëindigd omdat bij een beperkt aantal patiënten een veiligheidssignaal van congestief hartfalen opdook. Het primaire eindpunt, het vermogen bij traplopen na 24 weken, werd niet gehaald (gemiddeld verschil 12,5 W, 95 procent BI -10,95 tot 35,88, P = 0,292). Voortijdige beëindiging betekent ook dat de studie te weinig power had voor de werkzaamheidsmaten, dus de nul-uitkomst is niet conclusief over de effectiviteit.

Bronnen

  1. Patchett AA, Nargund RP, Tata JR, et al. (1995). Design and biological activities of L-163,191 (MK-0677): a potent, orally active growth hormone secretagogue. Proceedings of the National Academy of Sciences USA, 92(15):7001-7005. (pnas.org)
  2. Chapman IM, Bach MA, Van Cauter E, et al. (1996). Stimulation of the growth hormone (GH)-insulin-like growth factor I axis by daily oral administration of a GH secretagogue (MK-677) in healthy elderly subjects. Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, 81(12):4249-4257 (PMID 8954023). (PubMed)
  3. Copinschi G, Leproult R, Van Onderbergen A, et al. (1997). Prolonged oral treatment with MK-677, a novel growth hormone secretagogue, improves sleep quality in man. Neuroendocrinology (PMID 9349662). (PubMed)
  4. Svensson J, Lönn L, Jansson JO, et al. (1998). Two-month treatment of obese subjects with the oral growth hormone (GH) secretagogue MK-677 increases GH secretion, fat-free mass, and energy expenditure. Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, 83(2):362-369 (PMID 9467542). (PubMed)
  5. Nass R, Pezzoli SS, Oliveri MC, et al. (2008). Effects of an oral ghrelin mimetic on body composition and clinical outcomes in healthy older adults: a randomized trial. Annals of Internal Medicine, 149(9):601-611 (PMID 18981485). (PMC)
  6. Sevigny JJ, Ryan JM, van Dyck CH, et al. (2008). Growth hormone secretagogue MK-677: no clinical effect on AD progression in a randomized trial. Neurology (PMID 19015485). (PubMed)
  7. Adunsky A, Chandler J, Heyden N, et al. (2011). MK-0677 (ibutamoren mesylate) for the treatment of patients recovering from hip fracture: a multicenter, randomized, placebo-controlled phase IIb study. Archives of Gerontology and Geriatrics, 53(2):183-189. (sciencedirect.com)
  8. Merck Sharp & Dohme (sponsor) (2005). Treatment of Sarcopenia in Post-Hip Fracture Patients (0677-032), NCT00128115, status: Terminated. ClinicalTrials.gov. (clinicaltrials.gov)
  9. U.S. Food and Drug Administration (2024). October 29, 2024 Meeting of the Pharmacy Compounding Advisory Committee (ibutamoren mesylate, 503A Bulks List consideration). FDA Advisory Committee Calendar. (fda.gov)
  10. U.S. Department of Health and Human Services (2026). Interim enforcement discretion policy regarding 503A compounding using certain peptide bulk drug substances (BPC-157, epitalon, KPV, MOTS-c, semax, TB-500), published October 28, 2026. Federal Register notice, summarized in Holland & Knight regulatory alert. (hklaw.com)
  11. World Anti-Doping Agency (2026). The 2026 Prohibited List, International Standard, section S2.2 growth hormone secretagogues (ibutamoren named), effective January 1, 2026. World Anti-Doping Code.
  12. Therapeutic Goods Administration (Australia) (2018). Scheduling delegate's final decision: ibutamoren included in Schedule 4 with an Appendix D (Part 5) entry of the Poisons Standard. TGA scheduling decisions, April 2018. (tga.gov.au)
  13. National Center for Biotechnology Information (2026). Ibutamoren, compound summary (C₂₇H₃₆N₄O₅S, 528.7 g/mol). PubChem. (pubchem.ncbi.nlm.nih.gov)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →