Druk op ESC om te sluiten

Peptide Lab App Inloggen Artikelen Gids Producten
Meer Peptide Tracker Calculator Beste calculators Peptidestatistieken Contact Nieuwsbrief
Français English Deutsch Español Português العربية Italiano Polski 한국어 日本語 中文 Русский Nederlands Čeština Svenska Türkçe
IGF-1
LR3

IGF-1 LR3

Long R3 Insulin-like Growth Factor-1 (Long [Arg3] IGF-I)

≈9,111 g/mol Molecuulgewicht
No standardized condensed formula (83-residue recombinant polypeptide, C/H/N/O/S) Formule
Uitsluitend voor onderzoeksgebruik. Niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen door de FDA, de EMA of een vergelijkbare toezichthouder. Status
MFPAMPLSSLFVNGPRTLCGAELVDALQFVCGDRGFYFNKPTGYGSSSRRAPQTGIVDECCFRSCDLRRLEMYCAPLKPAKSA (83 amino acids: a 13-residue N-terminal extension followed by human IGF-1 with Arg substituted for Glu at position 3)
Bijgewerkt op 7 november 2026
IGF-1 LR3 Photo: George Shervashidze

Wat is IGF-1 LR3?

IGF-1 LR3, ook geschreven als Long R3 IGF-1 of Long [Arg3] IGF-I, is een in het laboratorium ontworpen analoog van humane insulineachtige groeifactor 1. Het is één niet-geglycosyleerde polypeptideketen van 83 aminozuren met een molecuulmassa van ongeveer 9.111 dalton, recombinant geproduceerd in Escherichia coli. Het is geen natuurlijk voorkomend molecuul en komt in geen enkel menselijk weefsel voor.

Twee bewuste aanpassingen onderscheiden het van natief IGF-1. Ten eerste is het glutaminezuur op positie 3 van de rijpe IGF-1-sequentie vervangen door arginine, waar de “R3” in de naam vandaan komt. Ten tweede is aan de N-terminus een hydrofobe extensie van 13 aminozuren gekoppeld. Die extensie is afgeleid van de eerste residuen van methionyl-varkensgroeihormoon, waar de “Long” vandaan komt. De oorspronkelijke familie van deze fusieanalogen werd in 1992 beschreven door Francis en collega’s van het Cooperative Research Centre in Adelaide, samen met verwante constructen zoals Long IGF-I en Long [Gly3] IGF-I.

De doelstelling van deze engineering was smal en specifiek. In de bloedsomloop wordt IGF-1 vrijwel volledig vastgehouden door een familie van zes IGF-bindende eiwitten (IGFBP’s), die beperken hoeveel vrije groeifactor de IGF-1-receptor kan bereiken. Beide aanpassingen in IGF-1 LR3 verlagen de IGFBP-affiniteit aanzienlijk, zodat een bepaalde hoeveelheid van het analoog op receptorniveau een sterker signaal geeft dan dezelfde hoeveelheid natief IGF-1. Francis en collega’s beschreven hun werk precies zo: het vergelijken van analogen om vast te stellen wat het relatieve aandeel van IGFBP-binding versus receptorbinding in de biologische potentie is.

Wat makkelijk uit het oog wordt verloren, is waar dit molecuul in werkelijkheid thuishoort. IGF-1 LR3 is niet ontwikkeld als therapeutische kandidaat en is nooit in een ontwikkelprogramma voor mensen opgenomen. De commerciële identiteit is al drie decennia die van supplement voor celkweek, verkocht door reagensleveranciers en gebruikt in de biofarmaceutische productie om zoogdiercellijnen in stand te houden. Catalogusvermeldingen van grote eiwitleveranciers noemen het onder voorwaarden voor uitsluitend onderzoeksgebruik, wat een juridische aanduiding is en geen formaliteit.

Dit artikel is uitsluitend bedoeld voor educatieve doeleinden. IGF-1 LR3 is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen door de FDA, de EMA of een vergelijkbare toezichthouder, en niets hierin mag worden gelezen als advies voor persoonlijk gebruik. Raadpleeg een gekwalificeerde zorgverlener bij elke vraag over uw eigen gezondheid.

Waarin verschilt IGF-1 LR3 van natief IGF-1 en IGF-1 DES(1-3)?

Natief humaan IGF-1 is een enkelketenig polypeptide van 70 aminozuren van ruwweg 7,6 kDa, structureel verwant aan proinsuline en voornamelijk door de lever aangemaakt onder controle van groeihormoon. Het is het referentiemolecuul waaraan elk analoog wordt afgemeten.

IGF-1 DES(1-3), soms geschreven als des(1-3)IGF-I, kiest een subtractieve aanpak. Het is IGF-1 waarvan de eerste drie N-terminale residuen zijn verwijderd, waardoor 67 aminozuren overblijven. Alleen die verkorting verlaagt de IGFBP-3-binding duidelijk en verhoogt de mitogene potentie in celsystemen. DES(1-3) komt in kleine hoeveelheden van nature voor in sommige weefsels, wat het conceptueel onderscheidt van het volledig synthetische Long R3-construct.

IGF-1 LR3 kiest een additieve aanpak: de volledige sequentie van 70 residuen behouden, positie 3 muteren en een extensie van 13 residuen eraan vastmaken. Het resultaat is een groter molecuul dat via een andere route een vergelijkbaar doel bereikt.

EigenschapNatief IGF-1IGF-1 DES(1-3)IGF-1 LR3
Lengte70 aminozuren67 aminozuren83 aminozuren
Geschatte massa≈7,6 kDa≈7,4 kDa≈9,1 kDa
ModificatieGeen (referentie)N-terminale verkortingGlu3→Arg plus N-terminale extensie van 13 residuen
IGFBP-affiniteitHoogSterk verlaagdSterk verlaagd
Komt van nature voorJaJa, in sporenhoeveelhedenNee
Goedkeuring voor mensenJa, als mecasermineNeeNee

Er bestaan directe onderlinge vergelijkingen. Tomas en collega’s vergeleken IGF-1 met long-IGF-I, R3IGF-I, LR3IGF-I en des(1-3)IGF-I bij varkens en penseelaapjes en vonden voor de acute hypoglykemische potentie de volgende rangorde: IGF-I < long-IGF-I < R3IGF-I ≈ LR3IGF-I < des(1-3)IGF-I. In dat werk waren de varianten consequent 2 tot 3 keer krachtiger dan IGF-1 in het verlagen van de plasmaglucose tot het laagste punt, en de auteurs schreven de rangorde toe aan de relatieve affiniteiten voor de IGFBP’s en de IGF-1-receptor.

De praktische consequentie is dat IGF-1 LR3 en IGF-1 DES(1-3) niet uitwisselbaar zijn, en dat geen van beide simpelweg een “sterkere versie” van IGF-1 is. Het zijn afzonderlijke moleculen met eigen bindingsprofielen, eigen klaringsgedrag en eigen bewijsbases, en geen daarvan omvat gecontroleerde studies bij mensen.

Waar zit IGF-1 LR3 in de GH/IGF-1-as?

De groeihormoon- en IGF-1-as is een cascade met meerdere regelniveaus. De hypothalamus geeft GHRH af en, als tegenhanger, somatostatine. De voorkwab van de hypofyse reageert met de pulsgewijze afgifte van groeihormoon. Groeihormoon werkt vervolgens in op de lever en andere weefsels om de aanmaak van IGF-1 op gang te brengen, en IGF-1 voert een groot deel uit van wat in de volksmond aan groeihormoon zelf wordt toegeschreven.

Eenmaal in de bloedsomloop reist IGF-1 niet vrij rond. De FDA-productinformatie voor recombinant IGF-1 vermeldt dat meer dan 80% van het circulerende IGF-1 gebonden is in een complex met IGFBP-3 en een zuurlabiele subeenheid, dat samen een ternair complex van ruwweg 150 kDa vormt. Dat complex fungeert als reservoir: het beschermt IGF-1 tegen snelle afbraak, beperkt de toegang tot receptoren en dempt het systeem tegen scherpe schommelingen. Hetzelfde document vermeldt dat de IGF-1-klaring omgekeerd evenredig is met de IGFBP-3-spiegels, een directe aanwijzing voor hoezeer de bindende eiwitten de farmacokinetiek bepalen.

IGF-1 LR3 is ontworpen om precies deze laag te omzeilen. Doordat het slecht aan IGFBP’s bindt, komt het niet op de gebruikelijke manier in het ternaire complex terecht en profiteert het dus niet van het reservoireffect. Het speelt ook mee in de terugkoppeling. IGF-1 oefent negatieve terugkoppeling uit op de GH-afgifte door de hypofyse, en een analoog dat de receptor makkelijker bereikt, kan de as onderdrukken waarbinnen het zich bevindt. Dunaiski en collega’s infuseerden Long [R3] IGF-I vier dagen lang bij varkens in een dosis van 180 microgram per kilogram per dag en rapporteerden een daling van 23% in de gemiddelde plasma-GH-concentratie, een vermindering van 60% in de oppervlakte onder de GH-pieken, en verlaagde plasmaspiegels van IGFBP-3, endogeen IGF-1 en insuline. Ook de gemiddelde dagelijkse groei en de voedselinname daalden.

Dit is de structurele reden dat IGF-1 LR3 tot een andere categorie behoort dan de groeihormoonsecretagogen. Verbindingen als CJC-1295, ipamorelin, tesamorelin en GHRP-2 werken stroomopwaarts, op hypothalamus- of hypofyseniveau, en zijn afhankelijk van het eigen vermogen van de hypofyse om groeihormoon vrij te geven. Wat ze ook doen, ze werken binnen de as en blijven onderhevig aan de negatieve terugkoppeling ervan. IGF-1 LR3 werkt volledig stroomafwaarts van de hypofyse, op de receptor, en daarom kunnen de effecten op de as onderdrukkend in plaats van stimulerend zijn.

Voor lezers die het landschap in kaart brengen, is dat onderscheid belangrijker dan welke potentievergelijking dan ook. Een secretagoog en een agonist op receptorniveau zijn niet twee gradaties van dezelfde interventie. Het zijn verschillende mechanismen met verschillende gevolgen voor de terugkoppeling.

Waarin verschilt IGF-1 LR3 van mecasermine, het goedgekeurde IGF-1-geneesmiddel?

Dit is het belangrijkste onderscheid in het hele onderwerp, en het wordt routinematig vertroebeld.

Mecasermine, op de markt als Increlex, is recombinant humaan IGF-1. De aminozuursequentie is identiek aan die van lichaamseigen humaan IGF-1. Het kreeg in 2005 een eerste Amerikaanse goedkeuring en is geïndiceerd voor de langdurige behandeling van groeiachterstand bij pediatrische patiënten met ernstige primaire IGF-1-deficiëntie, en bij patiënten met een deletie van het groeihormoongen die neutraliserende antilichamen tegen groeihormoon hebben ontwikkeld. Er is een productinformatiedocument, een omschreven indicatie, een set waarschuwingen in een kader, een bijwerkingenregistratie en een wereldwijd patiëntenregister.

IGF-1 LR3 heeft niets van dat alles. Het is een structureel ander molecuul, het heeft in geen enkel rechtsgebied een goedgekeurde indicatie, er is geen productinformatie en er is geen klinische veiligheidsdatabase. Dat mecasermine is goedgekeurd, zegt dat toezichthouders recombinant IGF-1 accepteren voor één smalle pediatrische populatie onder specialistisch toezicht. Het zegt helemaal niets over IGF-1 LR3.

Het farmacokinetische profiel van mecasermine is het kennen waard, omdat het het enige van mensen afgeleide ankerpunt in dit hele gebied is. Volgens de FDA-productinformatie wordt de subcutane biologische beschikbaarheid bij gezonde proefpersonen geschat op bijna 100%, wordt IGF-1 door zowel lever als nier gemetaboliseerd en wordt de gemiddelde terminale halfwaardetijd na een enkele subcutane toediening bij pediatrische proefpersonen met ernstige primaire IGF-1-deficiëntie geschat op 5,8 uur. De productinformatie vermeldt ook dat IGFBP-3 sterk verlaagd is bij ernstige primaire IGF-1-deficiëntie, wat de IGF-1-klaring bij deze patiënten verhoogt ten opzichte van gezonde proefpersonen.

Dat laatste detail is direct relevant voor elke redenering over IGF-1 LR3. Verminderde IGFBP-binding hangt samen met snellere klaring, niet met tragere. Een analoog dat is ontworpen om IGFBP’s te vermijden, geeft volgens dezelfde logica de bescherming op die deze eiwitten bieden.

Nog een punt over de veiligheidskadering: omdat mecasermine al twee decennia onder medisch toezicht wordt gebruikt, is het bijwerkingenprofiel gedocumenteerd op een manier die voor IGF-1 LR3 simpelweg niet geldt. Wanneer mensen de veiligheid van “IGF-1-therapie” aanhalen, citeren ze meestal mecasermine-data, gegenereerd in een pediatrische populatie met een specifieke deficiëntie onder toezicht, en passen ze die toe op een ander molecuul dat zonder toezicht wordt gebruikt. Die overdracht is niet geldig.

Wat laten de cel- en dierstudies werkelijk zien?

De gepubliceerde literatuur over IGF-1 LR3 valt in twee duidelijke categorieën: celkweekonderzoek, dat omvangrijk en consistent is, en dieronderzoek, dat reëel is maar aanzienlijk dubbelzinniger dan promotionele samenvattingen suggereren. Er is geen derde categorie. Gecontroleerde studies met IGF-1 LR3 bij mensen bestaan niet.

Celkweek. Hier heeft het molecuul een echt aangetoonde bruikbaarheid. Long R3 IGF-I wordt veel gebruikt in serumvrije celkweek van Chinese hamsterovariumcellen (CHO) als vervanger van insuline, omdat het de levensvatbaarheid van de cellen en de productie van recombinant eiwit in veel lagere concentraties in stand houdt dan insuline vereist. Onderzoek van Qian en collega’s in een industriële CHO-cellijn, gepubliceerd in Biologicals, liet zien dat LR3 de eiwitproductiviteit verbeterde en ook de productkwaliteit veranderde: het recombinante Fc-fusie-eiwit had een hoger siaalzuurgehalte en een lager percentage niet-gesialyleerde N-gebonden glycanen, een effect dat de auteurs herleidden tot een verminderde expressie van Neu2-sialidase als reactie op LR3. Dit is de toepassing die het molecuul in commerciële productie houdt.

Dierstudies. Hier is voorzichtigheid geboden. Tomas en collega’s bestudeerden IGF-1 en twee varianten met lage IGFBP-affiniteit, des(1-3)IGF-I en LR3-IGF-I, bij streptozotocine-diabetische ratten en rapporteerden dosisafhankelijke toenames in groeisnelheid en stikstofbalans, waarbij de twee varianten 2,5 tot 3 keer krachtiger bleken dan IGF-1 in het herstellen van de groei. Cruciaal is dat dezelfde publicatie concludeerde dat andere insulineafhankelijke metabole processen in lever, spier en vetweefsel niet werden hersteld. Groeiherstel en metabole normalisatie liepen uiteen.

Een latere studie van Tomas onderzocht geïnfuseerd LR(3)IGF-I tijdens voedselrestrictie en vond dat behandelde ratten een hoger lichaamsgewicht en een hogere stikstofretentie behielden dan ratten die alleen vehikel kregen, maar dat specifiek het spiereiwit niet behouden bleef. Conlon en collega’s infuseerden LR3IGF-I zeven dagen lang bij cavia’s en vonden dat de fractionele gewichten van bijnieren, darm, nieren en milt significant toenamen terwijl de algehele groei niet werd gestimuleerd. De plasmaconcentraties van IGF-1 en IGF-2 daalden beide, kennelijk als gevolg van een verlaagd totaal IGFBP, vooral IGFBP-3. En zoals hierboven vermeld, vonden Dunaiski en collega’s een verminderde gemiddelde dagelijkse groei en voedselinname bij varkens.

Bij elkaar genomen beschrijven deze studies geen zuiver anabool middel. Ze beschrijven een molecuul dat betrouwbaar de IGF-1-receptor aanspreekt, dat bepaalde eindpunten voor stikstof en gewicht van het hele lichaam kan verbeteren in katabole modellen, dat eerder de viscerale organen dan de skeletspieren kan vergroten, en dat de endogene as onderdrukt. Wie beweringen over spiergroei leest, moet dat naast het bredere bewijs houden dat wordt besproken in ons overzicht van peptiden voor spiergroei en herstel en de mechanistische contrasten in peptiden versus steroïden.

Preklinische bevindingen bij ratten, varkens en cavia’s bewijzen geen werkzaamheid of veiligheid bij mensen. Alleen al de soortverschillen in IGFBP-profielen zijn groot genoeg om extrapolatie te bemoeilijken.

Hoe lang blijft IGF-1 LR3 in het lichaam aanwezig?

Deze sectie moet beginnen met wat niet gezegd kan worden. Er is geen gepubliceerde farmacokinetische studie van IGF-1 LR3 bij mensen die een halfwaardetijd vaststelt. Op websites van leveranciers en op forums worden veelvuldig specifieke getallen genoemd, meestal een bereik rond de twintig tot dertig uur. Wij hebben geen van die cijfers kunnen herleiden tot een primaire studie bij mensen, en we zullen geen getal herhalen waarvan de bron niet te controleren is. Een farmacokinetische waarde zonder bron die vaak genoeg wordt herhaald, begint op een feit te lijken, en in dit geval is het dat niet.

Wat wel gezegd kan worden is mechanistisch van aard en wijst in een onverwachte richting. Het ternaire complex van IGFBP-3 en de zuurlabiele subeenheid geeft circulerend IGF-1 zijn verlengde verblijftijd. Vrij IGF-1 wordt snel geklaard, gecomplexeerd IGF-1 niet. Een analoog dat is ontworpen om aan IGFBP-binding te ontsnappen, heeft door zijn ontwerp het reservoir opgegeven dat de aanwezigheid van IGF-1 in het plasma verlengt.

De literatuur bij dieren is hiermee consistent. Tomas en collega’s, die de hypoglykemische werking van IGF-1-varianten bij varkens en penseelaapjes vergeleken, beschreven dat de varianten een “snellere klaring uit de circulatie” lieten zien, terwijl ze toch een proportioneel superieure aanhoudende hypoglykemische werking produceerden. Met andere woorden: snellere klaring bestond naast een sterker en langer durend effect, omdat beide door verschillende zaken worden bepaald: klaring door associatie met bindend eiwit, effectduur door receptorbinding en stroomafwaartse signalering.

Het dichtstbijzijnde ankerpunt bij mensen blijft mecasermine, waarvan de gemiddelde terminale halfwaardetijd bij de bestudeerde pediatrische populatie op 5,8 uur wordt geschat, waarbij de klaring uitdrukkelijk omgekeerd evenredig wordt genoemd met de IGFBP-3-concentratie. Dat cijfer hoort bij een ander molecuul en een specifieke patiëntengroep en moet dus worden gelezen als context, niet als vervangende waarde voor IGF-1 LR3.

Lezers die hier kwamen op zoek naar de praktische rekenkant van deze stof in plaats van de farmacologie, vinden die in onze IGF-1 LR3-calculator.

Welke risico’s worden in de literatuur besproken?

In de peer-reviewed literatuur komen steeds drie categorieën van zorg terug. Ze worden hier beschrijvend gepresenteerd, met vermelding van hun bewijsbeperkingen, omdat het eerlijke standpunt over meerdere daarvan onzekerheid is en geen geruststelling.

Hypoglykemie. Dit is het best gekarakteriseerde acute gevaar en het gevaar met de duidelijkste mechanistische basis. IGF-1- en insulinereceptoren zijn structureel homoloog, IGF-1 heeft echte insulineachtige metabole activiteit en analogen die IGFBP’s ontwijken, leveren meer vrij ligand aan die receptoren. Tomas en collega’s maten precies dit: de acute hypoglykemische potentie bij varkens en penseelaapjes was 2 tot 3 keer hoger voor de varianten met lage IGFBP-affiniteit dan voor IGF-1. Bij mensen meldt de FDA-productinformatie voor mecasermine dat in klinische studies met 71 proefpersonen met primaire IGF-1-deficiëntie, behandeld gedurende gemiddeld 3,9 jaar, 30 proefpersonen (42%) minstens één keer hypoglykemie meldden. De meeste episodes waren mild of matig, maar 5 proefpersonen hadden bij een of meer gelegenheden ernstige hypoglykemie waarvoor hulp nodig was, en 4 kregen hypoglykemische convulsies of verloren het bewustzijn. Dat betreft gebruik onder medisch toezicht van een goedgekeurd product met een indicatie.

Proliferatieve signalering en de kankervraag. De IGF-1-receptor is een mitogene receptor. Hij komt tot expressie in een breed scala aan tumoren, IGF-1R-signalering draagt bij aan de overleving en transformatie van kwaadaardige cellen en de signaalroute is een langdurig doelwit voor de ontwikkeling van oncologische geneesmiddelen, zoals Guven en collega’s in 2025 beschreven. Daarnaast publiceerden Renehan en collega’s in 2004 in The Lancet een systematische review en meta-regressie waarin hoge concentraties circulerend IGF-1 werden geassocieerd met een verhoogd risico op prostaatkanker en premenopauzale borstkanker. Twee kanttekeningen zijn essentieel. Die analyse betrof endogeen circulerend IGF-1 in observationele cohorten en beschrijft dus een associatie en geen oorzakelijk verband. En geen enkele studie heeft onderzocht of toediening van IGF-1 LR3 de kankerincidentie bij mensen verandert. De vraag is niet gesteld, wat iets anders is dan geruststellend beantwoord.

Onderdrukking van de as en onevenredige weefseleffecten. Het eerder beschreven dieronderzoek vond onderdrukte afgifte van groeihormoon, verlaagd endogeen IGF-1 en IGFBP-3, en bij cavia’s selectieve vergroting van bijnieren, darm, nieren en milt zonder stimulatie van de algehele groei. Effecten op orgaanniveau die niet samenvallen met de beoogde uitkomsten zijn een erkend signaal dat serieus genomen moet worden.

Een vierde, niet-farmacologisch risico verdient vermelding: materiaal dat als onderzoekskwaliteit wordt verkocht, wordt niet volgens farmaceutische normen geproduceerd, en identiteit, zuiverheid, endotoxinegehalte en steriliteit worden door geen enkele toezichthouder geverifieerd. Het algemene kader om hierover na te denken wordt behandeld in onze bespreking van de vraag of peptiden veilig zijn.

Deze sectie is educatief en is geen veiligheidsbeoordeling voor persoonlijk gebruik. IGF-1 LR3 is niet goedgekeurd voor gebruik bij mensen. Wie een vraag heeft over IGF-1-fysiologie in het eigen geval, bespreekt die met een gekwalificeerde zorgverlener.

Wat is de status van IGF-1 LR3 in de sport en qua regelgeving?

Het standpunt van de antidopingregels is ondubbelzinnig en het is de moeite waard het precies te formuleren, omdat de exacte klasse vaak verkeerd wordt weergegeven.

IGF-1 en zijn analogen vallen onder sectie S2 van de WADA-verbodslijst, “Peptidehormonen, groeifactoren, verwante stoffen en mimetica”, en wel specifiek onder subsectie S2.3, die groeifactoren en groeifactormodulatoren omvat. Die subsectie noemt insulineachtige groeifactor 1 en zijn analogen, naast mechano-groeifactoren, fibroblastgroeifactoren, hepatocytgroeifactor, van bloedplaatjes afgeleide groeifactor, thymosine-β4 en zijn derivaten, en vasculaire endotheliale groeifactor. Ze bevat ook een vangnetbepaling voor andere groeifactoren die de eiwitsynthese of eiwitafbraak, vascularisatie, energiegebruik, regeneratievermogen of vezeltypeomschakeling van spier, pees of ligament beïnvloeden.

Twee kenmerken van die vermelding zijn operationeel van belang. Stoffen in S2 zijn te allen tijde verboden, dus zowel tijdens als buiten wedstrijden, zodat er geen moment is waarop gebruik toegestaan is. En S2-stoffen worden geclassificeerd als niet-gespecificeerd, wat een overtreding van de antidopingregels aan het strengste uiteinde van het sanctiekader plaatst. Omdat IGF-1 LR3 uitdrukkelijk een IGF-1-analoog is, valt het er direct onder. Het argument dat een gewijzigde sequentie buiten de klasse valt, is niet beschikbaar.

Detectie is een actief technisch vakgebied en geen opgelost probleem. Bailes en Soloviev bespraken in 2021 in Biomolecules de monitoring van IGF-1 in zowel de medische diagnostiek als de sport, waarbij ze ingingen op de analytische uitdagingen om toegediend materiaal te onderscheiden van endogene productie en op de rol van IGFBP-profielen bij de interpretatie. Atleten moeten ervan uitgaan dat het analytische vermogen verbetert en niet stagneert.

Aan de brede regelgevende kant is de situatie eenvoudiger dan ze klinkt. IGF-1 LR3 heeft nergens een handelsvergunning. Het wordt verkocht onder voorwaarden voor uitsluitend onderzoeksgebruik, een aanduiding die het beperkt tot laboratoriumtoepassing en menselijk of diagnostisch gebruik uitdrukkelijk uitsluit. Toezichthouders, waaronder de FDA, hebben waarschuwingsbrieven gestuurd aan bedrijven die niet-goedgekeurde peptideproducten voor gebruik bij mensen op de markt brengen. De wettelijke status van bezit en invoer verschilt per rechtsgebied en verandert, dus lokale regels moeten rechtstreeks worden gecontroleerd en niet worden afgeleid.

Op de WADA-verbodslijst van 2026 noemt sectie S2.3 (groeifactoren) IGF-1 en zijn analogen. Als IGF-1-analoog is IGF-1 LR3 te allen tijde verboden, zowel tijdens als buiten wedstrijden. In de Verenigde Staten behoort IGF-1 LR3 niet tot de zes peptiden die onder het handhavingsbeleid van HHS (enforcement discretion) van 28 oktober 2026 vallen.

Wat is er nog onbekend over IGF-1 LR3?

Expliciet zijn over de lacunes is nuttiger dan ze op te vullen met zelfverzekerd klinkende benaderingen. De volgende punten zijn werkelijk open.

Farmacokinetiek bij mensen. Geen enkele gepubliceerde studie stelt absorptie, distributie, metabolisme, klaring of halfwaardetijd van IGF-1 LR3 bij mensen vast. De cijfers die circuleren zijn niet te herleiden tot primaire data. Zolang er geen studie bestaat, is het juiste antwoord op “hoe lang blijft het aanwezig” dat niemand het heeft gemeten en het resultaat heeft gepubliceerd.

Blootstelling-responsrelaties bij mensen. Omdat er geen studies bij mensen zijn, is er geen gekarakteriseerd verband tussen systemische blootstelling en welke uitkomst dan ook, gunstig of ongunstig. Het punt waarop hypoglykemie bij mensen waarschijnlijk wordt, is onbekend. Dat geldt ook voor het punt waarop onderdrukking van de as betekenisvol wordt.

Gevolgen op lange termijn. Chronische effecten op de glucosehuishouding, op de endogene GH/IGF-1-as na het stoppen, op orgaanverhoudingen en op neoplastisch risico zijn voor dit molecuul allemaal niet onderzocht. De associatiedata van Renehan betreffen endogeen IGF-1 en kunnen zonder nieuw bewijs niet worden doorgetrokken naar een toegediend analoog.

Translationele validiteit van het dieronderzoek. Ratten, varkens, cavia’s en penseelaapjes verschillen van mensen in IGFBP-samenstelling en in regulatie van de as. Gezien het feit dat het hele punt van IGF-1 LR3 het manipuleren van de IGFBP-interactie is, vormen soortverschillen in juist die eiwitten een bijzonder lastige bron van onzekerheid. De uiteenlopende resultaten tussen soorten in de bestaande literatuur, groei hersteld bij diabetische ratten, groei onderdrukt bij varkens, orgaanvergroting zonder groei bij cavia’s, illustreren het probleem direct.

Productidentiteit. Omdat materiaal van onderzoekskwaliteit buiten farmaceutische kwaliteitssystemen valt, wordt de inhoud van een bepaalde flacon niet onafhankelijk geverifieerd. Twee flacons met hetzelfde etiket zijn niet gegarandeerd hetzelfde.

Alles bij elkaar is de eerlijke samenvatting dat IGF-1 LR3 een goed gekarakteriseerd laboratoriumreagens is en een niet-gekarakteriseerde menselijke blootstelling. Die twee uitspraken staan prima naast elkaar, en ze door elkaar halen is de meest voorkomende fout in teksten over deze stof.

Test je kennis

Snelle quiz · 6 vragen

Veelgestelde vragen

Is IGF-1 LR3 ergens goedgekeurd voor gebruik bij mensen?
Nee. IGF-1 LR3 heeft geen handelsvergunning van de FDA, de EMA of een vergelijkbare toezichthouder, voor geen enkele indicatie en in geen enkel land. Het wordt geleverd onder voorwaarden voor uitsluitend onderzoeksgebruik, een aanduiding die het beperkt tot laboratoriumtoepassing. Het belangrijkste legitieme gebruik is als supplement in zoogdiercelkweek, met name in industriële CHO-bioprocessing.
Is IGF-1 LR3 hetzelfde als mecasermine?
Nee, en het onderscheid is belangrijk. Mecasermine (Increlex) is recombinant humaan IGF-1 met een sequentie die identiek is aan die van het lichaamseigen hormoon. Het kreeg in 2005 een eerste Amerikaanse goedkeuring voor groeiachterstand bij pediatrische patiënten met ernstige primaire IGF-1-deficiëntie. IGF-1 LR3 is een ander molecuul: 83 aminozuren in plaats van 70, met arginine op positie 3 en een N-terminale extensie van 13 residuen. Veiligheids- en werkzaamheidsdata die voor mecasermine zijn gegenereerd, zijn niet overdraagbaar op IGF-1 LR3.
Hoe lang blijft IGF-1 LR3 in het lichaam?
Er is geen gepubliceerde farmacokinetische studie van IGF-1 LR3 bij mensen, dus er bestaat geen geverifieerde halfwaardetijd. Specifieke getallen op websites van leveranciers zijn niet te herleiden tot primaire data en moeten niet als vaststaand worden beschouwd. Mechanistisch hangt verminderde IGFBP-binding samen met snellere klaring in plaats van tragere, omdat het complex van IGFBP-3 en de zuurlabiele subeenheid normaal de verblijftijd van IGF-1 in het plasma verlengt. Ter referentie: mecasermine heeft een gemiddelde terminale halfwaardetijd die bij de bestudeerde pediatrische populatie op 5,8 uur wordt geschat, maar dat is een ander molecuul.
Wat is het verschil tussen IGF-1 LR3 en IGF-1 DES(1-3)?
Beide zijn IGF-1-varianten die zo zijn ontworpen dat ze slecht aan de IGF-bindende eiwitten binden, maar via tegengestelde strategieën. IGF-1 DES(1-3) verwijdert de eerste drie N-terminale aminozuren, waardoor 67 residuen overblijven. IGF-1 LR3 behoudt de volledige sequentie, vervangt glutaminezuur op positie 3 door arginine en voegt een N-terminale extensie van 13 residuen toe, wat 83 residuen oplevert. In vergelijkend dieronderzoek was de acute hypoglykemische potentie als volgt gerangschikt: IGF-I lager dan long-IGF-I, lager dan R3IGF-I en LR3IGF-I, lager dan des(1-3)IGF-I. Geen van beide analogen is voor mensen goedgekeurd.
Bouwt IGF-1 LR3 spieren op?
Het gepubliceerde bewijs uit dieronderzoek ondersteunt geen eenvoudig ja. Bij diabetische ratten herstelden varianten met lage IGFBP-affiniteit de groei 2,5 tot 3 keer krachtiger dan IGF-1, maar andere insulineafhankelijke metabole processen in lever, spier en vetweefsel werden niet hersteld. In een model met voedselrestrictie behield LR(3)IGF-I een hoger lichaamsgewicht en een hogere stikstofretentie, maar specifiek het spiereiwit bleef niet behouden. Bij cavia’s verhoogde het het fractionele gewicht van bijnieren, darm, nieren en milt zonder de algehele groei te stimuleren. Bij varkens daalden de gemiddelde dagelijkse groei en de voedselinname. Er zijn geen studies bij mensen.
Is IGF-1 LR3 verboden in de sport?
Ja. IGF-1 en zijn analogen staan onder WADA-klasse S2.3, die groeifactoren en groeifactormodulatoren omvat, binnen sectie S2 van de verbodslijst. Stoffen in S2 zijn te allen tijde verboden, tijdens en buiten wedstrijden, en worden geclassificeerd als niet-gespecificeerd, wat het strengste sanctiekader met zich meebrengt. Omdat IGF-1 LR3 uitdrukkelijk een IGF-1-analoog is, valt het direct onder de genoemde klasse.
Veroorzaakt IGF-1 LR3 kanker?
Geen enkele studie heeft deze vraag bij mensen getest, dus ze kan in geen van beide richtingen worden beantwoord. Wat vaststaat, is dat de IGF-1-receptor een mitogene receptor is die in veel tumortypen tot expressie komt en een actief doelwit is voor oncologische geneesmiddelen, en dat een systematische review en meta-regressie uit 2004 in The Lancet hoge concentraties circulerend endogeen IGF-1 associeerde met een verhoogd risico op prostaatkanker en premenopauzale borstkanker. Dat zijn observationele associaties over van nature aangemaakt IGF-1 en geen bewijs over een toegediend analoog. Het ontbreken van bewijs is hier een echte lacune en geen bewijs dat het veilig is.
Waarom wordt IGF-1 LR3 vooral verkocht als reagens voor celkweek?
Omdat het daarvoor is ontwikkeld en daar goed in is. De zwakke IGFBP-binding maakt het in serumvrije zoogdiercelkweek tot een krachtiger stimulus dan insuline, werkzaam in veel lagere concentraties, wat het op industriële schaal kostenefficiënt maakt. Gepubliceerd onderzoek in een industriële CHO-cellijn liet zien dat het de eiwitproductiviteit verbeterde en ook het siaalzuurgehalte in het recombinante product verhoogde, een effect dat werd gekoppeld aan een verminderde expressie van Neu2-sialidase. Die rol in de bioprocessing, en niet een therapeutisch programma, heeft het molecuul al drie decennia in commerciële productie gehouden.

Bronnen

  1. Francis GL, et al. (1992). Novel recombinant fusion protein analogues of insulin-like growth factor (IGF)-I indicate the relative importance of IGF-binding protein and receptor binding for enhanced biological potency. Journal of Molecular Endocrinology. (PubMed)
  2. Tomas FM, et al. (1993). Insulin-like growth factor-I and more potent variants restore growth of diabetic rats without inducing all characteristic insulin effects. Biochemical Journal. (PubMed)
  3. Conlon MA, Tomas FM, Owens PC, Wallace JC, Howarth GS, Ballard FJ (1995). Long R3 insulin-like growth factor-I (IGF-I) infusion stimulates organ growth but reduces plasma IGF-I, IGF-II and IGF binding protein concentrations in the guinea pig. Journal of Endocrinology. (PubMed)
  4. Tomas FM, Walton PE, Dunshea FR, Ballard FJ (1997). IGF-I variants which bind poorly to IGF-binding proteins show more potent and prolonged hypoglycaemic action than native IGF-I in pigs and marmoset monkeys. Journal of Endocrinology. (PubMed)
  5. Dunaiski V, Dunshea FR, Walton PE, Goddard C (1997). Long [R3] insulin-like growth factor-I reduces growth, plasma growth hormone, IGF binding protein-3 and endogenous IGF-I concentrations in pigs. Journal of Endocrinology. (PubMed)
  6. Tomas FM (2001). Insulin-like growth factor-I (IGF-I) analogue, LR(3)IGF-I, ameliorates the loss of body weight but not of skeletal muscle during food restriction. Growth Hormone & IGF Research. (PubMed)
  7. Renehan AG, Zwahlen M, Minder C, O'Dwyer ST, Shalet SM, Egger M (2004). Insulin-like growth factor (IGF)-I, IGF binding protein-3, and cancer risk: systematic review and meta-regression analysis. The Lancet. (PubMed)
  8. Guven DC, Ahmed J, Stephen B, Naing A (2025). IGF-1R inhibitors in cancer: A review of available evidence and future outlook. Critical Reviews in Oncology/Hematology. (PubMed)
  9. Bailes J, Soloviev M (2021). Insulin-Like Growth Factor-1 (IGF-1) and Its Monitoring in Medical Diagnostic and in Sports. Biomolecules. (PubMed)
  10. Qian Y, Lewis AM, Sidnam SM, Bergeron A, Abu-Absi NR, Vaidyanathan N, Deresienski A, Qian NX, Borys MC, Li ZJ (2016). LongR3 enhances Fc-fusion protein N-linked glycosylation while improving protein productivity in an industrial CHO cell line. Biologicals. (DOI)
  11. U.S. Food and Drug Administration (2019). INCRELEX (mecasermin) injection, for subcutaneous use: full prescribing information. FDA Drug Label. (accessdata.fda.gov)
  12. World Anti-Doping Agency (2026). The Prohibited List, section S2: Peptide Hormones, Growth Factors, Related Substances and Mimetics. WADA. (wada-ama.org)
  13. U.S. Department of Health and Human Services (2026). 503A peptide enforcement discretion policy (Federal Register notice 2026-22192). Federal Register. (federalregister.gov)

Deze inhoud is uitsluitend bedoeld voor informatieve en educatieve doeleinden. Het vormt geen medisch advies. Raadpleeg een zorgverlener voordat je beslissingen neemt. Lees onze volledige medische disclaimer

GHK-Cu
GHK-Cu
Krachtige anti-aging →